คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 17

“แม่ได้ยินว่าทนายฟู่จะไม่ช่วยคนทำคดีง่าย ๆ แต่ห้าปีก่อนจู่ ๆ เขาก็ออกหน้าช่วยแม่แก้ต่าง แม่แค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยน่ะ”

“หนูกับเขา...” เสิ่นชิงซูละอายใจ แต่ต่อหน้ายังทำเป็นใจเย็น “เราไม่ค่อยคุ้นเคยกันค่ะ ตอนนั้นอาจารย์ที่ปรึกษาหนูแนะนำให้ ทนายฟู่เห็นแก่อาจารย์ที่ปรึกษาหนูก็เลยรับปากจะช่วยน่ะค่ะ”

พอได้ยินดังนั้น เจียงเยว่หลานก็พยักหน้า “อย่างนี้นี่เอง แม่คิดว่าตอนนี้แม่ออกมาแล้ว เอาไว้เราซื้อของขวัญไปขอบคุณเขาที่บ้านอย่างจริงจัง”

เสิ่นชิงซูลนลาน รีบพูดว่า “ไม่ต้องหรอกค่ะ!”

เจียงเยว่หลานไม่เข้าใจ “ทำไมล่ะ?”

เสิ่นชิงซูหาข้ออ้างไปอย่างนั้น “หนูให้ไปแล้ว แถมอาจารย์ที่ปรึกษาหนูยังบอกว่าทนายฟู่ไม่ชอบให้คนนอกรบกวน”

เจียงเยว่หลานจึงพยักหน้า “อ้อ งั้นถ้าเป็นแบบนี้ก็ช่างเถอะ”

เสิ่นชิงซูได้ยินแล้วจึงโล่งอก บอกลากับเจียงเยว่หลานแล้วไปสำนักงานเขต

……

ตอนเช้าสิบโมงครึ่ง

เสิ่นชิงซูรออยู่ที่สำนักงานเขตสองชั่วโมงเต็ม ๆ

ฟู่ซือเหยียนก็ยังไม่มา

เธอโทรศัพท์หาฟู่ซือเหยียนสามครั้งแต่ก็ไม่มีคนรับ

ความอดทนถูกบั่นทอนไปทีละน้อย

ก็ขณะที่เธอกำลังจะโทรเป็นสายที่สี่ ฟู่ซือเหยียนก็โทรมา

เธอรับทันที น้ำเสียงมีความโกรธอย่างชัดเจน “ฟู่ซือเหยียน ตกลงคุณจะมาไหม?”

“ผมอยู่โรงพยาบาล” ฟู่ซือเหยียนเสียงเย็นชา “ซืออวี่อาละวาดจะเจอคุณ โอ๋แล้วก็ไม่ฟัง คุณมาที่โรงพยาบาลก่อนเถอะ”

“ตอนนี้สิบโมงครึ่งแล้วนะ คุณมาทำเรื่องหย่ากับฉันก่อน...”

ตู๊ด ๆ...

สายถูกตัดไปแล้ว!

เสิ่นชิงซูได้ยินเสียงสายไม่ว่างก็โกรธจนหายใจไม่คล่อง!

หลังจากคิดทบทวน เสิ่นชิงซูก็ยังตัดสินใจไปโรงพยาบาล

ในเมื่อฟู่ซือเหยียนไม่มา งั้นเธอก็จะไปเชิญเอง!

……

เสิ่นชิงซูเคาะประตูอยู่นอกห้องพักผู้ป่วยของฟู่ซืออวี่

ประตูห้องเปิดออกจากด้านในอย่างรวดเร็ว

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฟู่ซืออวี่จะไม่ตอบสนองแบบนี้

พอได้ยินว่าเธอป่วยหรือบาดเจ็บ ฟู่ซืออวี่จะเป็นห่วงเธอทันที แต่ตอนนี้เขาแค่สนใจว่าความต้องการของตัวเองไม่ได้รับการเติมเต็มเท่านั้น

เสิ่นชิงซูมองฟู่ซืออวี่ ชั่วขณะนั้นก็ตระหนักได้ เด็กที่เธอเลี้ยงมาห้าปีคนนี้ แค่หนึ่งสัปดาห์กว่าก็ดูจะเปลี่ยนไปมาก...

“วันนี้ซืออวี่ยังไม่ได้กินข้าว มือคุณไม่สะดวก ผมจะให้คนใช้ที่บ้านเอาของมาแล้วคุณก็สอนอยู่ข้าง ๆ ก็พอ”

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว เธออยากปฏิเสธมาก แต่นึกถึงว่าฟู่ซืออวี่ไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันก็ยังใจอ่อนอยู่ดี

สุดท้ายจึงทำตามที่ฟู่ซือเหยียนบอก

สิบนาทีให้หลัง คนใช้ตระกูลฟู่นำวัตถุดิบอาหารมายังห้องพักผู้ป่วย

ในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน เพียงครึ่งชั่วโมงก็ทำโจ๊กกับปลาน้ำแดงเสร็จแล้ว

ถึงฟู่ซืออวี่ยังไม่ค่อยพอใจ แต่หิวจริง ๆ ด้วยการเอาอกเอาใจเกลี้ยกล่อมของสาวใช้และเสิ่นชิงซูจึงกินข้าวไปครึ่งถ้วย

“แม่ แม่ชอบกินปลาไม่ใช่เหรอครับ? มา อ้า~”

จู่ ๆ ฟู่ซืออวี่ก็คีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งส่งเข้าปากของเสิ่นชิงซู

กลิ่นคาวปลาจู่โจมมา เสิ่นชิงซูพลันขมวดคิ้ว ท้องไส้ปั่นป่วน จากนั้นก็รีบปิดปากหมุนตัววิ่งเข้าห้องน้ำ