คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 104

งานแถลงข่าวนี้ พวกเธอแพ้อย่างราบคาบ

หลี่หลันรีบกล่าวทันที “หวานหว่าน ขอโทษนะลูก แม่เข้าใจผิดลูกไป แม่ขออธิบายนะ แม่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ…”

ฉือหว่านมองเธออย่างเย็นชา “แม่… ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงเหรอ?”

ในตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่ตำรวจก้าวเข้ามาหาหลี่หลัน พร้อมประกาศอย่างเป็นทางการ “คุณหลี่หลัน ระหว่างที่หวังกังหลบหนี คุณให้ที่พักพิงและช่วยเหลือผู้ต้องหา เราสงสัยว่าคุณสมรู้ร่วมคิดกับเขา บัดนี้ขอให้คุณไปกับเราที่สถานีตำรวจเพื่อรับการสอบสวน”

ตำรวจสองนายเข้าประชิดตัวหลี่หลันทันทีและจับกุมเธอไว้

สมองของหลี่หลันราวกับถูกฟ้าผ่า “ตู้ม!” เธอนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่หวังกังหนีออกมา… เป็นเธอเองที่ให้ที่พักพิงเขา!

เธอหันไปมองฉือหว่านด้วยสายตาตกตะลึง “เป็นเธอใช่ไหม!?”

เป็นฉือหว่านที่ให้เลขาจ้าวปล่อยหวังกังออกมา

เธอเดาไว้แล้วว่าเขาจะต้องหนีไปที่ตระกูลฉือแน่นอน

ฉือหว่านมองหลี่หลันด้วยสีหน้าใสซื่อ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นช้าๆ “แม่พูดอะไรน่ะ? ฉันไม่เข้าใจเลย แม่ไม่ต้องอธิบายให้ฉันฟังหรอก อธิบายให้ตำรวจฟังเถอะ”

หลี่หลัน “เธอ!”

ในขณะนั้น หวังกังที่ถูกควบคุมตัวอยู่ก็เริ่มร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง “ฉันไม่อยากเข้าคุก! คุณนายฉือ ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันเร็วเข้า!”

ทุกสายตาหัน “ขวับ” ไปจ้องหลี่หลันทันที และเริ่มซุบซิบกันเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

ภาพลักษณ์ ‘แม่ที่ดี’ ของเธอกำลังพังทลายลง

ใบหน้าของหลี่หลันซีดเผือดทันที เธอแผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง “หุบปาก! ทำให้เขาหุบปากเดี๋ยวนี้!”

เหล่านักข่าวพากันถกเถียง “ไอ้สารเลวหวังกังเข้าคุกเมื่อสิบปีก่อนเพราะล่วงละเมิดเด็กจริงๆ นะ! คุณนายฉือจะไม่รู้เรื่องนี้เลยเหรอ?”

“รู้อยู่แล้ว แต่ยังคบค้ากับมัน ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นอาชญากรที่ทำร้ายลูกสาวตัวเอง… นี่มันแม่ประเภทไหนกัน!?”

“พวกเธอรู้ไหม? คุณนายฉือคนนี้… ก็แค่พวกชอบอ้อนผู้ชาย ตอนแรกก็เลียฉือไห่ผิง แล้วตอนนี้ก็เลียฉือเจียวนั่นแหละ!”

หลี่หลันที่ได้รับฉายา ‘หมาเลียขา’ จนถึงขั้นเสียสติไปแล้ว เธอไม่ชอบชื่อนี้… เธอเกลียดมันมาก! “ไม่… มันไม่ใช่อย่างนั้น!”

เธอพยายามจะพูดอะไรอีก แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจก็คว้าตัวเธอไว้คนละข้าง และพาตัวออกไปทันที

พูดจบ ฉือหว่านก็เดินจากไปทันที

พรวด

ซูเสี่ยวฝูหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะรีบตามฉือหว่านไป

เมื่อกู้เป่ยเฉินตั้งสติได้ “……”

เธอให้เขาบำรุงสมอง?

หรือเธอคิดว่าเขาเป็นคนโง่หรือไง?

ความรู้สึกผิดเมื่อครู่ของเขาหายไปหมดสิ้นในพริบตา ใบหน้ากู้เป่ยเฉินเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ก่อนจะตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาล “ฉือหว่าน! กลับมาพูดให้เคลียร์เดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ในตอนนั้นเอง ฉือเจียวเดินเข้ามาหาเขา เธอจะเสียกู้เป่ยเฉินไปไม่ได้เด็ดขาด เธอทำหน้าตาน่าสงสาร ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “เป่ยเฉิน ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้ได้ยังไง หวังกังเป็นคนแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”

กู้เป่ยเฉินสีหน้าไม่ดีเลย เขาถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความขยะแขยง “อย่าพูดถึงไอ้สารเลวนั่นเลย! มันออกมาไม่ได้แน่ๆ คราวนี้มันตายในคุกแน่นอน! เจียวเจียว เธอไม่ต้องรู้สึกผิดนะ เธอทั้งสวยทั้งจิตใจดี ต้องโดนมันหลอกแน่ๆ อยู่แล้ว!”