คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 212

ขณะนั้นเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ฉือหว่านก็ดังขึ้น คนที่โทรมาคือลู่หนานเฉิง

“หวานหว่าน วันนี้ฉันจะออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ ถ้าเธอไม่มา ฉันจะออกเองละนะ”

ฉือหว่านตบหน้าผากตัวเองเบาๆ เธอลืมไปเลยว่าวันนี้ลู่หนานเฉิงออกจากโรงพยาบาล

เธอรีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที

...

ฮั่วซือหานก็มาถึงโรงพยาบาลเช่นกัน เขาไปที่ห้องพิเศษ VIP และเห็นฉือเจียว

ฉือเจียวนอนอยู่บนเตียง สวมชุดผู้ป่วยตัวใหญ่ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ยังคงไม่ได้สติ

ฮั่วซือหานเดินไปที่ข้างเตียง “ฉือเจียวเป็นอะไร?”

“ประธานฮั่ว เมื่อคืนคุณทิ้งเจียวเจียวไว้คนเดียว เธอเสียใจมากจนช็อก ล้มลงไปกับพื้น ต้องถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดด่วนเพื่อช่วยชีวิต”

“แม้ตอนนี้เธอจะรอดมาได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ฟื้นเลย”

ฉือไห่ผิงกับหลี่หลันต่างก็เต็มไปด้วยความวิตกและเครียด พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าฮั่วซือหานจะผลักฉือเจียวออกในสถานการณ์แบบนั้น แถมยังทิ้งเธอไว้คนเดียวอีก

ฮั่วซือหานรู้สึกผิดและเสียใจอย่างมาก

เมื่อคืน ฉือเจียวผลักเขาลงเตียง พยายามจะจูบเขา แต่ในหัวของเขากลับมีแต่ภาพของ…ฉือหว่าน

เขาเอาแต่คิดถึงฉือหว่าน

สุดท้าย เขาก็ผลักฉือเจียวออก แล้วออกจากบ้านตระกูลฉือไปหาฉือหว่านที่โรงพยาบาล

เขาไม่รู้เลยว่าหลังจากเขาออกไป ฉือเจียวจะเกิดเรื่อง

เธอถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดด่วนในคืนนั้นเอง

ตอนนั้นเอง ฉือเจียวที่หมดสติก็ลืมตาขึ้นช้าๆ

“เจียวเจียว ตื่นแล้วเหรอ?”

ฉือไห่ผิงกับหลี่หลันดีใจมาก รีบเข้ามาช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้น

ฉือเจียวมองหน้าฮั่วซือหาน ขอบตาขาวซีดของเธอเริ่มแดงก่ำ น้ำเสียงเจือความคับแค้นใจ “ซือหาน เมื่อคืนคุณหายไปไหน? คุณทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนั้น หรือว่าคุณไปหา...ฉือหว่าน?”

ยัยฉือหว่านนั่นน่ะเหรอจะคู่ควร?

“ซือหาน คุณลืมคำสัญญาที่ให้ฉันไว้แล้วเหรอ? คุณบอกว่าจะต้องมีฉัน แต่ถ้าตอนนี้คุณไม่ต้องการฉันแล้ว งั้นฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว! ฉันจะตายเดี๋ยวนี้เลย!” ฉือเจียวเปิดผ้าห่มออก

ในจังหวะนั้น ฮั่วซือหานก็เอื้อมมือมากอดเธอไว้ทันที เสียงของเขาแหบพร่า “ฉันกับฉือหว่านไม่มีอะไรกันทั้งนั้น”

ฉือเจียวชะงัก เธอค่อยๆ หันกลับมามองเขาด้วยตาแดงชื้นที่มีประกายแห่งความหวัง “ซือหาน คุณพูดจริงเหรอ? คุณกับฉือหว่านไม่มีอะไรกันจริงๆ เหรอ?”

ฮั่วซือหานมองฉือเจียว ฉือเจียวคือคนของเขา เขาจะไม่เอาฉือเจียวได้ยังไง?

เขายอมรับว่า เขาเคยหวั่นไหวกับฉือหว่าน ถึงขนาดรู้สึกชอบฉือหว่านจริงๆ

แม้เขาไม่เคยพูดออกมา แต่หัวใจของเขาไม่เคยโกหก

แต่ว่า ฉือหว่านไม่ได้รู้สึกกับเขาอีกแล้ว

และเขาก็ต้องรับผิดชอบต่อฉือเจียว

ฮั่วซือหานยกมือขึ้น เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของฉือเจียวอย่างอ่อนโยน “ฉันกับฉือหว่านจบกันแล้ว”