คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 188

ลู่หนานเฉิงปกติดีทุกอย่าง

พยาบาลเดินออกไป

ขณะนั้นเอง เสียงของเลขาจ้าวก็ดังมาจากด้านนอกประตู “ท่านประธาน แผลที่มือของคุณปล่อยไว้อีกไม่ได้แล้ว ต้องรีบจัดการ ไม่อย่างนั้นมือข้างนี้อาจจะใช้งานไม่ได้”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น มองเห็นร่างสูงสง่าของฮั่วซือหานยืนอยู่ที่หน้าประตู เขาอยู่ตรงนี้มาตลอด

เลขาจ้าวหันมามองฉือหว่าน อ้อนวอน “คุณผู้หญิง มือของท่านประธานยังคงมีเลือดไหลไม่หยุด คุณช่วยพูดอะไรหน่อยเถอะครับ”

ฉือหว่านมองเห็นเลือดที่หยดลงบนพื้น มือข้างนี้ของเขาเกรงว่าคงต้องเย็บหลายเข็ม

ฉือหว่านลุกขึ้น เดินไปที่หน้าประตู

ฮั่วซือหานเห็นเธอเดินมา ร่างสูงของเขาขยับเล็กน้อย แววตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

เลขาจ้าวดีใจ “ผมว่าแล้วว่าคุณผู้หญิงยังห่วงท่านประธานอยู่ ท่านประธาน รีบจัดการแผล…”

แต่ในวินาทีถัดมา ฉือหว่านยกมือขึ้น ปิดประตูห้องพักฟื้นลงอย่างไม่ลังเล

ปัง

ฮั่วซือหานและเลขาจ้าวถูกลมที่เกิดจากการปิดประตูตวัดใส่หน้าเต็มๆ

เลขาจ้าว “……”

แสงในดวงตาของฮั่วซือหานมอดลงในทันที เขามองผ่านกระจกบานเล็กบนประตูเข้าไป เห็นฉือหว่านกลับไปนั่งที่ข้างเตียงของลู่หนานเฉิง เธอกุมมือของเขาไว้ ก่อนจะเอนตัวลงนอนหลับไปตรงนั้น

ฮั่วซือหานเหยียดริมฝีปากบางของตัวเองขึ้นเล็กน้อย ราวกับหัวเราะเยาะตัวเอง

…

ฮั่วซือหานรู้ว่าลู่หนานเฉิงฟื้นตัวแล้ว หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ลู่หนานเฉิงฟื้นตัวได้ดีมาก

ขณะนั้น ฮั่วซือหานอยู่ในห้องทำงานของประธานบริษัท กำลังตรวจเอกสาร ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากคุณนายใหญ่ฮั่ว

ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่คุณนายใหญ่ฮั่วถูกฉือหว่านพาออกไปดื่มชานม แช่เท้า และนวดผ่อนคลาย กลับมาก็ถูกลงโทษห้ามออกจากบ้านอีกเลย

ฮั่วซือหานขับรถกลับมาเพียงลำพัง

ฮั่วซือหานมองสีหน้าผิดหวังของคุณนายใหญ่ฮั่ว “คุณย่า เธอยุ่งกับเรื่องเรียน ถ้าคุณย่าคิดถึงเธอ ก็โทรหาเธอเองให้กลับมาทานข้าว”

คุณนายใหญ่ฮั่วรีบหยิบโทรศัพท์บ้านขึ้นมากดโทรออกทันที “งั้นย่าจะโทรหาหวานหว่านเดี๋ยวนี้”

ฮั่วซือหานนั่งลงบนโซฟา หยิบหนังสือพิมพ์ธุรกิจขึ้นมาอ่าน

เสียงจากปลายสายดังขึ้น ฉือหว่านรับสาย เสียงใสของเธอดังมาจากลำโพง “คุณย่า”

คุณนายใหญ่ฮั่วยิ้ม “หวานหว่าน ช่วงนี้หนูยุ่งมากหรือเปล่า ทำไมไม่กลับมาหาคุณย่าบ้าง คืนนี้คุณย่าทำอาหารอร่อยๆ ไว้เยอะเลย กลับมาทานข้าวด้วยกันนะ”

ขณะนั้น สาวใช้เดินเข้ามา วางถ้วยชาลงข้างตัวฮั่วซือหาน “คุณผู้ชาย ดื่มชาค่ะ”

ฮั่วซือหานไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เหมือนไม่ได้ยิน

เสียงของฉือหว่านดังขึ้นอีกครั้ง ใสกระจ่างแฝงด้วยความรู้สึกผิด “คุณย่า ขอโทษค่ะ เพื่อนของหนูเข้าโรงพยาบาล คืนนี้หนูต้องอยู่ดูแลเขา เลยกลับไปทานข้าวกับคุณย่าไม่ได้”