คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 157

โจวอวี๋ชูกลับพูด “ซืออวี่ยังเด็ก อีกอย่างคุณเสิ่นดูแลซืออวี่ดีมากจริง ๆ ซืออวี่เป็นเด็กจิตใจดี เขาจำบุญคุณของคุณเสิ่นที่มีแต่เขาได้ก็เป็นเรื่องดีนะคะ”

หลินหลานอี๋ได้ฟังก็ยิ่งร้อนใจ!

“เสี่ยวชู ลูกไร้เดียงสาเกินไปแล้ว! แม่รู้ว่าหลายปีมานี้ลูกกับซือเหยียนรักกันมั่นคงมาตลอด และรู้ว่าซือเหยียนแต่งงานกับเสิ่นชิงซูเพื่อลูกกับซืออวี่ แต่ผู้ชายน่ะ บางครั้งก็ทนความยั่วยวนไม่ไหว ตอนนี้ร่างกายลูก...”

โจวอวี๋ชูมองหลินหลานอี๋พลางขมวดคิ้วน้อย ๆ “แม่คะ แม่พูดอะไรน่ะ?”

“เฮ้อ!” หลินหลานอี๋มองเธออย่างจนปัญญา “หลายปีนี้ซือเหยียนปกป้องลูกดีเกินไป สรุปแล้วลูกต้องรู้จักระวังหน่อย!”

โจวอวี๋ชูกลับยิ้มกุมมือหลินหลานอี๋ แล้วเกลี้ยกล่อมเสียงนุ่ม “แม่คะ แม่วางใจเถอะ ความรักที่ซือเหยียนมีต่อหนู หนูรู้ดี หนูรู้ว่าแม่เป็นห่วงหนู แต่หนูมั่นใจในตัวซือเหยียนกับซืออวี่นะคะ”

หลินหลานอี๋มองท่าทางไร้เดียงสาของลูกสาว ในใจทั้งร้อนรนทั้งจนปัญญา

ดีที่เธอทิ้งทางหนีทีไล่เอาไว้ ไม่อย่างนั้นตำแหน่งว่าที่แม่ยายตระกูลฟู่ของเธอคงไม่ค่อยมั่นคงแล้ว!

……

หลินหลานอี๋อยู่เป็นเพื่อนโจวอวี๋ชูพักหนึ่งก็ได้รับสายโทรศัพท์จากคุณนายไฮโซ

เมื่อวานเธอนัดคุณนายหลี่ว่าจะไปเล่นไพ่นกกระจอกที่บ้านคุณนายจาง จะชักช้าไม่ได้!

“เสี่ยวชู แม่นัดคุณนายหลี่ทำธุระหน่อย วันนี้แม่กลับก่อนนะ ลูกทำใจให้สบายรักษาตัว ว่าง ๆ แม่จะมาใหม่”

“ค่ะ” โจวอวี๋ชูขานรับเสียงนุ่ม

หลินหลานอี๋หยิบกระเป๋าก็รีบจากไป

เมื่อประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลง โจวอวี๋ชูสีหน้าเย็นชาทันที

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือ เปิดรายชื่อผู้ติดต่อและกดตัวเลขลงไปตามความทรงจำ

สายติดแล้ว ดังไม่กี่ครั้งก็มีคนรับ

“พี่อวิ๋นเฉียง...”

“ตอนนี้ฉัน ฉันเหมือนเข้าใจแล้วว่าทำไมห้าปีก่อนอาซูถึงได้คลั่งรักอย่างนั้น...” เฉียวซิงเจียเอามือดันแว่นตาดำ มองฟู่ซือเหยียนที่โดดเด่นท่ามกลางฝูงชน ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจ “ไม่กลัวชายเลวเฮงซวย กลัวแต่ชายเลวที่เฮงซวยแล้วยังโคตรหล่ออีก!”

เวินจิ่งซีหันหน้ามา หรี่ดวงตาใต้กระจก เอ่ยด้วยเสียงที่เจือกลิ่นอายสังหาร “หล่อแล้วยังไง นักโทษประหารหล่อมันมีผลกับการถูกยิงเป้าของเขาไหม?”

เฉียวซิงเจีย “...”

เวินจิ่งซีแค่นเสียง “ต่อไปคุณก็ต้องระวังหน่อย ดูผู้ชายอย่าดูที่ภายนอก ต้องดูที่นิสัย!”

เฉียวซิงเจียพยักหน้าแต่โดยดี “ได้ ฉันจำไว้แล้ว!”

…..

“แม่ครับ!”

ฟู่ซืออวี่เห็นเสิ่นชิงซูก็ปล่อยมือของฟู่ซือเหยียนแล้ววิ่งไปทางเสิ่นชิงซู

เขาวิ่งเร็วมาก เสิ่นชิงซูคิ้วงามขมวดเล็กน้อย ยื่นมือลากกระเป๋าเดินทางมาขวางอยู่ตรงหน้าตน