คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 625

หลี่หลันดีใจสุดขีด รีบคว้ามือของฉือเจียวไว้ด้วยความหวังเต็มเปี่ยม ตอนนี้ฉือเจียวคือความหวังเดียวของเธอ เธอเชื่อว่าฉือเจียวจะมาช่วยเธอแน่นอน

ฉือเจียวมองหลี่หลันแล้วเอ่ยเรียก “แม่”

หลี่หลันรีบโผกอดฉือเจียว “เจียวเจียว แม่อยู่นี่แล้ว”

ฉือเจียวปล่อยให้หลี่หลันกอดอยู่แบบนั้น “แม่ ตอนนี้ท่านประธานลี่เริ่มสงสัยเรื่องชาติกำเนิดของหนูแล้ว”

อะไรนะ?

หลี่หลันตัวแข็งทื่อ “เจียวเจียว ทำไมท่านประธานลี่ถึงสงสัยได้ล่ะ?”

“แม่ ก็เพราะหนูไปขอร้องเขาให้ปล่อยแม่ไง หนูอยากให้ท่านประธานลี่ยกโทษให้แม่ แต่เขาบอกว่าแม่เป็นแค่แม่บุญธรรมของหนู ไม่ใช่แม่แท้ๆ เขาเลยเริ่มสงสัยเรื่องชาติกำเนิดของหนู” ฉือเจียวทำหน้าตาน่าสงสารเหมือนจะร้องไห้

หลี่หลันรู้สึกซาบซึ้งใจมาก “เจียวเจียว ลูกอุตส่าห์ไปขอร้องแทนแม่ แม่ดีใจจริงๆ แม่ยังคิดว่าลูกไม่ต้องการแม่แล้วซะอีก”

“แม่ พูดอะไรแบบนั้นล่ะ ตอนอยู่ในห้องพัก ฉันที่ต้องชี้ว่าแม่เป็นคนทำก็แค่ถ่วงเวลาไว้เท่านั้น หนูจะทิ้งแม่ได้ยังไง จะไม่ช่วยแม่ได้ยังไง แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่ช่วยแม่ไม่ได้ ท่านประธานลี่ก็ยังเริ่มสงสัยเรื่องหนูอีก แม่ หนูควรทำยังไงดี?”

“ถ้าหนูสูญเสียตำแหน่งคุณหนูแห่งตระกูลมหาเศรษฐี ตระกูลฉือไม่เอาหนู ตระกูลลี่ก็ไม่เอาหนู แล้วหนูจะเหลืออะไรอีก? ตั้งแต่เด็กจนโตหนูก็เก่งกว่าฉือหว่านทุกอย่าง ถ้าปล่อยให้ฉือหว่านขึ้นมาข่มหนู หนูจะอยู่อย่างไร? แม่ หนูไม่อยากมีชีวิตแบบนั้น!”

“แม่ แม่เป็นแม่แท้ๆ ของหนู แม่ต้องช่วยหนูใช่ไหม? ตอนนี้หนูเหลือแค่แม่คนเดียวแล้วจริงๆ”

น้ำตาของฉือเจียวไหลพรากไม่หยุด ร้องไห้จนตัวสั่น ราวกับนางเอกละครเศร้า

หลี่หลันรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ “เจียวเจียว อย่าร้องเลย แม่จะหาทางเอง”

“แต่แม่จะหาทางอะไรได้ล่ะ? ตอนนี้ท่านประธานลี่ต้องการบีบให้แม่พูด ท่านเขาเริ่มสงสัยเราแล้ว นอกจาก...”

เดิมทีฉือเจียวตั้งใจจะแกล้งให้หลี่หลันยอมตายด้วยความเต็มใจ แต่ตอนนี้เธอเล่นบทนั้นต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

ฉือเจียวเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างไร้ความรู้สึก “ใช่ หนูไม่ได้ไปขอร้องแทนแม่เลย”

“เจียวเจียว...ลูกทำแบบนี้ได้ยังไง...”

“ทำไมจะทำไม่ได้? ลี่มั่วเฉียนเริ่มสงสัยหนูแล้ว แม่จะให้หนูถูกเปิดโปงเหรอ? แม่เป็นคนทำให้หนูได้กลายเป็นคุณหนูแห่งตระกูลลี่เองไม่ใช่เหรอ? ทุกอย่างเป็นเพราะแม่ผลักหนูขึ้นไป ตอนนี้หนูอยู่จุดสูงสุดแล้ว หนูไม่อยากตกลงมา แล้วมันผิดตรงไหน?” ฉือเจียวพูดอย่างมั่นใจ ไม่มีความรู้สึกผิดเลย

ใบหน้าของหลี่หลันซีดเผือดราวกระดาษ เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า คนที่ผลักฉือเจียวขึ้นมาจนถึงจุดนี้...คือตัวเธอเอง

“แม่ ตอนเด็กๆ แม่สอนให้หนูต้องปีนขึ้นไปสูงๆ ต้องเหยียบฉือหว่านไว้ใต้เท้า นี่ไม่ใช่คำสอนของแม่เองเหรอ? หนูชินแล้วกับการถูกยกย่อง ได้รับความรักความเอาใจใส่ หนูไม่อยากเสียสิ่งเหล่านี้ไป! แม่เป็นแม่แท้ๆ ของหนู ตอนนี้แม่โดนตัดสินว่าเป็นฆาตกรแล้ว ไม่มีทางรอด แม่ควรจะทำบางอย่างเพื่อลูกสาวของตัวเองไม่ใช่เหรอ?”