เย่ฮวนเอ่อร์กลับมาแล้ว
แต่เธอกลับมาคนเดียว ฉือหว่านไม่ได้มาด้วย
ท่านหลินถามอย่างแปลกใจ “เสี่ยวเยา ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ แล้วฉือหว่านล่ะ?”
เย่ฮวนเอ่อร์อธิบาย “พ่อ หวานหว่านติดธุระ วันนี้มาไม่ได้ค่ะ”
ฮั่วซือหานมองเย่ฮวนเอ่อร์ แล้วเม้มริมฝีปาก “เธอมีธุระอะไร?”
เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้ม “พี่ซือหาน ถ้าอยากรู้ ฉันจะบอกก็ได้ หวานหว่านออกไปเที่ยวค่ะ”
ฉือหว่านออกไปเที่ยว?
“เธอไปไหน?”
“ไปเวยไห่น่ะ ได้ข่าวว่าเวยไห่กำลังจะมีหิมะตก หวานหว่านเลยไปดูหิมะแรกของฤดูหนาวกับเพื่อนๆ ใช่แล้ว โจวจิ่นก็ไปด้วยนะ”
ฮั่วซือหานนึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานผู้อำนวยการอี้เคยพูดว่าจะพาทุกคนไปเวยไห่ดูหิมะ ตอนนั้นเขาปฏิเสธไป ไม่นึกว่าฉือหว่านจะไป แล้วโจวจิ่นก็ตามไปด้วย
เย่ฮวนเอ่อร์หัวเราะ “พี่ซือหาน ฉันดูแล้วล่ะว่าโจวจิ่นชอบหวานหว่านมาก เช้านี้เขาก็เป็นคนขับรถมารับหวานหว่านด้วยตัวเอง แบบนี้ก็ดีไง พี่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยแนะนำผู้ชายคนอื่นให้หวานหว่านรู้จักอีก”
พูดจบ เย่ฮวนเอ่อร์ก็แกล้งถอนหายใจหนึ่งเฮือก “บางคนก็ตาบอดแท้ๆ ไข่มุกอยู่ในมือกลับไม่รู้จักรักษา ดันไปเก็บกรวดราคาถูก ทีนี้ล่ะ ไข่มุกคงถูกผู้ชายคนอื่นแย่งไปแล้ว”
ฮั่วซือหาน “……”
เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ได้ด่าเขาตรงๆ สักคำ แต่ทุกคำก็เหมือนมีมีดซ่อนอยู่
ฉือหว่านคือไข่มุก ฉือเจียวคือกรวดราคาถูก เย่ฮวนเอ่อร์ประชดว่าเขาทิ้งไข่มุกไปเก็บกรวด
……
ฉือหว่านมาถึงเวยไห่แล้ว ครั้งนี้มีเพื่อนร่วมทริปเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องจากสถาบันเดียวกัน และยังมีนักเรียนหัวกะทิจากจังหวัดต่างๆ รวมกว่าสิบคน บรรยากาศคึกคักมาก

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
ขอบคุณที่ให้อ่านเพลิน ๆ ค่ะ แต่จะเติมเงินไม่ได้ เพราะซื้อได้แค่บัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น...