เขามองเพดานเหนือศีรษะ ที่แท้เขากำลังฝันอยู่
เขาฝันถึงฉือหว่าน
เมื่อคืน ฉือหว่านเข้ามาในความฝันของเขา
ลำคอของเขาตึงแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งไปทีละนิ้ว ความเป็นชายที่เลือดลมพลุ่งพล่านนั้น ในช่วงเช้าย่อมไวต่อความรู้สึกเป็นพิเศษ
ฮั่วซือหานค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปใต้ผ้าห่ม หลับตาลงอย่างอ่อนแรงและปล่อยตัว…
…
หิมะข้างนอกตกทั้งคืน วันนี้ทุกคนได้นัดกันไปเล่นสกี
ทุกคนมารวมตัวกันครบแล้ว เหลือเพียงฮั่วซือหานที่ยังไม่ออกมา
“รุ่นพี่ฮั่วยังไม่มาอีกเหรอ?”
“เดี๋ยวฉันไปเรียกรุ่นพี่ฮั่ว”
ทุกคนเตรียมจะไปตามฮั่วซือหาน แต่ในตอนนั้นเอง ฮั่วซือหานก็เดินออกมาจากห้อง
“อรุณสวัสดิ์ รุ่นพี่ฮั่ว”
บนใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ใดๆ ของฮั่วซือหาน แต่รัศมีรอบตัวกลับเย็นเฉียบเหมือนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เขาแค่พยักหน้าเล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์”
“รุ่นพี่ฮั่วมาแล้ว งั้นพวกเราออกเดินทางไปลานสกีกันเถอะ!”
ฮั่วซือหานเห็นฉือหว่าน เธอยืนอยู่ข้างโจวจิ่น
โจวจิ่นกำลังคุยกับเธอ “น้องฉือ ฉันเพิ่งส่งวีแชทให้เธอเมื่อกี้ เธอเห็นไหม?”
ฉือหว่านพยักหน้า “เห็นแล้วค่ะ รุ่นพี่โจว”
ฮั่วซือหานหัวเราะเย็น “รุ่นน้องโจว เธอมีวีแชทของฉือหว่านเหรอ?”
โจวจิ่นพยักหน้า “ใช่ครับ”
รุ่นพี่รุ่นน้องที่อยู่รอบข้างก็พากันพยักหน้า “รุ่นพี่ฮั่ว พวกเราก็มีวีแชทของน้องฉือกันทุกคน หรือว่าพี่ไม่มี?”
ฮั่วซือหาน “……”
สรุปแล้ว มีแค่เขาคนเดียวที่ไม่มีวีแชทของฉือหว่านงั้นเหรอ?

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
ขอบคุณที่ให้อ่านเพลิน ๆ ค่ะ แต่จะเติมเงินไม่ได้ เพราะซื้อได้แค่บัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น...