คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 232

ข่าวที่โจวชิงเจ๋อถูกตำรวจสอบสวนคุมตัวไปแพร่ออกไปในแวดวงสังคมชั้นสูงของเมืองเป่ยอย่างรวดเร็ว

หลินหลานอี๋กำลังจิบชายามบ่ายกับบรรดาคุณนาย ทันใดนั้นคุณนายหลินก็ร้องกรี๊ดขึ้นมา

“คุณนายโจว นี่คุณชายใหญ่บ้านพวกคุณใช่ไหมคะ?”

หลินหลานอี๋รับโทรศัพท์มาทันที

ภาพในโทรศัพท์คือภาพที่โจวชิงเจ๋อถูกตำรวจสอบสวนสองนายคุมตัวไปพอดี

มือของโจวชิงเจ๋อมีเสื้อแจ็คเก็ตคลุมไว้ แต่คนที่รู้เรื่องต่างก็รู้ดีว่า ภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตนั้นคือกุญแจมือ

“นี่ นี่มันเป็นไปได้ยังไง?” หลินหลานอี๋เงยหน้ามองไปที่คุณนายหลิน “คุณนายหลิน นี่ใครเป็นคนโพสต์คะ?”

“ก็กลุ่มคุณนายน่ะสิคะ!” คุณนายหลินรับโทรศัพท์คืน “ภาพของจริงแน่นอนค่ะ! คุณนายโจว คุณรีบกลับไปดูหน่อยจะดีกว่า คุณชายใหญ่โจวเป็นผู้กุมอำนาจบ้านพวกคุณเลยนะคะ ถ้าไปก่อคดีเข้าจริง ๆ งั้นตระกูลโจวก็คงจะต้องเดือดร้อนหนักแล้วค่ะ!”

หลินหลานอี๋หน้าถอดสีทันที หยิบกระเป๋าลุกขึ้น จากไปอย่างรีบร้อน

เหล่าคุณนายจ้องที่แผ่นหลังของเธอ สายตาเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม

คุณนายกู้ “โจวเจิ้นเซิงก็มีลูกชายแค่คนเดียวคือโจวชิงเจ๋อ ตอนนี้โจวเจิ้นเซิงเป็นอัมพาตไม่รู้สึกตัว ถ้าโจวชิงเจ๋อนี่เข้าคุกไปจริง ๆ งั้นตระกูลโจวก็ถือว่าพังพินาศแล้ว!”

“ถ้าตระกูลโจวล้ม ก็อาจจะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเราหรอกนะคะ” คุณนายหลี่เหลือบมองคุณนายกู้แวบหนึ่ง กล่าวอย่างมีนัยยะลึกซึ้ง

“คุณนายหลี่พูดถูกค่ะ!” คุณนายหลินกล่าว “คุณนายโจวนี่ชอบแย่งสามีคนอื่นเป็นนิสัย! ว่ากันว่าสมัยนั้นก่อนเธอแต่งเข้าตระกูลโจวก็มีความสัมพันธ์คลุมเครือกับผู้สืบทอดตระกูลเสิ่นคนก่อน ต่อมาคุณคนนั้นตาย เธอก็แต่งเข้าตระกูลโจว!”

คุณนายกู้ขมวดคิ้ว “เป็นนางปีศาจจิ้งจอกแต่กำเนิด คอยเกาะผู้ชายเพื่อยกฐานะโดยเฉพาะ! เห็นอย่างนี้แล้ว ผู้ชายที่เธอไปเกาะแกะจบไม่สวยสักคน!”

คุณนายหลี่ยกถ้วยชาขึ้นมา “ผู้ชายน่ะมีแต่ถึงวันที่ตายแล้วนั่นแหละค่ะ ถึงจะเลิกเจ้าชู้จริง ๆ เพราะฉะนั้นคุณนายทุกท่าน ต้องระวังไว้หน่อยนะคะ”

……

เมื่อคุณนายกู้กลับถึงบ้านตระกูลกู้หลังจากจิบชายามบ่าย ก็เจอกู้จิ้นเชินถือกุญแจรถเตรียมจะออกจากบ้านพอดี

“แกนี่นะ!” คุณนายกู้ตีแขนเขา “อายุตั้งยี่สิบเท่าไรแล้ว ยังไม่เป็นผู้เป็นคนอีก!”

“ผมจะออกจากบ้านแล้วจริง ๆ นะ นัดเดตไปสายแฟนจะโกรธเอาแม่!”

กู้จิ้นเชินถือกุญแจวิ่งหนีไป

คุณชายกู้เห็นท่าทางลอยชายของลูกชายคนเล็กจากด้านหลังแล้ว ก็ได้แต่ส่ายหน้าแล้วเงยหน้าขึ้น

เมื่อหันหลังจะเดินเข้าไป ก็เห็นสามีกู้เจิง ลงมาจากข้างบน สวมชุดสูทรองเท้าหนัง แถมยังทาเจลแต่งผมอีกด้วย

กู้เจิงเห็นเธอแล้ว ก็ยิ้มทีหนึ่งอย่างอ่อนโยน “กลับมาแล้วเหรอ? คืนนี้ผมรับรองลูกค้า ก็เลยไม่กลับมากินข้าวแล้วนะ”

คนทำธุรกิจจะรับรองลูกค้าเป็นเรื่องธรรมดา คุณนายกู้ก็ไม่ได้คิดมาก “อย่าดื่มล่ะ รีบกลับมานะคะ”

“รู้แล้วจ้ะ” กู้เจิงเดินผ่านข้าง ๆ เธอ ยกมือขึ้นมาตบบ่าเธอเบา ๆ อ่อนโยนอย่างเช่นเคย “อาจจะกลับมาดึกหน่อย คุณรีบพักผ่อน ไม่ต้องรอผมนะ”