คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 324

ทุกคนแยกย้ายกันกลับห้อง ฉือหว่านวางกระเป๋าลง หยิบมือถือออกมา พอเปิดวีแชทขึ้นมา เธอก็เห็นคำขอเป็นเพื่อนจากฮั่วซือหาน

เขาต้องการจะเพิ่มเธอเป็นเพื่อน

เขากับเธอหย่ากันแล้ว ตอนนี้ข้างกายเขามีฉือเจียวอยู่ ฉือหว่านไม่อยากกลับไปวุ่นวายด้วยอีก

ดังนั้นเธอจึงไม่กดยอมรับ

ฉือหว่านเปิดประตูออกไป เจอเข้ากับโจวจิ่นที่เพิ่งออกมาจากห้องตรงข้ามพอดี โจวจิ่นยิ้มแล้วพูดว่า “น้องฉือ ฉันอยู่ห้องตรงข้ามเธอเองนะ ถ้ามีอะไรก็เรียกฉันได้เลย”

ฉือหว่านยิ้มบาง “ได้ค่ะ”

ฉือหว่าน โจวจิ่น และบรรดารุ่นพี่รุ่นน้องพากันออกจากโรงแรม ด้านหน้าก็คือเวยไห่อันกว้างใหญ่ไพศาล

ตอนนั้นเอง โจวจิ่นก็พูดขึ้นว่า “น้องฉือ หิมะตกแล้ว”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นหิมะขาวโพลนก็ร่วงลงมาจากฟ้าเป็นปุยหนา...หิมะตกจริงๆ

ถนนหนทางไร้ผู้คน หิมะโปรยปรายทั่วท้องฟ้า กลบพื้นดินให้กลายเป็นสีขาวในพริบตา

เบื้องหน้า คลื่นทะเลซัดกระหน่ำโถมเข้าฝั่งระลอกแล้วระลอกเล่า สีครามของทะเลตัดกับขาวของหิมะ ครึ่งหนึ่งเป็นทะเล อีกครึ่งเป็นหิมะ งดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้

ฉือหว่านสวมเสื้อโค้ทยาวสีขาว รัดร่างบอบบางของเธอไว้แน่น จมูกเล็กๆ กับขอบตาขาวผ่องของเธอแดงก่ำเพราะถูกลมหนาวกัด เธอเดินฝ่าลมเย็นจัดทีละก้าวไปยังข้างหน้า

เธอได้เห็นหิมะที่เวยไห่

มันสวยจริงๆ อย่างที่พ่อเคยพูดไว้

แต่ก็หนาวเหลือเกิน

“ว้าว ที่นี่สวยมากเลย!”

บรรดารุ่นพี่รุ่นน้องต่างวิ่งออกไปด้วยความตื่นเต้น

ฉือหว่านหันไปด้วยความดีใจ “รุ่นพี่โจว…”

คำพูดของเธอหยุดลงทันที เพราะคนที่มา…ไม่ใช่โจวจิ่น แต่เป็นฮั่วซือหาน

ฮั่วซือหานมาแล้ว!

เขาสวมโค้ทผ้าขนสัตว์สีดำ ด้านในเป็นเสื้อไหมพรมคอเต่าสีเทา เขายืนอยู่ต่อหน้าเธออย่างสง่างามและสูงศักดิ์ ขณะหิมะร่วงโรยทั่วฟ้า เหมือนเขาเดินออกมาจากภาพวาด

ฉือหว่านยืนนิ่งงัน เธอไม่รู้เลยว่าเขามาได้ยังไง?

ทริปเวยไห่ครั้งนี้เขาบอกชัดว่าไม่มา แต่เขากลับเปลี่ยนแผนกะทันหัน แล้วมาที่นี่

และเขามาในช่วงเวลาที่โรแมนติกที่สุด เขามาอยู่ข้างๆ เธอ

สายตาของฮั่วซือหานตกอยู่บนใบหน้าขาวซีดของฉือหว่าน ปลายจมูกและขอบตาที่ถูกลมหนาวกัดจนแดง ยิ่งขับให้เธอดูเด็กและบอบบาง แววตาที่มีหยาดน้ำเล็กน้อย ยิ่งแต่งเติมความเปล่งประกายและอ่อนหวานเข้าไปอีก เขากางร่มให้เธอ แล้วยิ้มมุมปากบาง “เล่นหิมะ มือไม่หนาวเหรอ?”