คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 476

ในขณะนั้น เสียงเรียกเข้าของมือถือก็ดังขึ้น มีสายเข้า

เป็นหลี่หลันโทรมา

ฉือเจียวกดรับสาย เสียงของหลี่หลันที่เต็มไปด้วยความร้อนรนดังขึ้นทันที “เจียวเจียว ลูกกับประธานฮั่วไปถึงไหนกันแล้ว?”

ฉือเจียวแย้มยิ้ม “แม่ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ”

หลี่หลันดีใจสุดๆ “จริงเหรอ?”

ฉือเจียว “จริงแน่นอน บอกพ่อกับคุณย่าให้สบายใจได้เลย ไม่ว่าไอ้ฉือหว่านจะบีบยังไง ซือหานก็จะปกป้องพวกเรา เขายังจะบังคับให้ฉือหว่านรักษาโรคหัวใจให้หนูด้วย แล้วเขาก็จะตัดขาดกับฉือหว่านอย่างเด็ดขาด!”

หลี่หลัน “ดีมาก! ถ้าประธานฮั่วตัดขาดกับฉือหว่านได้จริงๆ งั้นพวกเราก็ได้ดูละครสนุกแน่ เจียวเจียว ลูกเก่งที่สุดเลย!”

ฉือเจียวแย้มยิ้มอย่างภูมิใจ

…..

สามวันที่ฉือหว่านกำหนดไว้ได้สิ้นสุดลงแล้ว เช้าวันนี้เธอมุ่งหน้าไปที่สุสานของพ่อทันที

เธอให้เวลาคนตระกูลฉือสามวัน และวันนี้ ถึงเวลาชำระแค้นลงโทษฆาตกรแล้ว

ฉือหว่านมาถึงหน้าหลุมศพของฉือเจี้ยนกั๋ว บนป้ายหินสลักมีภาพถ่ายของพ่อ เผยรอยยิ้มอบอุ่นและอ่อนโยน

เธอลูบไล้รอยยิ้มนั้นแผ่วเบา ก่อนพูดขึ้นว่า “พ่อคะ อีกเดี๋ยวคนตระกูลฉือก็จะมาถึงแล้ว คนพวกนั้นที่ร่วมกันฆ่าพ่อ หนูจะไม่ปล่อยใครไว้แม้แต่คนเดียว!”

ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เธอหยิบออกมาดู เป็นสายจากรุ่นพี่เซียวอี้

ฉือหว่านกดรับสาย เซียวอี้พูดขึ้น “หวานหว่าน เธอไปถึงที่สุสานแล้วเหรอ?”

ฉือหว่าน “ค่ะ ฉันถึงแล้ว”

เซียวอี้ “ดี ฉันใกล้ถึงแล้ว”

ฉือหว่าน “พี่ ฉันจัดการเรื่องนี้คนเดียวได้นะ ไม่ต้องลำบากมาหรอกค่ะ”

ปิดเครื่องไปแล้ว?

ฉือหว่านรับรู้ได้ถึงความผิดปกติอย่างแท้จริง

และในตอนนั้นเอง รถหรูหลายคันก็แล่นเข้ามา คุณนายใหญ่ฉือพาครอบครัวรอง ได้แก่ ฉือเจียว หลี่หลัน ฉือไห่ผิง และครอบครัวสาม ได้แก่ ฉือถัง ฉือเหว่ย เย่หนีหง มาถึงพร้อมหน้า ตอนนี้คนตระกูลฉือมากันครบทีมแล้ว

ฉือหว่านหัวเราะเยาะ พ่อของเธอเสียชีวิตไปหลายปี คนพวกนี้เคยมาสักการะเขาบ้างไหม?

ไม่เคยเลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมารวมตัวกันทั้งตระกูลเพื่อมาไหว้แบบวันนี้ ช่างเป็นภาพที่แปลกประหลาดยิ่งนัก

ฉือหว่านเก็บโทรศัพท์ไว้ก่อน ยังไงคนตระกูลฉือก็มาถึงแล้ว เรื่องของพี่เซียวอี้ต้องเก็บไว้ก่อน

คุณนายใหญ่ฉือเดินนำคนในตระกูลตรงเข้ามา “ฉือหว่าน เรามาแล้ว”

เธอเหลือบมองป้ายหลุมศพของฉือเจี้ยนกั๋ว แล้วพูดว่า “ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว เราก็มาจุดธูปให้พ่อเธอกันเถอะ”