คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 496

“ประธานฮั่ว เจียวเจียวเธอไม่สบายเลยเกาะคุณไม่ปล่อย คุณก็อยู่เป็นเพื่อนเธอสักคืนเถอะนะคะ” หลี่หลันพูดเสียงอ่อน

ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากบาง ไม่รู้ทำไม พอเขาอยู่ในโรงพยาบาล ความรู้สึกไม่สบายใจกลับยิ่งรุนแรงขึ้นทุกที

ความรู้สึกนี้ มันแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีเหตุผล

เขายื่นมือจะคว้ามือถือ แต่กระเป๋ากลับว่างเปล่า ทันใดนั้นเขาก็จำได้ ตอนพาฉือเจียวมาโรงพยาบาล เขาลืมเอาโทรศัพท์ติดตัวมา

เขาไม่ได้พกมือถือมาด้วยเลย

ฮั่วซือหานหันไปมองฉือเจียว พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจียวเจียว ให้แม่เธออยู่เป็นเพื่อนเธอเถอะ ฉันยังมีเอกสารที่ต้องอ่าน พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาใหม่”

“ไม่เอา!” ฉือเจียวรีบพุ่งเข้ามากอดรอบเอวฮั่วซือหานแน่น “ฉันไม่เอาแม่ ฉันจะให้ซือหานอยู่กับฉัน!”

ฮั่วซือหานยื่นมือจะดันเธอออก

ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงดุดังขึ้นจากหน้าประตู “ไอ้ลูกอกตัญญู!”

ฮั่วซือหานหันขวับไปมอง เห็นคุณนายใหญ่ฮั่วยืนอยู่ตรงประตู

เขาสะดุ้งเฮือก ไม่คิดว่าคุณย่าจะโผล่มาที่นี่ “ย่า มาได้ยังไง?”

ฉือเจียวกับหลี่หลันก็ตกใจเช่นกัน “คุณนายใหญ่ฮั่ว…”

คุณนายใหญ่ฮั่วยืนอยู่ที่ประตู มองภาพฮั่วซือหานกอดกับฉือเจียวอยู่ตรงเตียง แทบจะระเบิดจากข้างใน เธอกระแทกฝีเท้าเดินเข้ามา ยกไม้เท้าฟาดลงไปที่ตัวของฮั่วซือหานทันที “ดีนัก! ไอ้หลานสารเลว! กอดอยู่กับนังหญิงหน้าด้านอยู่ที่นี่นี่เอง!”

ฮั่วซือหานไม่หลบ ไม้เท้าในมือของคุณนายใหญ่ฟาดลงมาบนหลังเขาอย่างจัง

พูดจบก็ตวัดไม้เท้าฟาดใส่ฉือเจียวทันที

เสียงฟาดดังลั่น ฉือเจียวรับไม้เท้าเต็มแรง ร้องลั่น “อ๊า! คุณนายใหญ่! ทำไมถึงตีฉัน หยุดเถอะ อย่าตีฉันเลย!”

คุณนายใหญ่ฮั่วไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ไม้เท้าในมือยังคงฟาดลงไปอย่างรุนแรงพร้อมคำด่า “แกมันไม่มีแม่สั่งแม่สอน! ฉือหว่านเป็นพี่สาวแกแท้ๆ ยังจะมายุ่งกับผัวพี่สาว แกนี่มันไร้ยางอาย! นี่คือข้อแรก! วันๆ เอาแต่พูดว่าปวดหัวใจ เกาะติดซือหานไม่ปล่อย แต่จนทุกวันนี้ก็ยังไม่ตาย แกโกหกเป็นนิสัย! นี่คือข้อสอง! พวกบ้านฉือใจอำมหิต คิดร้ายกับหวานหว่านอยู่เรื่อย นี่คือข้อสาม! วันนี้ฉันจะตีให้ตาย!”

ฉือเจียวหน้าซีดเผือดเพราะความเจ็บ “อ๊า! เจ็บ! อย่าตีฉัน! ซือหาน ช่วยฉันด้วย!”

ฮั่วซือหานจะเข้าช่วย แต่เลขาจ้าวรีบดึงเขาไว้ “ประธาน คุณดูแลตัวเองก่อนเถอะ ตอนนี้คุณเองก็ลำบากไม่แพ้กัน!”

ฮั่วซือหาน “...”

หลี่หลันเห็นลูกสาวโดนตี ใจจะขาด รีบพุ่งไปกอดฉือเจียวไว้แน่น “คุณนายใหญ่ ทำไมอยู่ๆ ถึงลงไม้ลงมือ หยุดเถอะค่ะ!”