คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 394

เธอเห็นภาพที่เซียวอี้ส่งมาเรียบร้อยแล้ว วันนี้คงเป็นวันที่คนตระกูลฉือตกต่ำที่สุด

พวกเธอเคยเหยียบย่ำเลือดเนื้อของพ่อเธอแล้วปีนขึ้นสู่ที่สูงอย่างสง่างาม มาวันนี้กลับตกลงมาอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี

“เห็นแล้ว”

“หวานหว่าน ฉันบอกพวกเธอไปแล้วนะ ว่าตอนนี้มีแค่เธอเท่านั้นที่ช่วยพวกเธอได้ ฉันให้พวกเธอไปขอร้องเธอ เธอคิดว่าพวกเธอจะยอมไปไหม?”

ฉือหว่านยิ้มบางๆ ที่ริมฝีปาก แล้วตอบอย่างมั่นใจ “ต้องไปแน่นอน”

เธอรู้จักนิสัยคนตระกูลฉือดี เมื่อเจอเรื่องเกี่ยวกับผลประโยชน์ใหญ่โต พวกเธอจะยอมกลืนเลือดกลืนศักดิ์ศรีแน่นอน แม้มันจะทำให้พวกเธอเจ็บใจแทบตาย

“หวานหว่าน ถ้าพวกเธอไปขอร้องเธอ เธอจะทำยังไง?”

ฉือหว่านเสียบดอกกุหลาบสีแดงในมือเข้าลงแจกันอย่างใจเย็น “ฉันก็กำลังรอให้พวกเธอมาหาฉันเองนี่แหละ”

…………

หนึ่งชั่วโมงต่อมา คนตระกูลฉือก็มาถึง ดิเอ็มเพอเรอร์สตาร์เรสซิเดนซ์

คุณนายใหญ่ฉือมองตึกสูงหรูหราตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ “ตอนนี้ฉือหว่านอยู่ที่นี่เหรอ?”

ฉือเจียว ฉือถัง และหลี่หลันต่างไม่ได้บอกเรื่องที่ฉือหว่านมีรถหรูและคฤหาสน์ให้คุณนายใหญ่ฉือรู้ เพราะในใจพวกเธอเองก็ไม่อยากมายืนขอร้องฉือหว่านเลย แต่สถานการณ์จนตรอก พวกเธอไม่มีทางเลือก

ฉือเจียวพยักหน้า “ใช่ ฉือหว่านอยู่ที่นี่”

คุณนายใหญ่ฉือทุบอกตัวเองอย่างเจ็บใจ “เราต้องนอนข้างถนน แต่ฉือหว่านกลับอยู่ที่หรูขนาดนี้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้!”

หลี่หลันพูดอย่างดูถูก “แม่ ฉือหว่านก็แค่พึ่งผู้ชายเท่านั้นแหละ แม่ไม่เห็นเหรอว่าเธอกำลังคบกับคุณชายสามเซียว? คุณชายสามเซียวหลงเธอหัวปักหัวปำ บ้านนี้ก็คุณชายสามเซียวซื้อให้เธอนั่นแหละ”

ฉือถังเสริม “คุณย่า คิดเหรอว่าฉือหว่านจะมีปัญญาซื้อบ้านแบบนี้เอง เลิกอิจฉาเถอะค่ะ”

คุณนายใหญ่ฉือถึงค่อยรู้สึกใจเย็นลงหน่อย “อย่าพูดเรื่องพวกนี้แล้ว รีบคิดกันดีกว่าว่าจะพูดกับฉือหว่านยังไง”

ฉือเจียวรีบแทรก “ฉือหว่าน เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง เธอยังใช้นามสกุลฉืออยู่นะ ตอนนี้ตระกูลฉือโดนเทพ C ตัวปลอมหลอกไป เธอควรช่วยเหลือบ้าง”

ฉือถังเสริม “ใช่แล้ว ฉือหว่าน คนเราจะใจดำแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ ตระกูลฉือถล่มลงไป เธอจะได้ประโยชน์อะไร? ถ้าเธอแอบนั่งดูพวกเราอย่างสะใจล่ะก็ เธอก็ไม่ใช่คน!”

ฉือหว่านมองฉือเจียว “พูดจบแล้ว?”

ยังไม่รอให้ฉือเจียวตอบ ฉือหว่านก็ยื่นมือจะปิดประตู

“ฉือหว่าน!”

ฉือเจียวรีบเอื้อมมือยันประตูไว้ “เธอจะทำอะไร ปิดประตูใส่หน้าเราเหรอ?”

ฉือหว่านยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “ฉือเจียว วันนี้พวกคุณมาทำอะไรกันเหรอ มาสอนฉันใช้ชีวิตเหรอ? ถ้าฉันเดาไม่ผิด พวกคุณมาขอร้องฉันไม่ใช่เหรอ?”

สายตาของฉือหว่านไล่ไปทีละคนจากหน้าคนตระกูลฉือ แล้วหัวเราะเบาๆ “มาขอร้องคน ต้องมีท่าทีแบบไหน...ยังต้องให้ฉันสอนอีกเหรอ? ถ้าไม่มีท่าทีที่ถูกต้อง งั้นคุยกันไม่ได้หรอก”