เข้าสู่ระบบผ่าน

คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 130

จัดการได้อย่างหมดจดขนาดนี้ ดูท่าจะเป็นเหมือนอย่างที่เฉียวซิงเจียพูด ครั้งนี้ฟู่ซือเหยียนลงทุนจริง ๆ

เสิ่นชิงซูเก็บความคิดกลับไป แล้วขับรถมุ่งหน้าไปที่สตูดิโอ

เมื่อมาถึงสตูดิโอ ลูกโกลเด้นน้อยก็รอต้อนรับเธออยู่ที่หน้าประตูใหญ่ตั้งนานแล้ว

“โฮ่ง ๆ!”

เสิ่นชิงซูเดินมาแล้วนั่งยอง ๆ ลูบหัวน้อย ๆ ของมัน

“พี่ชิงซู!”

ลู่เสี่ยวหานลุกขึ้นยืนจากโต๊ะทำงาน “เมื่อกี้มีคนส่งดอกกุหลาบมาช่อหนึ่งค่ะ ฉันวางไว้บนโต๊ะทำงานให้พี่แล้ว”

ดอกกุหลาบ?

เสิ่นชิงซูลุกขึ้นพลางมองไปที่ลู่เสี่ยวหาน “ได้บอกหรือเปล่าว่าใครเป็นคนส่งมา?”

“ไม่ค่ะ” ลู่เสี่ยวหานเอ่ย “แต่เหมือนจะมีการ์ดด้วย!”

“โอเค ฉันรู้แล้ว”

เสิ่นชิงซูผลักเปิดประตูห้องทำงาน

บนโต๊ะทำงาน มีกุหลาบสีน้ำเงินน้ำแข็งที่แตกสลายช่อใหญ่ช่อหนึ่ง

เสิ่นชิงซูเดินมาแล้วหยิบการ์ดขึ้นมาเปิดอ่าน...

[ตอนเจอกันครั้งแรก ดวงตาของคุณเต็มไปด้วยความเปล่งประกาย นับจากนั้นในใจผมก็มีแต่ทะเลดาว]

ตรงมุมของการ์ดมีคำว่า ‘มิสเตอร์เอฟ’

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว ก่อนจะโยนการ์ดลงไปในถังขยะ แล้วหอบดอกกุหลาบเดินออกไปจากห้องทำงาน

“เสี่ยวหาน เธอเอาดอกไม้นี้ไปให้ร้านกาแฟใต้ตึกหน่อย”

ลู่เสี่ยวหานเสียดายเล็กน้อย “ดอกกุหลาบที่สวยขนาดนี้จะไม่เอาเหรอคะ?”

“เธอชอบ?” เสิ่นชิงซูส่งดอกไม้ให้เธอ แล้วพูดว่า “งั้นให้เธอก็ได้”

ลู่เสี่ยวหานส่ายหน้า “นี่แค่เห็นก็รู้แล้วว่าคนที่จีบพี่ชิงซูต้องเป็นคนส่งมาแน่ ฉันรับไม่ได้หรอกค่ะ!”

“ฉันไม่ชอบดอกไม้ เธอเอาไปให้ร้านกาแฟเถอะ พวกเขาต้องใช้ดอกไม้เสียบแจกัน”

“ได้เลยค่ะ!”

ลู่เสี่ยวหานหอบดอกกุหลาบเดินไปข้างนอก บังเอิญเจอกับเวินจิ่งซีที่เพิ่งถึงพอดี

“คุณเวิน อรุณสวัสดิ์!”

เวินจิ่งซีกวาดสายตามองดอกกุหลาบในมือของลู่เสี่ยวหาน “เสี่ยวหานได้รับดอกไม้เหรอ?”

“ไม่ใช่ฉัน เป็นพี่ชิงซู”

ห้องพักผู้ป่วยวีไอพีในโรงพยาบาล

ฟู่ซืออวี่นั่งอยู่ข้างโจวอวี๋ชู เห็นโทรศัพท์ที่ถูกตัดสาย ก็เบะปากด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

โจวอวี๋ชูลูบหัวเขา “ลูกรัก ไม่ต้องเสียใจไปนะ แม่ชิงซูของลูกน่าจะกำลังยุ่งอยู่”

“งานนั่นของเขามีอะไรให้ยุ่งกัน!”

ฟู่ซืออวี่แค่นเสียงฮึทีหนึ่ง “เขาไม่ได้เป็นดาราเบอร์ต้น ๆ เหมือนกับแม่สักหน่อย เป็นแค่คนซ่อมของ ผมไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่างานแบบนี้มีอะไรให้ทำกัน ผมไม่ชอบงานของเขาเลยสักนิด!”

โจวอวี๋ชูกระตุกรอยยิ้มมุมปาก “อันที่จริงไม่แน่ว่าแม่ชิงซูของลูกจะกำลังง่วงอยู่กับงาน”

ฟู่ซืออวี่ตกตะลึงพลันรีบเงยหน้าขึ้น “ไม่ได้ทำงานแล้วทำไมถึงไม่รับสายโทรศัพท์ผมล่ะครับ? ยังโกรธอยู่เหรอ? นั่นจะโกรธนานเกินไปแล้วนะ!”

“คราวก่อนแม่บอกลูกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” โจวอวี๋ชูฉีกยิ้ม “แม่ชิงซูของลูกน่ะอาจจะกำลังมีลูกของตัวเองแล้วก็ได้”

ฟู่ซืออวี่ถลึงตาโต “เขาตั้งท้องลูกแล้วจริง ๆ เหรอครับ? เป็นไปไม่ได้!”

โจวอวี๋ชูยิ้มชืด ๆ สองสามส่วน “ซืออวี่ ทำไมถึงคิดว่าเป็นไปไม่ได้ล่ะ?”

“แม่ชิงซูเคยบอกว่าเขาจะรักผมแค่คนเดียวตลอดไป!” ฟู่ซืออวี่ร้อนใจจนตาแดงก่ำไปหมด “ผมพยายามเป็นเด็กดีแล้ว ทำไมเขาถึงมีลูกของตัวเองได้!”

ฟู่ซืออวี่พูดพลางกำลังจะลงจากเตียง “ผมไม่เชื่อว่าแม่ชิงซูจะมีลูกของตัวเองได้ ผมจะไปถามพ่อ!”

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ