คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 104

ฉินเยี่ยนเฉิงรู้สึกว่าฟู่ซือเหยียนทำไปก็เปล่าประโยชน์

เพราะจากการมองของเขา เวลานี้เสิ่นชิงซูแค้นฟู่ซือเหยียนฝังลึก ถ้าท้องจริง ด้วยสภาพการณ์ของทั้งสองในตอนนี้ เสิ่นชิงซูจะไม่เก็บเด็กไว้อย่างแน่!

แต่ฟู่ซือเหยียนดื้อรั้นจะตรวจสอบให้ได้

ฉินเยี่ยนเฉิงกลัวว่าเขาจะบ้าขึ้นมาเพราะเรื่องนี้อีก จึงได้แต่ไปทำธุระแทนฟู่ซือเหยียน

ห้องทำงานผู้อำนวยการ

ฉินเยี่ยนเฉิงถ่ายทอดความต้องการของฟู่ซือเหยียนกับโจวชิงเจ๋อ

โจวชิงเจ๋อฟังจบ เลิกคิ้วเรียบ ๆ “ฟู่ซือเหยียนใส่ใจคุณเสิ่นคนนี้จังนะ?”

ฉินเยี่ยนเฉิงหนังตากระตุก “เรื่องนี้คุณไปถามฟู่ซือเหยียนเองได้ครับ เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา รู้จักกับผมมาหลายปีแล้ว แต่ก็เคยพูดความในใจกับผมแค่ไม่กี่คำ”

“ก็จริง ความจริงตลอดเวลาที่ผ่านมาผมก็ไม่ได้พอใจน้องเขยอย่างเขาสักเท่าไร แต่เสี่ยวชูชอบ ผมที่เป็นพี่ใหญ่ก็เลยได้แต่เอาหูไปนาเอาตาไปไร่”

ฉินเยี่ยนเฉิง “...” มันบังเอิญมาก น้องเขยของคุณก็ไม่ค่อยพอใจคุณเหมือนกัน!

โจวชิงเจ๋อไม่พูดมาก แต่โทรศัพท์ภายในถึงฝ่ายไอที “เดี๋ยวหมอฉินจะไป คุณช่วยเขาหาข้อมูลหน่อย”

หลังจากวางสาย เขามองฉินเยี่ยนเฉิง “ช่วยบอกฟู่ซือเหยียนให้ด้วย เขาติดหนี้น้ำใจผมครั้งหนึ่ง”

ฉินเยี่ยนเฉิงมุมปากกระตุก “ครับ”

ฉินเยี่ยนเฉิงเดินออกจากห้องทำงานผู้อำนวยการก็กลอกตาขาวใส่แรง ๆ!

หน้าเนื้อใจเสือ!

ในห้องทำงาน โจวชิงเจ๋อเปิดลิ้นชักและหยิบประวัติการรักษาออกมาจากในนั้นหนึ่งฉบับ

เขียนตรงช่องผู้รักษาว่าเสิ่นชิงซู

โจวชิงเจ๋อจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูบสองสามทีจึงหยิบโทรศัพท์มือถือกดหาโจวอวี๋ชู

หลังจากเสียงโทรศัพท์ดังสองสามครั้งก็มีคนรับ เสียงอ่อนโยนของโจวอวี๋ชูดังมาจากปลายสาย “พี่ใหญ่”

“เสี่ยวชู ฟู่ซือเหยียนประสบอุบัติเหตุ”

“ประสบอุบัติเหตุ?” เสียงโจวอวี๋ชูจากปลายสายร้อนใจมาก “อยู่ดี ๆ ทำไมถึงเกิดอุบัติเหตุได้ล่ะคะ? ตอน ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง?”

โจวชิงเจ๋อปลอบใจเธอ “เธออย่าพึ่งร้อนใจไป ส่งเข้าห้องฉุกเฉินทันเวลา ไม่มีอันตรายถึงชีวิต”

“พี่ใหญ่ พี่ส่งเลขห้องของเขามา ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

“ซือเหยียน” โจวอวี๋ชูเดินมาถึงข้างเตียง มองเขา ดวงตาแดงระเรื่อในพริบตา “ทำไมไม่ระวังอย่างนี้ล่ะคะ บาดเจ็บหนักขนาดนี้ ฉันเกือบตกใจตายแล้ว...”

“อุบัติเหตุน่ะ” ฟู่ซือเหยียนกล่าวด้วยเสียงราบเรียบทุ้มต่ำ “คุณรู้ได้ยังไง?”

“พี่ใหญ่โทรหาฉัน” โจวอวี๋ชูก้มหน้าสะอื้นเบา ๆ “คุณก็จริง ๆ เลย เกิดเรื่องใหญ่อย่างนี้แล้วก็ไม่บอก ถ้าไม่ใช่พี่ใหญ่ฉัน ถึงตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลย”

ฟู่ซือเหยียนไม่ได้มองเธอ และไม่ตอบรับคำของเธอ

กิริยาเช็ดน้ำตาของโจวอวี๋ชูหยุดชะงัก รู้สึกได้ราง ๆ ว่าเขาอารมณ์ไม่ค่อยดี

เธอพูด “ฉันลาแล้วค่ะ ช่วงที่คุณอยู่โรงพยาบาล ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณนะ?”

“ไม่ต้อง” ฟู่ซือเหยียนบอกปัดโดยตรง “ผมไม่อยากให้ซืออวี่รู้เรื่องที่ผมบาดเจ็บ ตอนที่ผมไม่อยู่ คุณก็อยู่เป็นเพื่อนเขามาก ๆ หน่อย”

“งั้นคุณจะทำยังไงล่ะคะ คุณบาดเจ็บจนเป็นแบบนี้แล้ว ถ้าไม่มีใครดูแลจะได้ยังไงคะ?”

“โรงพยาบาลมีหมอมีพยาบาล เส้าชิงจะจ้างพยาบาลรับจ้างด้วย”

ฟู่ซือเหยียนเสียงแข็ง โจวอวี๋ชูจึงได้แต่ซับน้ำตาและพยักหน้าตกลง

“โรงพยาบาลมีคนเยอะ คุณกลับไปเถอะ” ฟู่ซือเหยียนหลับตานวดระหว่างคิ้ว น้ำเสียงเหน็ดเหนื่อยประมาณหนึ่ง “ผมจะนอนแล้ว”