คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 393

สองดอกไม้ของตระกูลฉืออย่างฉือเจียวกับฉือถัง “……”

พวกเธอไม่กล้าตอบโต้แม้แต่นิดเดียว

ทันใดนั้นเอง เสียง "เอี๊ยด" ดังขึ้น ประตูหน้าบ้านเปิดออก เซียวอี้ในชุดสุภาพหล่อเหลาปรากฏตัวขึ้นที่ประตู

คุณนายใหญ่ฉือดีใจมาก “คุณชายสามเซียว สวัสดีค่ะ ในที่สุดเราก็ได้เจอคุณแล้ว”

เซียวอี้ยืนอยู่ตรงประตู มองพวกเธอ “คุณนายใหญ่ฉือ พวกคุณเป็นอะไรไป?”

ฉือเจียวสังเกตว่าคุณชายสามเซียวอารมณ์ดี แถมยังจงใจให้พวกเธอยืนรอท่ามกลางลมหนาวฝนพรำตั้งครึ่งชั่วโมง เธออดคิดไม่ได้ว่าเขาคงยืนมองพวกเธออยู่ในบ้านและหัวเราะเยาะแน่ๆ

คุณนายใหญ่ฉือรีบพูด “คุณชายสามเซียว เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ พวกเราถูกเทพ C ตัวปลอมหลอกจนหมดตัว ตอนนี้จนตรอกแล้ว เลยต้องมาขอความช่วยเหลือจากคุณชายสามเซียว”

ฉือถังเสริมทันที “คุณชายสามเซียว คราวก่อนคุณบอกว่าคุณสนิทกับเทพ C จริงไหมคะ?”

เซียวอี้ยิ้มมุมปากบาง “ครั้งนั้นฉันก็บอกแล้ว ว่าพวกคุณเจอโจร เทพ C เป็นผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชาย แล้วใช่ ฉันสนิทกับเทพ C มาก”

ดวงตาของฉือเจียวสว่างวาบ “คุณชายสามเซียว งั้นคุณช่วยเราหน่อยได้ไหมคะ ช่วยเราตามจับเทพ C ตัวปลอม เอาเงินของพวกเราคืนมา”

เซียวอี้มองคนตระกูลฉือที่เต็มไปด้วยความหวัง เขายิ้มบางๆ “ขอร้องฉันไม่มีประโยชน์ พวกคุณต้องไปขอร้องคนๆ หนึ่ง”

“ใคร?”

เซียวอี้เอ่ยชื่อออกมา “ฉือหว่าน”

อะไรนะ?

ทำไมถึงเป็นฉือหว่านอีกแล้ว?

ท่านหลินก็ให้ไปหา ฉือหว่าน เซียวอี้ก็ให้ไปหา ฉือหว่าน มันเรื่องอะไรกันแน่?

“คุณชายสามเซียว อย่าเล่นตลกแบบนี้เลย แบบนี้ไม่ตลกเลยนะ ฉือหว่านไม่มีทางช่วยพวกเราได้หรอก!”

“แต่ท่านหลินก็ไปแล้ว คุณชายสามเซียวก็ไปแล้ว ไม่มีใครช่วยเราได้แล้ว แล้วจะให้ทำยังไง?” คุณนายใหญ่ฉือถามอย่างจนปัญญา

ทุกคนเงียบ ไม่มีใครตอบได้

“ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว เราจะต้องนอนข้างถนนจริงๆ เหรอคืนนี้?” คุณนายใหญ่ฉือถามอย่างร้อนใจ

ฉากทั้งหมดนี้ถูกเซียวอี้บนชั้นสองมองเห็นหมด เขายืนอยู่ตรงระเบียง หยิบมือถือขึ้นมา “แชะ” ถ่ายภาพ แล้วส่งให้ฉือหว่าน

หลังจากส่งสำเร็จ เซียวอี้ก็กดโทรหาเธอ

เสียงเรียกดังเพียงครั้งเดียว ปลายสายก็รับแล้ว เสียงใสสะอาดของฉือหว่านดังมา “ฮัลโหล พี่สาม”

เซียวอี้ยิ้มบาง “หวานหว่าน เธอเห็นรูปที่ฉันส่งให้ไหม? ตอนนี้คนตระกูลฉือกำลังโทษกันเอง แล้วคืนนี้พวกเขาจะต้องนอนข้างถนนแน่ๆ”

ขณะนั้นเอง ฉือหว่านกำลังอยู่ที่ดิเอ็มเพอเรอร์สตาร์เรสซิเดนซ์ วันนี้เธอให้รางวัลตัวเองด้วยการหยุดพัก กำลังเสียบดอกไม้ลงในแจกันอย่างสบายใจ