คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 218

ตอนนี้เสิ่นชิงซูย้ายออกไปแล้ว ฟู่ซืออวี่ฝันร้ายแทบจะทุกคืน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาสีดำของชายหนุ่มก็หรี่ลงเล็กน้อย

......

เสิ่นชิงซูคุยโทรศัพท์ไม่นานนัก เมื่อเธอวางสายและหันกลับมา พลันสบตากับสายตาอันลึกล้ำของฟู่ซือเหยียนโดยไม่ทันตั้งตัว

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ทำเป็นไม่เห็น แล้วหันหลังเดินออกจากห้องพักผู้โดยสาร

ฟู่ซือเหยียนจ้องมองแผ่นหลังของเธอ ดวงตาสีดำมืดมน ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง

เสิ่นชิงซูไปร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อนมร้อนหนึ่งแก้ว พอกลับมา ฟู่ซือเหยียนก็ไม่อยู่แล้ว

เธอรู้สึกสบายใจ เดินไปนั่งที่ของตัวเอง แล้วค่อย ๆ จิบนมร้อนทีละคำ

หลังจากดื่มนมหมดได้ไม่นาน ก็มีเจ้าหน้าที่สนามบินมาแจ้งเสิ่นชิงซูว่าสามารถขึ้นเครื่องได้แล้ว

หลังจากขึ้นเครื่องแล้ว เสิ่นชิงซูก็เห็นฟู่ซือเหยียนนั่งอยู่ข้าง ๆ ที่นั่งของเธอ เธอเม้มปากอย่างพูดไม่ออก

ฟู่ซือเหยียนมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าลงมองโทรศัพท์

เสิ่นชิงซูทำเหมือนกับว่าเขาเป็นอากาศธาตุเสีย

หลังจากนั่งลงที่ของตัวเองแล้ว เธอก็ขอให้แอร์โฮสเตสช่วยเอาผ้าห่มผืนเล็กมาให้

ก่อนเครื่องขึ้น เสิ่นชิงซูก็ส่งข้อความไลน์หาเฉียวซิงเจียอีกครั้ง

เสิ่นชิงซู : [ฉันดูพยากรณ์อากาศแล้ว ช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลยนะ เธอต้องระวังความปลอดภัยให้ดี!]

เฉียวซิงเจีย : [สบายใจได้! ในกลุ่มเรามีบางคนที่เคยไปมาแล้วสองสามครั้ง พวกเขาบอกว่าปกติก็จะไปกันช่วงนี้แหละ นอกจากจะชื้นหน่อยแล้ว เรื่องความปลอดภัยโอเคเลย!]

เมื่อเสิ่นชิงซูเห็นข้อความนี้ ในใจก็ค่อย ๆ สงบลงบ้าง

ในลำโพง พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินประกาศให้ทุกคนปรับโทรศัพท์เป็นโหมดเครื่องบิน

เสิ่นชิงซูปรับโทรศัพท์เรียบร้อย ใส่ลงในกระเป๋า แล้วคาดเข็มขัดนิรภัย

เครื่องบินเริ่มเคลื่อนตัว

หลังจากเครื่องบินขึ้นสู่ระดับความสูงที่กำหนดและเริ่มบินอย่างมั่นคงแล้ว เสิ่นชิงซูก็สวมผ้าปิดตา ห่มผ้าห่ม หันหลังให้ฟู่ซือเหยียนแล้วหลับไป

การนอนหลับครั้งนี้ไม่ค่อยดีนัก

ในความฝันมีแต่ภาพสับสนวุ่นวาย

เสียงร้องไห้ครวญต่าง ๆ นานาดังปะปนกัน ทันใดนั้น ตัวเครื่องก็เคลื่อนไหวอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้โดยสาร ความดันในห้องโดยสารลดลง หน้ากากออกซิเจนที่อยู่เหนือศีรษะก็ตกลงมา...

ฟู่ซือเหยียนคว้าหน้ากากออกซิเจน แล้วรีบสวมให้เสิ่นชิงซูอย่างรวดเร็ว “ไม่ต้องตื่นตระหนก หายใจ”

เสิ่นชิงซูหลับตาตลอดเวลา ในหัวว่างเปล่าไปหมด

เพียงแต่การสั่นสะเทือนที่รุนแรงขนาดนี้ก็ยังทำให้เธอรู้สึกไม่สบายท้อง ในกระเพาะปั่นป่วนไปหมด

การสั่นสะเทือนที่ยาวนานถึงห้านาทีผ่านไป ในที่สุดเครื่องบินก็บินผ่านกลุ่มเมฆพายุฝนได้อย่างปลอดภัย กลับสู่ระดับความสูงปกติ และบินต่อไปอย่างราบรื่น

ในลำโพงมีเสียงที่อ่อนโยนของพนักงานต้อนรับดังขึ้น “ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษคะ ขณะนี้เครื่องบินได้บินผ่านกลุ่มเมฆพายุฝนเรียบร้อยแล้ว ขออภัยที่ทำให้ผู้โดยสารทุกท่านต้องตกใจ ขณะนี้ลูกเรือกำลังทำการตรวจสอบ หากมีผู้โดยสารท่านใดรู้สึกไม่สบาย โปรดแจ้งลูกเรือของเราทันที...”

เสิ่นชิงซูปลดเข็มขัดนิรภัย เอามือปิดปากแล้วลุกขึ้นยืน แต่ขากลับอ่อนแรงจนก้าวพลาดไปหนึ่งก้าว ฟู่ซือเหยียนก็เข้ามาประคองเธอไว้ได้ทัน

“อยากจะอ้วกเหรอ?”

เสิ่นชิงซูเงยหน้าขึ้น มองไปที่ฟู่ซือเหยียนด้วยสีหน้าทรมาน เอามือปิดปาก แล้วยื่นมือผลักเขาออกไปอย่างแรง!

ฟู่ซือเหยียนเห็นสีหน้าของเธอไม่ดี “ผมประคองคุณไปเอง”

“ไม่ต้อง” เสิ่นชิงซูจ้องเขา ปฏิเสธแข็งกร้าว “ตอนนี้คุณอยู่ห่าง ๆ ฉันก็ถือว่าช่วยฉันแล้ว!”