คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 637

เวลานี้ อวี้มั่วซวินเขยิบเข้ามาคุยกับเธอพอดี ก็เผลอเห็นข้อความที่เฟิงถิงเซินส่งมาให้เธอโดยไม่ตั้งใจ

เขาตกใจมาก “อย่าเพิ่งหย่ากันชั่วคราวงั้นเหรอ? เขาหมายความว่าอย่างไร?”

เฟิงถิงเซินไม่อยากหย่ากับเธอแล้วอย่างนั้นเหรอ?

“ไม่ใช่” หรงฉือรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ พูดเสียงเรียบว่า “เพื่อซินซินต่างหาก”

“เรื่องที่พวกคุณจะหย่ากันถูกเธอรู้เข้าแล้วเหรอ?”

“เปล่า...”

หรงฉืออธิบายให้เขาฟังอย่างคร่าว ๆ

อวี้มั่วซวินนิ่งเงียบไปเล็กน้อย “คุณล่ะ? คุณคิดว่าอย่างไร?”

เพื่อความรู้สึกของลูก เฟิงถิงเซินถึงกับยอมไม่หย่าชั่วคราว พูดตามจริง เขารู้สึกแปลกใจมาก

ดูจากเรื่องนี้แล้ว เฟิงถิงเซินใส่ใจต่อลูกของพวกเขาดีมากจริง ๆ

หากเฟิงถิงเซินสามารถยอมไม่หย่ากับเธอชั่วคราวเพื่อเฟิงจิ่งซินได้ เธอก็ย่อมได้เช่นกัน

เพียงแต่...

เธอลังเลเล็กน้อย จึงจะตอบกลับข้อความของเฟิงถิงเซิน

[ฉันขอคิดดูก่อน]

เฟิงถิงเซินก็ตอบกลับข้อความเธอมาไวมาก

[โอเค]

พอถึงช่วงกลางวัน หรงฉือและอวี้มั่วซวินได้รับข้อความที่หนานจื้อจือส่งมา บอกว่าคืนนี้เหรินอี้อันอยากเชิญพวกเขาไปทานอาหารที่บ้านของเขา ถามว่าพวกเขาว่างไหม

หรงฉือไปฐานครั้งก่อน ก็ช่วยเหลือเหรินอี้อันไปบ้าง ตอนนั้นเหรินอี้อันก็พูดไว้ว่าหากว่างเขาอยากเลี้ยงอาหารเธอสักหนึ่งมื้อ

หรงฉือและอวี้มั่วซวินตอบกลับข้อความของหนานจื้อจืออย่างรวดเร็ว

หลังเลิกงาน พวกเขาออกจากเฟิงซื่อ กำลังจะไปบ้านตระกูลเหรินตามนัดหมาย กลับเห็นเฟิงถิงเซินกับหลินอู๋ที่อยู่ตึกชั้นล่างของเฟิงซื่อ

เฟิงถิงเซินเห็นพวกเขา ก็ทักทายกับพวกเขา “ไม่ทานอาหารก่อนค่อยกลับเหรอ?”

พูดจบ ก็เหลือบมองหรงฉือแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “ทั้งสองท่าน เชิญด้านใน”

อวี้มั่วซวินเบะปาก ไม่ได้สนใจเขา ก็เข้าบ้านไปกับหรงฉือแล้ว

เหรินอี้อันเห็นหรงฉือ ก็ลุกขึ้นอย่างกระตือรือร้น “เสี่ยวฉือ มั่วซวิน พวกเธอมาแล้วเหรอ? รีบนั่ง รีบนั่ง”

หรงฉือกับอวี้มั่วซวินเอ่ยปากทักทายเขาแทบจะพร้อมกันว่า “ลุงเหริน”

เหรินอี้อันยิ้มพร้อมกับพยักหน้า กลับเห็นเหรินจี่เฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เม้มริมฝีปาก ดูเหมือนจะไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไร จึงพูดว่า “ยืนนิ่งอยู่ทำไม? ยังไม่มาชงชาให้แขกอีก”

เหรินจี่เฟิงไม่พูดอะไร ก็มาชงชาให้หรงฉือกับอวี้มั่วซวินอย่างเงียบ ๆ

หลังจากชงชาเสร็จ เหรินอี้อันกลับเดินก่อนเขาหนึ่งก้าว แล้วเสิร์ฟชาให้หรงฉือด้วยตัวเอง “เสี่ยวฉือดื่มชา เรื่องครั้งก่อน ลำบากแล้ว”

เหรินจี่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย ยังตั้งตัวไม่ทัน ก็เห็นหรงฉือรับถ้วยชา และพูดว่า “ลุงเหริน คุณเกรงใจแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ฉันสมควรทำค่ะ”

เหรินอี้อันยิ้มแล้วพูดว่า “แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอยังคงช่วยลุงไว้นะ”

เหรินจี่เฟิงขมวดคิ้วขึ้นมา