ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 216
“ลิษา อาบน้ำได้แล้วครับ ดึกแล้วนะ” อินทัชเอ่ยเตือนภรรยาที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เพราะถึงเวลาที่ต้องเข้านอนของคุณแม่ลูกสองแล้ว
ขนาดท้องที่ใหญ่กว่าปกติทำให้อลิษาต้องพึ่งพาอินทัชหลาย ๆ เรื่อง รวมถึงเรื่องอาบน้ำด้วย ตั้งแต่เข้าเดือนที่เจ็ดทั้งคู่ก็อาบน้ำด้วยกันเป็นประจำ อินทัชบอกว่าเขาไม่อยากให้อลิษาต้องอยู่คนเดียวแม้แต่นาทีเดียว เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้นแล้วแก้ไขไม่ทัน
อลิษาไม่อยากขัดใจสามี เธอเข้าใจว่าเขากังวลว่าเธอกับลูกจะมีอันตราย อีกอย่างเธอกับอินทัชก็อยู่กินกันมาตั้งเท่าไหร่ เห็นกันทุกซอกทุกมุมจนไม่มีอะไรต้องมานั่งอายแล้ว และที่สำคัญ มีสามีคอยอาบน้ำให้ก็สบายดีเหมือนกัน
นับวันคนท้องก็ชักจะขี้เกียจขึ้นเรื่อย ๆ คุณสามีก็ช่างตามใจ ก่อนลูกหมูจะเสียหมูก็อาจจะเป็นเธอนี่แหละที่เสียคน
“พี่อิน อุ้ม”
“ลิษา” คุณหมออินทัชส่ายหน้าเบา ๆ แต่ก็ยอมเดินมาช้อนร่างภรรยาขึ้น “ฮึบ!”
“พี่อิน! ทำไมต้องทำเหมือนลิษาหนักมากด้วย” อลิษาฟาดไหล่สามีพร้อมทำหน้างอง้ำ เมื่อก่อนที่อินทัชอุ้มเธอไม่เห็นจะส่งเสียงอะไรแบบนี้ออกมาเลย แถมเดี๋ยวนี้พอขอให้อุ้มก็ชอบทำหน้าเหมือนกินยาขมตลอด
เธอไม่ได้หนักซะหน่อย หนักลูกหมูต่างหาก
“เพราะลิษาหนักไงครับ”
“พี่อิน!”
“แต่หนักแค่ไหนพี่ก็อุ้มไหวครับ ต่อให้เป็นร้อยโลพี่ก็จะอุ้ม”
“ตบหัวแล้วลูบหลังกันนี่คะ” อลิษายังไม่หายเคือง “พี่อินจะไม่ได้อุ้มลิษาร้อยโลหรอกค่ะ ลูกหมูออกมาเมื่อไหร่ลิษาจะกลับมาหุ่นดีเหมือนเดิมให้ได้”
“ถ้าไม่ทานของหวานเยอะทำได้แน่นอนครับ”
อินทัชวางร่างภรรยาลงข้างอ่างอาบน้ำ คุณหมอเตรียมน้ำอุ่นกำลังดีไว้ให้อลิษาแล้ว ช่วงนี้เธอปวดเมื่อยบ่อย แช่น้ำอุ่นจะทำให้คุณแม่สบายตัวมากขึ้น
“ถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปก่อนเลยนะครับลิษา”
“ค่ะคุณสามี”
อลิษาถอดชุดออกแล้วก้าวลงไปนั่งในอ่าง ดวงตาโตเฉี่ยวหลับพริ้มลงด้วยความสบายตัว กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ และน้ำอุ่น ๆ ช่วยให้ร่างกายผ่อนคลายขึ้น
“ลูกหมูก็ชอบใช่ไหมคะ” อลิษาวางมือลงบนหน้าท้องที่ขยับเป็นคลื่น ราวกับว่าลูก ๆ กำลังเต้นระบำกันในนั้น “อ๊ะ! ทำไมวันนี้ดิ้นแรงกันจังเลยลูก”
“มีอะไรครับ”
อินทัชแช่ตัวลงในอ่างเดียวกับภรรยา เขานั่งซ้อนจากด้านหลัง มือทั้งสองข้างบีบนวดไหล่เล็กอย่างที่ทำเป็นประจำทุกคืน
“ลูกดิ้นแรงมากเลยค่ะ ลิษาเจ็บ”
“เจ็บเลยเหรอครับ” อินทัชถามย้ำ
“ปวดหน่วง ๆ ด้วยค่ะ”
“ถ้าปวดกว่านี้หรือมีน้ำไหลออกมาจากช่องคลอดต้องบอกพี่ทันทีเลยนะครับ”
อลิษาจำไม่ได้แล้วว่าเธอได้พบหน้าทั้งคู่เมื่อไหร่ แต่ถ้าจำไม่ผิด.. น่าจะเป็นตอนงานศพของยาย พ่อกับแม่ยินยอมดูแลเธอที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ พวกเขาดูแลด้วยการส่งเงินมาให้แต่ไม่เคยมาหา และเมื่ออลิษาบรรลุนิติภาวะทั้งคู่ก็เงียบหายไป
คำสัญญาก็แค่คำพูดที่ใครจะพูดก็ได้ พูดแล้วจะทำหรือไม่ทำก็ได้ แต่คำสัญญาที่คนพูดไม่ใส่ใจ มันทำให้คนฟังเฝ้ารอและวาดหวัง อลิษาดีใจ อย่างน้อย ๆ อินทัชก็ไม่ได้สัญญาให้เธอต้องคาดหวังเหมือนพ่อกับแม่ ถ้าอนาคตมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นจริง ๆ มันอาจจะเจ็บปวดน้อยกว่า
“พี่อิน เรารีบอาบน้ำดีกว่าค่ะ ลิษาอยากนอนแล้ว” อลิษาขยับตัวออกห่างสามี น้ำในอ่างเริ่มเย็นแล้ว ถ้ามัวแต่นั่งแช่จะพากันป่วยทั้งคู่
“ครับ ลิษาหันหลังมาก่อน พี่จะขัดหลังให้”
“ขอบคุณค่ะ”
รอยยิ้มบาง ๆ หายไปทันทีที่หันหลังให้สามี อลิษาปิดเปลือกตาแน่น เธอรู้สึกเจ็บที่ลิ้นปี่ มันไม่ใช่จุดที่อินทัชบอกว่าเป็นสัญญาณคลอด เมื่อเย็นเธออาจจะกินเยอะไปจนเป็นกรดไหลย้อนก็ได้ คนท้องสรุปแบบนั้น เพราะกรดไหลย้อนเป็นเหมือนโรคประจำตัวของคนบ้างานแบบเธอมานานแล้ว
แต่ครั้งนี้มันเจ็บมากกว่าปกติ
“โอ้ย!”
“ลิษา เป็นอะไรครับ พี่ขัดแรงไปเหรอ”
“มะ ไม่ใช่ ลิษาอยาก.. โอ้ย! เจ็บ”
“ลิษา!”
อินทัชตกใจกับท่าทางเจ็บปวดทรมานของภรรยา เขารีบอุ้มเธอขึ้นจากน้ำทั้งที่เปลือยเปล่า คุณหมอวางอลิษาบนเตียง สีหน้าของเธอซีดเซียวก่อนจะอาเจียนออกมา คนเป็นหมอรู้ได้ทันทีว่ามันไม่ปกติ
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20