คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 66

เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงจิ่งซิน หรงฉือก็นึกขึ้นได้ทันที

เมื่อวาน เขาไม่ช่วยพยุงตอนเธอล้มลง

เธอได้รับบาดเจ็บ เขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย

เขาทำแบบนี้ นอกจากจะไม่สนใจเธอจริงๆ แล้ว ก็คงกลัวหลินอู๋เข้าใจผิดสินะ?

ในใจของเขา ความคิดและความรู้สึกของหลินอู๋ถึงสำคัญที่สุดสินะ?

เขาไม่สนใจเลยสักนิดว่าเธอจะเป็นหรือตาย

เพราะไม่อย่างนั้น เขาจะมีท่าทีแบบนั้นได้ยังไง? ตอนที่เห็นเธอล้มและได้รับบาดเจ็บ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเธอก็เย็นชาลง ขณะที่เธอกำลังจะพูดว่าไม่ต้อง เฟิงถิงเซินกลับพูดขึ้นมาก่อนว่า

“หนูถามแม่ของหนู”

เมื่อเฟิงจิ่งซินได้ยินดังนั้นก็ถามหรงฉือว่า “คุณแม่คะ คุณพ่อถามว่าอยากคุยโทรศัพท์กับเขาไหมคะ”

หรงฉือเม้มปากก่อนตอบไปตรงๆ ว่า “ไม่จ้ะ แม่ยังมีงานต้องทำอยู่”

“โอ้...” เฟิงจิ่งซินจึงบอกกับเฟิงถิงเซินว่า “คุณพ่อคะ คุณแม่บอกว่าไม่ค่ะ”

เฟิงถิงเซินตอบ “อืม”

เฟิงจิ่งซินพูดต่อว่า “งั้น แค่นี้ก่อนนะคะคุณแม่”

“จ้ะ บ๊ายบาย”

เฟิงจิ่งซินวางโทรศัพท์ลงหลังจากวางสาย แล้วหันไปมองเฟิงถิงเซินพลางพูดว่า “คุณพ่อคะ ดูเหมือนว่าคุณแม่จะโกรธ”

เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่จู่ๆ ก็รู้สึกแบบนั้นขึ้นมาเฉยๆ

เฟิงถิงเซินพูดเสียงเรียบเฉยว่า “เหรอ?”

“ใช่ค่ะ”

“อืม”

จากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาต่ออีก

..............

หลายวันต่อมา หรงฉือยังคงทำงานที่บ้าน

เฟิงจิ่งซินกลับโทรถามไถ่อาการบาดเจ็บของเธอทุกวัน

แต่ก็เป็นไปตามที่เธอคิดไว้ เพราะลูกไม่เคยพูดว่าจะมาหาเธอเลย

หนานจื้อจือตอบกลับ “การบ้าน” ที่เธอกับอวี้มั่วซวินส่งไปให้หลังผ่านไปสองวัน

เนื้อหาทางเทคนิคหลักที่เธอกับอวี้มั่วซวินหารือกันนั้น หากเป็นของคนอื่นล้วนถือเป็นความลับขั้นสูงสุด

แต่กับหนานจื้อจือ กลับโดนด่าเสียไม่มีชิ้นดี

ดังนั้นในสองสามวันถัดมา หรงฉือและอวี้มั่วซวินจึงต้องทำงานไปพร้อมกับแก้ไข “การบ้าน” ตามคำแนะนำของหนานจื้อจืออย่างหนัก

พอถึงวันจันทร์ อาการบาดเจ็บที่เท้าของหรงฉือก็ดีขึ้นมาก

ถึงแม้จะยังไม่กล้าขับรถเอง แต่เธอก็สามารถไปทำงานที่บริษัทได้ตามปกติ

เมื่อเธอมาถึงบริษัท อวี้มั่วซวินถึงบอกเธอว่า “เฟิงถิงเซินน่าจะอยากร่วมมือกับเราจริงๆ แล้ว”

แม้เฟิงถิงเซินจะไม่ได้มาด้วยตัวเอง แต่เขาได้ส่งคนมาติดต่อกับอวี้มั่วซวินเมื่อสัปดาห์ก่อน

เขากังวลว่าหรงฉือรู้แล้วจะใจไม่ดี เลยไม่ได้บอกเธอ

อีกเดี๋ยวคนจากทางฝั่งเฟิงถิงเซินจะมาที่นี่อีก

ถ้าคุยกันได้ลงตัวก็คงสามารถสรุปแผนความร่วมมือเบื้องต้นได้เลย

คนที่เฟิงถิงเซินส่งมานั้นคือคุณเฉวียน ซึ่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคจากบริษัทเทคโนโลยีส่วนตัวของเฟิงถิงเซิน ไม่ใช่พนักงานของเฟิงซื่อกรุ๊ป

วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเจอกับหรงฉือ

เมื่อรู้ว่าหรงฉือก็ทำงานสายเทคนิค เขาจึงกล่าวทักทายด้วยความสุภาพว่า “สวัสดีครับคุณหรง”

แต่เฟิงถิงเซินกลับพูดว่า “ไม่ล่ะ วันนี้ผมมีนัดส่วนตัว คงไม่สะดวก เอาไว้ถ้ามีโอกาสหน้าจะเลี้ยงข้าวประธานอวี้แน่นอน”

นัดส่วนตัว คงหมายถึงนัดออกเดตกับหลินอู๋?

ก็เลยไม่อยากให้ใครมารบกวน?

อวี้มั่วซวินแอบหัวเราะในใจ แต่ก็ยังคงตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านประธานเฟิงเกรงใจเกินไปแล้ว”

ส่วนหลินอู๋ เธออยากได้ใกล้ชิดกับอวี้มั่วซวินมากขึ้นก็จริง

แต่ถ้าเทียบกับอวี้มั่วซวิน เธอยังคงให้ความสำคัญกับเฟิงถิงเซินมากกว่า

เมื่อเห็นว่าเฟิงถิงเซินใส่ใจกับนัดเดตของพวกเขาขนาดนี้ เธอก็ย่อมดีใจเป็นธรรมดา และไม่อยากให้ใครมารบกวนเวลาส่วนตัวของเธอกับเฟิงถิงเซิน

พอได้ยินเฟิงถิงเซินพูดแบบนั้น ก็ออกจากไปพร้อมกับเฟิงถิงเซินโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

หลังจากที่พวกเขาเดินไปไกล อวี้มั่วซวินจึงถามว่า “ผู้อำนวยการเฉวียนรู้จักคุณหลินด้วยเหรอ?”

“เคยเจอกันไม่กี่ครั้ง” ผู้อำนวยการเฉวียนพูด “พวกคุณก็รู้จักเหรอ ประธานเฟิงใส่ใจคุณหลินมาก มักจะพาคุณหลินไปที่บริษัทบ่อยๆ”

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

จะว่าไป แม้ว่าหรงฉือจะแต่งงานกับเฟิงถิงเซินมาหลายปีแล้ว และก็พอจะรู้ว่าเขาก่อตั้งบริษัทอะไรบ้าง

แต่เธอไม่เคยไปบริษัทเหล่านั้นของเฟิงถิงเซินเลยสักครั้ง

เพราะเฟิงถิงเซินไม่อนุญาตให้เธอไป

ทว่า เรื่องที่เขาไม่อนุญาตให้เธอทำ แต่กับหลินอู๋กลับไม่เคยมีข้อจำกัดใดๆ เลย...

อวี้มั่วซวินถือโอกาสตอนที่ผู้อำนวยการเฉวียนไม่ทันสังเกตกระซิบกับหรงฉือว่า “หลังจากเกิด ‘เรื่องวุ่นวาย’ ในงานเลี้ยงการกุศลครั้งที่แล้ว และงานนิทรรศการเทคโนโลยีเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนนี้ตระกูลหลินได้สร้างคอนเนคชั่นไว้ไม่น้อยในเมืองตูเฉิง ว่ากันว่าช่วงนี้พวกเขาได้งานมาหลายโปรเจกต์แล้ว”

เมื่อโครงการสำเร็จ แค่อาศัยโครงการเหล่านี้เพียงอย่างเดียว ตระกูลหลินก็จะสามารถตั้งหลักในเมืองตูเฉิงได้อย่างมั่นคงแล้ว

ความสำเร็จที่นักธุรกิจหลายคนใฝ่ฝัน ตระกูลหลินกลับบรรลุได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน เพราะได้รับการสนับสนุนจากเฟิงถิงเซิน คนข้างนอกต่างอิจฉาตาร้อนกันหมดแล้ว

หรงฉือได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้าลงพร้อมตอบ “อืม” คำหนึ่ง