คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 323

เย่ฮวนเอ่อร์กลับมาแล้ว

แต่เธอกลับมาคนเดียว ฉือหว่านไม่ได้มาด้วย

ท่านหลินถามอย่างแปลกใจ “เสี่ยวเยา ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ แล้วฉือหว่านล่ะ?”

เย่ฮวนเอ่อร์อธิบาย “พ่อ หวานหว่านติดธุระ วันนี้มาไม่ได้ค่ะ”

ฮั่วซือหานมองเย่ฮวนเอ่อร์ แล้วเม้มริมฝีปาก “เธอมีธุระอะไร?”

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้ม “พี่ซือหาน ถ้าอยากรู้ ฉันจะบอกก็ได้ หวานหว่านออกไปเที่ยวค่ะ”

ฉือหว่านออกไปเที่ยว?

“เธอไปไหน?”

“ไปเวยไห่น่ะ ได้ข่าวว่าเวยไห่กำลังจะมีหิมะตก หวานหว่านเลยไปดูหิมะแรกของฤดูหนาวกับเพื่อนๆ ใช่แล้ว โจวจิ่นก็ไปด้วยนะ”

ฮั่วซือหานนึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานผู้อำนวยการอี้เคยพูดว่าจะพาทุกคนไปเวยไห่ดูหิมะ ตอนนั้นเขาปฏิเสธไป ไม่นึกว่าฉือหว่านจะไป แล้วโจวจิ่นก็ตามไปด้วย

เย่ฮวนเอ่อร์หัวเราะ “พี่ซือหาน ฉันดูแล้วล่ะว่าโจวจิ่นชอบหวานหว่านมาก เช้านี้เขาก็เป็นคนขับรถมารับหวานหว่านด้วยตัวเอง แบบนี้ก็ดีไง พี่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยแนะนำผู้ชายคนอื่นให้หวานหว่านรู้จักอีก”

พูดจบ เย่ฮวนเอ่อร์ก็แกล้งถอนหายใจหนึ่งเฮือก “บางคนก็ตาบอดแท้ๆ ไข่มุกอยู่ในมือกลับไม่รู้จักรักษา ดันไปเก็บกรวดราคาถูก ทีนี้ล่ะ ไข่มุกคงถูกผู้ชายคนอื่นแย่งไปแล้ว”

ฮั่วซือหาน “……”

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ได้ด่าเขาตรงๆ สักคำ แต่ทุกคำก็เหมือนมีมีดซ่อนอยู่

ฉือหว่านคือไข่มุก ฉือเจียวคือกรวดราคาถูก เย่ฮวนเอ่อร์ประชดว่าเขาทิ้งไข่มุกไปเก็บกรวด

……

ฉือหว่านมาถึงเวยไห่แล้ว ครั้งนี้มีเพื่อนร่วมทริปเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องจากสถาบันเดียวกัน และยังมีนักเรียนหัวกะทิจากจังหวัดต่างๆ รวมกว่าสิบคน บรรยากาศคึกคักมาก

รุ่นพี่สาวที่อยู่ใกล้ๆ ถาม “น้องฉือ แล้วพ่อเธอล่ะ ทำไมไม่มาด้วยกัน?”

ตอนนั้นเธอยังมีพ่อ พ่อทำชิงช้าให้เธอ ตอนหิมะตก เธอนั่งชิงช้า พ่อจะคอยถือร่มให้จากด้านหลัง ในวันที่มีหิมะตกที่เธอชอบที่สุด พ่อจะเหวี่ยงเธอให้ลอยขึ้นสูงมากๆ

พ่อเคยพูดว่า “ได้ยินว่าหิมะที่เวยไห่สวยที่สุด ปีหน้าพ่อจะพาหวานหว่านไปเวยไห่ดูหิมะนะ”

ปีถัดมา…พ่อก็จากเธอไปตลอดกาล

ฉือหว่านยิ้มบางๆ “พ่อของฉันเสียไปแล้วค่ะ”

รุ่นพี่สาวที่อยู่ใกล้ๆ ยกมือมาลูบไหล่เธออย่างปลอบโยน

โจวจิ่นพูดขึ้น “ไม่เป็นไรนะ ถึงพ่อเธอจะไม่ได้มาดูหิมะด้วย เราจะอยู่ตรงนี้แทนเขา”

บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง “ตามข้อมูลล่าสุดจากกรมอุตุ หิมะแรกของเวยไห่กำลังจะตกเร็วๆ นี้ พวกเรากลับห้องเก็บของแล้วออกมาอีกที ไปดูหิมะแรกของฤดูหนาวกันเถอะ!”