คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 254

คฤหาสน์เหยาเยว่

โจวอวี๋ชูได้รับรูปถ่ายจากนักสืบเอกชน

“ที่แท้ก็ไปเกาะกู้เจิง?”

โจวอวี๋ชูหัวเราะเย็น “ช่างเป็น...หมาที่เลิกนิสัยกินขี้ไม่ได้จริง ๆ!”

นึกว่าเกาะกู้เจิงแล้วจะสลัดตาแก่โรคจิตโจวเจิ้นเซิงนั่นได้?

“หลินหลานอี๋ ไม่มีเรื่องดีอย่างนั้นหรอก! แม่พาฉันลงขุมนรกตระกูลโจว ตอนนี้แม่คิดจะออกจากขุมนรกเอกอีก งั้นเรื่องที่หนูเจอนั่นมันอะไร?

โจวอวี๋ชูหยิบโทรศัพท์ออกมา หาหมายเลขของกู้จิ้นเชินแล้วโทรออก

“อาเชิน ฉันเอง ตอนนี้สะดวกเจอก่อนหน่อยไหม?”

……

หลังจากเสิ่นชิงซูรักษาครรภ์อยู่โรงพยาบาลหนึ่งสัปดาห์ สภาพร่างกายก็กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม

หัวหน้าหวังบอกว่าออกโรงพยาบาลไปรักษาตัวที่บ้านได้

ตอนนี้เธอตั้งครรภ์ได้สามสิบสัปดาห์แล้ว กำลังเข้าสู่การตั้งครรภ์ไตรมาสสอง

ความอยากอาหารไม่มากและอาการง่วงนอนในการตั้งครรภ์ไตรมาสแรกหายไปหมด

สองวันนี้เสิ่นชิงซูกินอาหารได้ไม่เลว มีชีวิตชีวามากขึ้นแบบเห็นได้ด้วยสายตา

วันนี้ออกจากโรงพยาบาล ไป๋เจี้ยนเหวินกับเจี่ยงเหวินจิ่นพาเสิ่นชิงซูไปเดินห้างด้วยตัวเอง

ท้องของเสิ่นชิงซูเริ่มเห็นชัดแล้ว ใส่เสื้อผ้าก่อนหน้านั้นไม่ได้แล้ว

ไป๋เจี้ยนเหวินพาเธอชอปปิงรอบหนึ่ง ซื้อตั้งแต่หัวจรดเท้า จากในถึงนอกใหม่หมด

เวินจิ่งซีกับเจี่ยงเหวินจิ่นซึ่งเป็นผู้ชายสองคนเดินตามหลังพวกเธอเงียบ ๆ ถือถุงชอปปิงเต็มมือสองข้าง

ตอนจ่ายเงินเสิ่นชิงซูอยากจะจ่ายเอง แต่ไป๋เจี้ยนเหวินไม่ยอม

“นี่คือของขวัญพบหน้าของพวกเราที่เป็นพ่อแม่บุญธรรมเธอ ถ้าเธอไม่รับไว้ ฉันจะถือว่าเธอรังเกียจเรา!” ไป๋เจี้ยนเหวินผลักบัตรของเสิ่นชิงซูกลับไป

เสิ่นชิงซูรู้สึกตกใจอย่างที่ไม่เคยรับมาก่อน “พวกอาจารย์จะรับหนูเป็นลูกบุญธรรมเหรอคะ?”

“ดี ๆ ฉันมีลูกสาวแล้วนะ!” ไป๋เจี้ยนเหวินกุมมือของเสิ่นชิงซู ยิ้มไม่หุบ

เจี่ยงเหวินจิ่นที่อยู่ด้านข้างกระแอมกระไอทีหนึ่ง

เสิ่นชิงซูเหล่ไปมองเขา จากนั้นก็ยิ้มพูด “พ่อบุญธรรม”

เจี่ยงเหวินจิ่นทำเป็นหน้านิ่ง แต่มุมปากที่แอบดีใจนั้นแทบจะกดเอาไว้ไม่อยู่แล้ว ล้วงซองแดงที่เตรียมเอาไว้ก่อนจะเกิดเรื่องให้เสิ่นชิงซู

“ยังต้องให้เป็นพิธี รับไว้เถอะ”

เสิ่นชิงซูลังเลเล็กน้อย

ไป๋เจี้ยนเหวินรับมาแล้วยัดใส่มือเธอ “เก็บไว้เถอะ ซองแดงที่ผู้ใหญ่ให้นำพาสิริมงคล ดีกับเด็กนะ!”

พอเสิ่นชิงซูได้ยินดังนั้นก็ไม่บอกปัดอีก เธอยิ้มพูด “ขอบคุณค่ะพ่อบุญธรรม”

เจี่ยงเหวินจิ่นกดมุมปากไม่อยู่โดยสิ้นเชิง “ไปกันเถอะ ซื้อของเสร็จแล้ว เราก็กลับบ้านกัน!”

“ใช่ กลับบ้าน” ไป๋เจี้ยนเหวินคล้องแขนเสิ่นชิงซู “ดีจัง ต่อไปฉันไม่ได้มีแต่ลูกสาวแล้ว อีกไม่กี่เดือนจะมีหลานตัวน้อยน่ารักอีกสองคนด้วย! ดีจัง เหล่าเจี่ยง ตอนนี้ชีวิตเราสมบูรณ์เพียบพร้อมทุกอย่างแล้วนะ!”