คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 295

“ซื้อ!” เวินจิ่งซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ภาพวาดของหนู ป๊ะป๋าจะซื้อทั้งหมดเลย!”

“ว้าว หนูซึ้งใจจังเลยค่ะ แต่ป๊ะป๋าต้องรอก่อนนะคะ!”

เวินจิ่งซีขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะ?”

“ตาจ๋ายายจ๋าก็คงอยากจะซื้อด้วยแน่ ๆ” เสี่ยวอันหนิงเลิกคิ้วขึ้น “ทั้งสามคนใครจ่ายเงินมากที่สุด หนูจะขายให้คนนั้นค่ะ!”

เวินจิ่งซี “...”

ดี ๆ ๆ ไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน เจ้าเล่ห์เพิ่มขึ้นเป็นกองเลยนะ!

เวินจิ่งซีมองดูเด็กน้อยที่ทำท่าทางเจ้าเล่ห์ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกจุกในอก

ความเจ้าเล่ห์นี้มันติดมาจากพ่อแท้ ๆ ของเธออย่างแน่นอน!

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เด็กผู้หญิงที่น่ารักขนาดนี้คาดไม่ถึงว่าฟู่ซือเหยียนจะเป็นผู้ให้กำเนิด!

แต่ลองคิดอีกมุมหนึ่ง เด็กผู้หญิงที่เจ้าเล่ห์เฉลียวฉลาดแบบนี้ก็ดี จะได้ไม่เติบโตขึ้นมาเหมือนแม่ของเธอที่ไร้เดียงสาเกินไปจนถูกผู้ชายเลว ๆ หลอกเอาได้!

เวินจิ่งซีอุ้มเสี่ยวอันหนิงเดินไปยังรถที่จอดอยู่

โดยไม่ได้สังเกตเห็นรถเบนซ์คันนั้นที่จอดอยู่ไม่ไกล

เมื่อเห็นรถของเวินจิ่งซีขับออกไปไกลแล้ว เส้าชิงที่อยู่ในรถก็เอ่ยถามฟู่ซือเหยียนว่า “คุณชายฟู่ เรายังจะตามไปไหมครับ?”

“ไม่ต้อง” ฟู่ซือเหยียนหลับตาลง ปลายนิ้วบีบนวดที่ระหว่างคิ้ว “จัดการธุระสำคัญก่อน”

“ครับ”

......

เสิ่นชิงซูอยู่ที่เมืองอวิ๋นเพียงวันเดียวก็เจรจาเรื่องงานเสร็จเรียบร้อย

ผู้ก่อตั้งเล่อชวีมีความคิดเห็นหลายอย่างที่ตรงกันกับเสิ่นชิงซู

ขั้นตอนเริ่มต้นได้กำหนดไว้แล้ว ส่วนการวางแผนโปรเจกต์และการผลิตค่อยมาปรับกันทีหลัง

เมื่อเสิ่นชิงซูมาถึงสนามบิน และมองดูข้อมูลการบิน นึกถึงว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเสี่ยวอันหนิง อดรื้นน้ำตาขึ้นมาไม่ได้อีกครั้ง

สี่ปีแล้ว

เธอไม่เคยกลับไปเมืองเป่ยเพื่อเยี่ยมลูกชายเลย

เขายังเด็กขนาดนั้น อยู่ที่สุสานตระกูลฟู่เพียงคนเดียวจะกลัวหรือเปล่านะ?

เธอหลบมาสี่ปี คงพอแล้ว

เสิ่นชิงซูจึงจองเที่ยวบินที่ใกล้ที่สุดเพื่อบินไปยังเมืองเป่ย

หลังจากที่บินมาสี่ชั่วโมง เครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินนานาชาติเมืองเป่ย

เสิ่นชิงซูเดินออกมาจากสนามบิน และขึ้นรถแท็กซี่ และมุ่งตรงไปยังสุสานตระกูลฟู่

ระหว่างทางเธอโทรหาฉินเยี่ยนเฉิง

เป็นเวินจิ่งซีโทรมา

“รูปและวิดีโอเหล่านั้นส่งผลกระทบต่อโจวอวี๋ชูจริง ๆ แต่ว่า ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวัน ก็ถูกลบทิ้งไปหมดแล้ว” เวินจิ่งซีถอนหายใจ “เหมือนกับเมื่อสี่ปีก่อนเลย ต้องเป็นฝีมือของฟู่ซือเหยียนอีกแน่”

“เดาไว้แล้วแหละ” เสิ่นชิงซูนิ่งสงบ เธอคาดเดาสำหรับผลลัพธ์นี้เอาไว้อยู่แล้ว “นี่ก็แค่เรียกน้ำย่อยเท่านั้น ตอนนี้โจวอวี๋ชูไม่ได้มีแค่ฟู่ซือเหยียนที่ปกป้อง ยังมีเฟิงอวิ๋นเฉียนอีกคนหนึ่ง เธอให้ความสำคัญกับงานของเธอมาก เราต้องเริ่มจากงานของเธอก่อน”

“หมายความว่ายังไง?”

“ให้เธอไต่ขึ้นไปสูงกว่านี้อีกหน่อย” น้ำเสียงของเสิ่นชิงซูเยือกเย็น

หลังจากวางสายไป เสียงรถก็ดังมาจากด้านหลัง

เสิ่นชิงซูหันกลับไป ก็เห็นฉินเยี่ยนเฉิงลงมาจากรถพอดี

ไม่เจอกันมาสี่ปี ฉินเยี่ยนเฉิงไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย เพียงแค่ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเท่านั้น

ฉินเยี่ยนเฉิงเดินเข้ามา และมองพิจารณาเสิ่นชิงซู “ไม่เจอกันสี่ปี คุณดูดีขึ้นมาเลยนะ”

เสิ่นชิงซูยิ้มอ่อน “โชคดีที่หมอฉินช่วยเอาไว้ในตอนนั้น จึงได้มีฉันในทุกวันนี้”

ฉินเยี่ยนเฉิงเลิกคิ้วขึ้น “เกรงใจเกินไปแล้ว ผมเห็นแก่ซิงซิงหรอกนะจึงได้ช่วยคุณเอาไว้”

เสิ่นชิงซูเม้มปากหัวเราะ

“ไปกันเถอะ ผมจะไปคุยกับผู้ดูแลสุสานสักหน่อย เพียงแต่ว่า ผมไม่รับประกันนะว่าเรื่องที่เรามาที่นี่ผู้ดูแลสุสานจะรายงานให้ฟู่ซือเหยียนหรือเปล่า”