คุณนายใหญ่ฉือกดหลี่หลันลงกับพื้นแล้วทั้งต่อยทั้งเตะไม่ยั้ง
หลี่หลันที่โดนซ้อมหนักเริ่มร้องขอความเมตตา “อย่าตีฉันเลย ฉันเจ็บมาก...หยุดเถอะ!”
ลี่มั่วเฉียนเอ่ยสั่งเสียงเรียบ “มาจับตัวเธอไว้”
บอดี้การ์ดในชุดดำหลายคนเดินเข้ามา ล็อกตัวหลี่หลันไว้
คุณนายใหญ่ฉือกอดร่างของฉือไห่ผิงพลางร้องไห้อย่างสุดแสนเจ็บปวด “ไห่ผิง! ไห่ผิง! คนแก่ต้องส่งศพคนหนุ่ม ช่างเป็นเคราะห์กรรมของตระกูลเราจริงๆ!”
...
ทางตระกูลฉือเริ่มจัดการเรื่องงานศพของฉือไห่ผิง ในขณะที่ฉือเจียวกระสับกระส่ายไม่เป็นสุข เพราะเธอกลัวว่าหลี่หลันจะเผยอะไรออกมา ตอนนี้หลี่หลันยังถูกควบคุมตัวอยู่ภายใต้การดูแลของลี่มั่วเฉียน
ฉือเจียวแอบไปหาลี่มั่วเฉียน ซึ่งกำลังอยู่ในห้องหนังสือ คุยกับหัวหน้าคนรับใช้
ฉือเจียวรีบหลบอยู่หน้าประตู แอบฟังบทสนทนาในห้อง ลี่มั่วเฉียนถามคนรับใช้ “หลี่หลันปากแข็งอยู่ไหม? สารภาพอะไรบ้างหรือยัง?”
หัวหน้าคนรับใช้รายงานเสียงเบา “หลี่หลันปากแข็งมากครับ ไม่ยอมพูดอะไรเลย แต่รอยนิ้วมือบนมีดยืนยันแล้วว่าเป็นของเธอ คดีฆาตกรรมฟันธงได้ว่าเธอเป็นคนลงมือแน่นอนครับ”
เขาเงยหน้าขึ้นมองลี่มั่วเฉียน “คุณท่านต้องการรู้เรื่องอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ?”
ลี่มั่วเฉียนเม้มริมฝีปากแน่น “ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าฉันอยากรู้เรื่องอะไร แค่รู้สึกว่าหลี่หลันต้องมีความลับบางอย่าง และความลับนั้นเกี่ยวข้องกับเจียวเจียว”
หัวหน้าคนรับใช้แปลกใจ “เกี่ยวข้องกับคุณหนู?”
ลี่มั่วเฉียนลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าหันไปยืนที่หน้าต่าง “นายไม่รู้สึกว่าเจียวเจียวแปลกๆ บ้างเหรอ? เรื่องที่เธอถูกวางยา ฉันไม่ต้องพูดก็รู้ว่าเป็นเธอที่ลงมือเอง ถ้าฉันเดาไม่ผิด เธอคงตั้งใจจะใส่ร้ายฉือหว่าน”
หัวหน้าคนรับใช้พยักหน้า “ผมตามคุณชายมาหลายปี รู้ดีว่าคุณหนูนิสัยมีจุดด้อยหลายอย่าง ตรงกันข้าม ผมเคยเจอคุณฉือหว่านมาแล้ว เธอฉลาดและตรงไปตรงมามาก”
ลี่มั่วเฉียนนึกถึงฉือหว่านแล้วก็ยิ้มมุมปาก “สายตาของฮั่วซือหานไม่เคยพลาด”
ฉือเจียวหันหลังเดินจากไป
หลี่หลันยังถูกขังไว้ในห้องมืด ทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล แต่เธอยังไม่ยอมปริปากพูดอะไร เพราะเธอรู้ดีว่า ถ้าเธอพูดออกมา ชีวิตเธอก็จบสิ้นทันที แต่ถ้ายังเงียบอยู่ เธอเชื่อว่ายังมีโอกาสพลิกเกมกลับมาได้
ในขณะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก มีใครบางคนเดินเข้ามา
ได้ยินเสียงฝีเท้า หลี่หลันไม่ได้เงยหน้าขึ้น เธอนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง “อย่าถามอะไรฉันเลย ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น”
คนที่เข้ามาไม่ตอบอะไร
หลี่หลันรู้สึกแปลกใจ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แล้วก็เห็นว่าคนที่มาคือฉือเจียว
หลี่หลันตื่นเต้น “เจียวเจียว! ลูกมาจริงๆ แม่รู้ว่าลูกต้องมา ลูกต้องมาแน่นอน! ลูกจะต้องช่วยแม่ใช่ไหม แม่เป็นแม่แท้ๆ ของลูก ลูกไม่มีทางทิ้งแม่แน่นอน ใช่ไหม?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
มีใครซื้อไม่ได้เหมือนกันมั้ย...
Error ตลอดเลย...
ทำไมขึ้น errorค่ะ...
เติมเงินเรียบร้อยแต่เวลาซื้อขึ้นerror...
ขอบคุณที่ให้อ่านเพลิน ๆ ค่ะ แต่จะเติมเงินไม่ได้ เพราะซื้อได้แค่บัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น...