คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 497

คุณนายใหญ่ฮั่วตวาดใส่หลี่หลันด้วยความโกรธจัด “แล้วเธอล่ะ ยายผู้หญิงชั่ว! ยังกล้ามาเสนอหน้าอีกเหรอ?! แย่งสามีของพี่สามีตัวเอง วางแผนฆ่าลูกแท้ๆ ของตัวเอง! ฉือเจียวมันก็ถอดแบบเธอมาทุกอย่าง! วันนี้ฉันจะลงโทษแกพร้อมลูกเลย!”

พูดจบ ไม้เท้าในมือคุณนายใหญ่ฮั่วก็ฟาดใส่หลี่หลันอีกครั้ง

หลี่หลันกับฉือเจียวโดนซัดราวกับพายุบ้าคลั่ง ทั้งสองคนร้องไห้เสียงดังด้วยความเจ็บปวด

เย่ฮวนเอ่อร์มองดูภาพตรงหน้า แทบจะยกมือปรบมือให้แบบสดๆ ร้อนๆ นี่สิถึงจะสมเป็นคุณนายใหญ่ของตระกูลฮั่ว ลงมือทีเดียวก็รู้เลยว่าใครเป็นใคร

คุณนายใหญ่ฮั่วตีจนเหนื่อย จึงหยุดลงแล้วหันไปมองฮั่วซือหาน “แกสำนึกผิดหรือยัง?”

ฮั่วซือหาน “ถ้าย่าจะตีผม ก็พูดมาตรงๆ เลย ไม่ต้องหาเหตุผลหรอก”

คุณนายใหญ่ฮั่ว “...” หมดคำจะพูด

เย่ฮวนเอ่อร์มองหน้าฮั่วซือหานแล้วขึ้นเสียงทันที “พี่ซือหาน พี่รู้ไหมว่าหวานหว่านเกิดเรื่อง!”

ฉือหว่านเกิดเรื่อง?

ร่างสูงของฮั่วซือหานชะงักทันที “หวานหว่านเกิดเรื่องอะไร? เป็นไปไม่ได้ วันนี้เรายังเจอกันอยู่เลย เธอดูสบายดีนี่”

ดีมากเลยแหละ

ทั้งตะโกนใส่เขา ตบเขา เตะเขา

จะเป็นไปได้ไง แค่เขาหันหลังไป เธอก็เกิดเรื่องเลย?

คุณนายใหญ่ฮั่วตะโกนลั่น “หวานหว่านเข้าโรงพยาบาล!”

น้ำเสียงของฮั่วซือหานเปลี่ยนทันที กลายเป็นกังวล “ฉือหว่านอยู่ที่ไหน? เป็นอะไรไป?”

คุณนายใหญ่ฮั่ว “หวานหว่านท้อง แกรู้เรื่องนี้ไหม?”

คำว่า “ท้อง” แทงเข้าไปตรงจุดอ่อนในใจของฮั่วซือหาน เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “รู้”

เพี๊ยะ!

คุณนายใหญ่ฮั่วยกมือขึ้นตบหน้าฮั่วซือหานไปหนึ่งฉาดเต็มแรง

เสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องผู้ป่วย ฮั่วซือหานถูกตบหน้าเข้าเต็มแรง

บรรยากาศพลันเงียบสงัด

ฉือเจียวกับหลี่หลันที่โดนซัดมาก่อนเบิกตากว้าง ในใจเต็มไปด้วยแผนการร้อยแปด

เลขาจ้าวไม่กล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของคุณนายใหญ่ฮั่วกับฮั่วซือหานแน่นแฟ้นขนาดไหน นี่เป็นครั้งแรกที่คุณนายใหญ่โกรธถึงขั้นลงมือตบหลานชายตัวเองแบบไม่ไว้หน้า

คุณนายใหญ่ฮั่วชี้หน้าฮั่วซือหาน ด่าเสียงสะบัด “ไอ้หลานอกตัญญู! แกคิดอะไรของแก! เด็กในท้องหวานหว่านคือลูกของแก!”

ฮั่วซือหานหันหน้ากลับมาช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาถูกตบจนแดงเป็นรอย เขาคือคุณชายผู้สูงส่งที่เติบโตมากับการอบรมอย่างดีเยี่ยม มารยาท การควบคุมอารมณ์ การคิดไตร่ตรอง ล้วนไม่มีที่ติ เขารู้ดีว่าเด็กในท้องฉือหว่านไม่ใช่ของเขา แต่เมื่อครู่ เขาไม่ได้พูดออกไปเลยแม้แต่น้อย