คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 276

เมืองหลวงของประเทศเค ที่พักส่วนตัวของเฟิงอวิ๋นเฉียน

โจวอวี๋ชูมาถึงที่นี่สามวันแล้ว

ทว่าเฟิงอวิ๋นเฉียนยังไม่กลับมาเลยสักครั้ง

เธอถามหลันสวิน

หลันสวินบอกเพียงว่าสองสามวันนี้เฟิงอวิ๋นเฉียนมีตารางงานสำคัญ ส่วนรายละเอียดว่าเรื่องอะไรนั้น หลันสวินไม่ได้บอก

โจวอวี๋ชูรู้สึกว่าเฟิงอวิ๋นเฉียนดูไม่ชอบมาพากลเล็กน้อย

เธออยากโทรหาเฟิงอวิ๋นเฉียน เมื่อล้วงโทรศัพท์ออกมากลับพบว่าไม่มีสัญญาณ

พูดให้ถูกก็คือ สัญญาณของที่นี่ถูกปิดกั้นไป!

โจวอวี๋ชูย้อนถามหลันสวิน “นี่เฟิงอวิ๋นเฉียนหมายความว่ายังไง?”

สีหน้าของหลันสวินยังคงเดิม พร้อมตอบตามหน้าที่ว่า “ขอโทษนะครับคุณโจว ผมแค่ทำงานตามที่คุณเฟิงสั่ง ที่คุณเฟิงทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลของเขาแน่ ยังไงก็ขอให้คุณอดทนรอนะครับ”

โจวอวี๋ชูมองหลันสวิน ในใจหนักอึ้งขึ้นสองสามส่วน

หลันสวินเป็นคนสนิทของเฟิงอวิ๋นเฉียน ในเมื่อเฟิงอวิ๋นเฉียนจัดแจงให้เขาอยู่ที่นี่ นั่นก็แปลว่าเฟิงอวิ๋นเฉียนจะไม่กลับมาภายในระยะเวลาสั้น ๆ และไม่คิดจะปล่อยเธอไปด้วยเช่นกัน

โจวอวี๋ชูจ้องหลันสวิน

หลันสวินไม่เห็นทุกสิ่งอยู่ในสายตา สีหน้าไร้อารมณ์

โจวอวี๋ชูหมุนตัวกลับห้องของตัวเองพร้อมความเก็บกด

ปิดประตูห้อง โจวอวี๋ชูเดือดดาลสุดจะทนไหว จึงปัดเครื่องสำอางทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะลงไปบนพื้น...

เฟิงอวิ๋นเฉียนกักบริเวณเธอไว้ที่นี่ ทว่าไม่มาเจอเธอ

หนำซ้ำยังปิดกั้นสัญญาณที่นี่อีก

ตอนนี้ตัวเธออยู่ที่นี่ ตัดขาดกับโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

ทางเมืองซิง เธอไม่รู้สถานการณ์ของเสิ่นชิงซูเลย!

โจวอวี๋ชูเกรี้ยวกราดจนใบหน้าน่าเกลียดน่ากลัว

เฟิงอวิ๋นเฉียนตาบ้านี่ กำลังทำอะไรอยู่กันแน่?!

……

เมืองซิง ตึกผู้ป่วยในแผนกสูตินรีเวชโรงพยาบาลสตรีและเด็กประจำเมือง

ฟู่ซือเหยียนลงจากเครื่องบินก็ตอนหนึ่งทุ่มแล้ว

ฉินเยี่ยนเฉิงกับเส้าชิงมารับเขาด้วยกัน

แต่เพราะเมื่อหลับตาลง ตรงหน้าก็จะปรากฏภาพของเด็กคนนั้นขึ้นมา

ฉินเยี่ยนเฉิงเห็นเขาไม่พูดไม่จา จับอารมณ์ของฟู่ซือเหยียนไม่ได้เลยจริง ๆ

“ฟู่ซือเหยียน ฉันจริงจังนะ ตอนนี้อารมณ์ของเสิ่นชิงซูยังไม่มั่นคงเท่าไหร่ ถ้านายไปปรากฏตัว เธอต้องได้รับผลกระทบแน่ ๆ นายก็ถือเสียว่าสงสารเธอ อย่าเพิ่งไปเจอเธอเลยแล้วกัน”

“ฉันรู้แล้ว” ฟู่ซือเหยียนลืมตาขึ้น นัยน์ตาดำขลับหนักอึ้งอารมณ์หม่นหมองไม่ชัดเจน มีแต่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขึงขังประโยคหนึ่ง “ฉันไปดูคนน้องแล้วก็จะไป”

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินเยี่ยนเฉิงก็ถอนหายใจ “ขอแค่นายไม่ไปรบกวนเสิ่นชิงซูก็พอแล้ว”

ฟู่ซือเหยียนมองไปที่เส้าชิง “สืบเรื่องไปถึงไหนแล้ว?”

“ผมกำลังจะรายงานกับคุณพอดีเลยครับ” เส้าชิงมองฟู่ซือเหยียนผ่านกระจกมองหลังทีหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า “คนที่น่าสงสัยคนนั้นเป็นคนของคุณเฟิงครับ ตอนนี้เขาถูกเราควบคุมไว้แล้ว คุณว่าจะจัดการยังไงดีครับ?”

“เฟิงอวิ๋นเฉียน?” ฟู่ซือเหยียนหรี่ตาลง

“ใช่ครับ” เส้าชิงพูดต่อ “เราตรวจพบการโอนเงินจำนวนสองล้านห้าแสนบาทจากในบัญชีของคนคนนั้น คนคนนี้เป็นนักศึกษามหาลัย ไม่มีความกล้าหาญอะไร ขู่ส่ง ๆ ก็สารภาพออกมาหมดแล้ว”

“เขาทำอะไรกับเสิ่นชิงซู?”

“เขาบอกว่าคนที่ให้เงินเขาให้เขาผลักคุณเสิ่น แต่พอเขาปรากฏตัวขึ้น คุณเสิ่นก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลแล้ว และไม่ระวังหกล้มไปเองระหว่างหนี เขาเห็นคุณเสิ่นเลือดออก ก็เลยตกใจหนีไปทันที”

“ไม่ใช่สิ” น้ำเสียงของฟู่ซือเหยียนแน่วแน่ “คนคนนี้ไม่ชอบมาพากล”