คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 99

เสิ่นชิงซูต้องตรวจเจอว่าท้องตั้งนานแล้วแน่ ๆ และที่สำคัญคือเธอไม่เคยคิดจะบอกเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ!

ฟู่ซือเหยียนนึกถึงวันนั้น...

วันนั้นทั้งลมทั้งหิมะรุนแรงขนาดนั้น ท่าทีของเสิ่นชิงซูก็เด็ดเดี่ยวขนาดนั้น ทำให้เขาในตอนนั้นถูกความโกรธเข้าครอบงำจนหน้ามืดตามัว กลับมองข้ามรายละเอียดที่สำคัญที่สุดไป!

รถเมย์บัคแล่นด้วยความเร็วสูงอยู่บนถนนในเมือง เปลี่ยนเลนอย่างอันตรายอยู่หลายครั้ง แต่ความเร็วกลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย!

ภายในรถ มือที่กุมพวงมาลัยของฟู่ซือเหยียนเกร็งแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงเย็นชา

นี่เสิ่นชิงซูวางแผนที่จะหย่าทั้ง ๆ ที่ท้องลูกของเขา แล้วไปคบกับเวินจิ่งซีอย่างนั้นเหรอ?

เธอคิดจะให้ลูกของเขาเรียกคนอื่นว่าพ่องั้นเหรอ?

ริมฝีปากบางของชายหนุ่มที่เม้มแน่นอยู่พลันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

“เหอะ เสิ่นชิงซู คุณนี่มันแน่จริง ๆ!”

ฟู่ซือเหยียนกุมพวงมาลัยด้วยมือเดียว เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วโทรออกหาฉินเยี่ยนเฉิง

“เสิ่นชิงซูอยู่ที่โรงพยาบาลพวกนาย นายรีบช่วยฉันเช็คประวัติการรักษาของเธอให้หน่อยสิ...”

ปรี๊น ปรี๊น...

ทันใดนั้นก็มีรถบรรทุกคันใหญ่ฝ่าไฟแดงพุ่งออกมาจากสี่แยกข้างหน้า!

ฟู่ซือเหยียนตกใจสุดขีด ในวินาทีที่รถบรรทุกกำลังจะพุ่งเข้ามาชน เขาก็หักพวงมาลัยอย่างแรง...

รถเมย์บัคสีดำท้ายปัดอย่างรุนแรง เสียหลักพุ่งขึ้นไปบนทางเท้าข้างถนน หน้ารถชนเข้ากับเสาป้ายจราจรโดยตรง!

ปัง!

เสียงดังสนั่นดังขึ้น ฝากระโปรงหน้ารถกระเด้งเปิด ถุงลมนิรภัยก็พุ่งออกมา

หน้ารถเมย์บัคมีควันขาวพวยพุ่งขึ้นมาในทันที

ภายในรถ ฟู่ซือเหยียนฟุบอยู่บนพวงมาลัย ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท โทรศัพท์ที่ตกอยู่ใต้เบาะนั่งยังคงแสดงสถานะว่ากำลังอยู่ในสาย

“ฟู่ซือเหยียน? ฟู่ซือเหยียนนายพูดสิ! ฟู่ซือเหยียน...”

เฉียวซิงเจียในชุดปลอดเชื้อยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ มองออกว่าเธอกำลังประหม่า จึงปลอบด้วยเสียงเบา ๆ ว่า “อาซู ไม่ต้องกลัวนะ ทำตัวตามสบาย แพทย์วิสัญญีจะฉีดยาสลบให้เธอแล้ว”

เสิ่นชิงซูมองเธอ สองมือประสานกันแน่น “ซิงซิง ฉันหนาวจัง เธอ ช่วยจับมือฉันหน่อยได้ไหม?”

หัวใจของเฉียวซิงเจียบีบแน่น

หัวหน้าเจียงที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ก็ถอนหายใจ “เสี่ยวซิง เธอปลอบใจเขาดี ๆ นะ ประหม่าขนาดนี้ไม่เป็นผลดีต่อการวางยาสลบ”

การผ่าตัดครั้งนี้เดิมทีเฉียวซิงเจียไม่ใช่แพทย์ผู้ผ่าตัดหลักอยู่แล้ว หน้าที่หลักของเธอคือการอยู่เป็นเพื่อนเสิ่นชิงซู เพื่อให้เธอรู้สึกปลอดภัย

เฉียวซิงเจียจับมือของเสิ่นชิงซูไว้ จับไว้อย่างมั่นคง “อาซู ฉันจับมือเธออยู่นะ เธอหลับให้สบาย ตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงซูก็ค่อย ๆ หลับตาลง

แพทย์วิสัญญีเดินเข้ามา พูดเสียงเบาว่า “คุณเสิ่น ตอนนี้ผมจะเริ่มให้ยาสลบแล้วนะครับ คุณทำใจให้สบาย แล้วเริ่มนับเลขในใจไปเรื่อย ๆ นะครับ...”

เข็มฉีดยาแทงทะลุผิวหนัง ความเจ็บปวดทำให้เสิ่นชิงซูขมวดคิ้วในทันที น้ำตาไหลรินจากหางตา...