คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 111

ประตูรถเปิดออก เสิ่นชิงซูกับฟู่ซืออวี่ลงจากรถ

ประตูรถเบนซ์ฝั่งคนขับที่อยู่อีกด้านเปิดออก เส้าชิงรีบเดินเข้ามา

“คุณเสิ่นครับ ขอโทษด้วยที่สร้างความลำบากให้คุณ”

เส้าชิงไม่รู้ว่าฟู่ซือเหยียนกับเสิ่นชิงซูแอบแต่งงานกัน

เสิ่นชิงซูไม่ได้ใส่ใจท่าทีของเส้าชิง หลังจากส่งฟู่ซืออวี่ให้เขาแล้ว เธอก็หันหลังเดินขึ้นไปข้างบน

เวินจิ่งซีลงจากรถ วิ่งเหยาะ ๆ ตามเธอไปสองสามก้าว

ฟู่ซืออวี่ถูกเส้าชิงจูงมือเดินไปยังรถเบนซ์ ตอนที่หันกลับไป ก็เห็นเวินจิ่งซีกับเสิ่นชิงซูเดินเคียงข้างกันเข้าไปในลิฟต์พอดี

เขาขมวดคิ้ว ในดวงตาโตคู่นั้นปรากฏแววความไม่พอใจขึ้นมา

คฤหาสน์เหยาเยว่

รถเบนซ์สีดำหยุดลงที่ลานหน้าบ้าน เส้าชิงลงจากรถแล้วอ้อมไปเปิดประตูหลัง ก่อนจะอุ้มฟู่ซืออวี่ลงมา

โจวอวี๋ชูได้ยินเสียงรถก็รีบออกมาต้อนรับทันที

ฟู่ซืออวี่ที่ถูกเส้าชิงอุ้มอยู่ เมื่อเห็นโจวอวี๋ชูก็แค่นเสียงเย็นชา หันหน้าไปซบไหล่ของเส้าชิง ไม่อยากจะสนใจเธอ

โจวอวี๋ชูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปลูบศีรษะของฟู่ซืออวี่ “ซืออวี่โกรธเหรอลูก?”

ฟู่ซืออวี่ไม่ส่งเสียง

โจวอวี๋ชูรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เธอจึงพูดกับเส้าชิงว่า “ผู้ช่วยเส้า รบกวนคุณช่วยอุ้มซืออวี่เข้าไปข้างในให้ฉันหน่อยนะคะ”

“ได้ครับ”

เส้าชิงอุ้มฟู่ซืออวี่เดินเข้าไปในคฤหาสน์

ฟู่ซืออวี่งอแง บอกว่าอยากจะขึ้นไปนอนแล้ว

เส้าชิงมองไปทางโจวอวี๋ชู

โจวอวี๋ชูยิ้มอย่างจนใจ “เด็กกำลังงอแง คงต้องรบกวนคุณช่วยอุ้มเขากลับไปที่ห้องอีกครั้ง”

เส้าชิงทำตามที่เธอบอก

หลังจากวางฟู่ซืออวี่ลงบนเตียงเด็กแล้ว เส้าชิงก็จากไป

โจวอวี๋ชูปิดประตูห้อง แล้วเดินไปนั่งลงข้างเตียง

ฟู่ซืออวี่ดึงผ้าห่มคลุมโปง ขดตัวเป็นก้อนกลม ๆ

“ซืออวี่ แม่รู้ว่าแม่ผิด ออกมาก่อนได้ไหม” โจวอวี๋ชูยื่นมือไปดึงผ้าห่มเบา ๆ “คลุมแบบนี้จะอึดอัดนะลูก ถ้าลูกไม่สบายตัว แม่จะปวดใจนะ”

“ซืออวี่ไม่จำเป็นต้องขอโทษแม่หรอกนะลูก ที่แม่ทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ซืออวี่มีความสุข แค่ลูกมีความสุขแม่ก็พอใจแล้ว”

พอฟู่ซืออวี่ได้ยินเธอพูดแบบนั้น ความรู้สึกผิดในใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

“แม่ครับ อย่าร้องไห้เลย ผมเสียใจนะ” ฟู่ซืออวี่คลายอ้อมกอดจากโจวอวี๋ชู ดึงกระดาษทิชชูสองสามแผ่นมาช่วยเธอเช็ดน้ำตา

โจวอวี๋ชูเช็ดน้ำตาจนแห้ง ดวงตาแดงก่ำมองไปยังฟู่ซืออวี่ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน “แม่ไม่เป็นไรแล้ว แค่รู้สึกเสียดายนิดหน่อย นึกว่าคืนนี้ลูกจะได้อยู่กับแม่ชิงซูสมใจแล้วเสียอีก”

พอพูดถึงเรื่องนี้ ฟู่ซืออวี่ก็กลับมาไม่สบอารมณ์อีกครั้ง

เขาแค่นเสียงเย็นชา “เธอเปลี่ยนไปแล้ว เธอไม่ได้รักผมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว!”

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวอวี๋ชูก็ขมวดคิ้ว ทำท่าเหมือนไม่เชื่อ “จะเป็นไปได้ยังไง เธอเลี้ยงลูกมากับมือนะ เธอยังรักลูกอยู่แน่นอน”

“ไม่จริงซะหน่อย!” ฟู่ซืออวี่ยื่นปากพูด “เธอบอกว่าเธอเลิกกับพ่อแล้ว ต่อไปพวกเราก็ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันอีก”

“คุณย่าเจียงเยว่ของลูกก็ไม่อยู่แล้ว และลูกก็เป็นเด็กที่เธอเลี้ยงมา เพราะฉะนั้น ลูกก็คือครอบครัวของเธอ”

โจวอวี๋ชูหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “แต่ถ้าเธอยืนกรานที่จะไม่ยอมรับลูกเป็นลูกชายจริง ๆ แม่ว่าก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว”

ฟู่ซืออวี่สงสัย “เป็นไปได้เรื่องอะไรครับ”

โจวอวี๋ชูมองฟู่ซืออวี่ ยกมือขึ้นลูบแก้มเนียนนุ่มของเขาเบา ๆ “แม่ชิงซูของลูก น่าจะกำลังตั้งท้องแล้วล่ะ”