คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 204

ฉือหว่านกำลังจะตอบแชทของเซียวอี้ แต่จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมาอย่างแรง

เธอมองไปที่ชื่อสายเรียกเข้า ใจพลันสั่นไหว

คนที่โทรมาคือ... ฮั่วซือหาน

ฮั่วซือหานโทรหาเธอ?

เขาโทรมาทำไม?

เขาไม่ได้อยู่กับฉือเจียวเหรอ?

ฉือหว่านไม่รู้ว่าเขาโทรมาทำไม หรือมีจุดประสงค์อะไร เธอจึงไม่รับสาย

เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังอยู่นานหลายครั้ง เขาโทรมาหลายสายติดกัน แต่สุดท้าย...ทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบ

ฉือหว่านนอนลงบนเตียง ขณะนี้ก็ล่วงเข้าดึกมากแล้ว เธอปิดเปลือกตาลงแต่กลับไม่สามารถข่มตาให้หลับได้

ระหว่างที่เธอกำลังพลิกตัวไปมาอยู่นั้น ก็อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น

มีคนเคาะประตู

ใครกัน?

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง จังหวะนิ้วเคาะนั้นทั้งหนักแน่นและเฉียบคม บ่งบอกถึงความแข็งแรงและเร่งเร้า

ฉือหว่านลุกจากเตียงแล้วไปเปิดประตู เมื่อประตูเปิดออก เธอก็เห็นร่างสูงใหญ่สง่างามของ ฮั่วซือหาน ยืนอยู่ตรงหน้า

โถงทางเดินในโรงพยาบาลตอนดึกสงบมาก ร่างสูงของเขายืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวในความมืดสลับแสง เสื้อนอกเปียกชื้นไปด้วยไอน้ำจากอากาศเย็นภายนอก

เขายืนอยู่ทวนแสง ดวงตาสีดำลึกและเย็นชาของเขาจ้องมองเธอเขม็ง

ชายคนนี้…โผล่มาในยามค่ำคืนเช่นนี้ ทำให้หัวใจของฉือหว่านเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

เขามาทำไม?

ฮั่วซือหานก้มมองเธอ “ทำไมไม่รับโทรศัพท์ของฉัน?”

น้ำเสียงต่ำพร่าของเขาแหบแห้งนิดๆ ฟังดูนุ่มลึกและน่าหลงใหลจนแทบทำให้คนฟังคลั่ง

ฉือหว่านไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร และไม่อยากรู้ว่าเขาเกิดอะไรกับฉือเจียว

เธอพยายามสะบัดมือออก “ประธานฮั่ว ปล่อยฉัน!”

ฮั่วซือหานไม่ยอมปล่อย เขาพาเธอเดินไปจนถึงทางเดินมุมอับที่ไม่มีคน แล้วผลักเธอเข้ากำแพงทันที

ฉือหว่านถูกกักไว้ระหว่างกำแพงกับแผงอกกว้างของเขา เธอเงยหน้าขึ้น ผลักอกเขา “ประธานฮั่ว คุณจะทำอะไร…อึก!”

สายตาของเธอพร่าไปเพียงชั่วพริบตา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็โน้มลงมา ริมฝีปากร้อนแนบเข้ากับริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธออย่างรุนแรง

ในหัวของฉือหว่านโหว่งเหว่ง กลายเป็นความว่างเปล่าทันที

เขาจูบเธออย่างแรง ฝ่ามือแข็งแรงยันอยู่กับกำแพงทั้งสองข้าง กักเธอไว้ในอ้อมแขนแน่นหนา

ฉือหว่านได้สติ เธอเริ่มขัดขืน “ปล่อยฉัน!”

เธอหันหน้าหนี ไม่ยอมรับจูบของเขาอีก ฮั่วซือหานหายใจหอบแรง เขามองเธอแล้วพูดเสียงทุ้ม “เธอถามว่าฉันต้องการอะไร... ฉันต้องการแบบนี้ได้ไหม?”