ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 220
“มันเป็นผลข้างเคียงของแม่ที่มีภาวะครรภ์เป็นพิษครับ ไม่ได้เกิดกับทุกคน แต่ก็มีโอกาส”
“ลิษาจะกลับมามองเห็นได้ไหมคะ”
“ลิษา..”
“พี่อิน ช่วยบอกลิษาตามตรงได้ไหมคะ” อลิษาถามเสียงสะอื้น เธอกลัว.. กลัวว่าจะได้รับคำตอบที่ไม่อยากได้ยินที่สุด
“อาจจะมองไม่เห็นเพียงชั่วคราว หรือ.. หรืออาจจะถาวรก็ได้ครับ”
อินทัชตัดสินใจบอกความจริง อลิษามีสิทธิ์ได้รับรู้อาการของตัวเองทุกอย่าง ไม่ว่าจะดีหรือร้าย..
อลิษาไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอนิ่งค้าง แต่น้ำตากลับไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย หมายความว่าเธอมีโอกาสหายและมองไม่เห็นตลอดชีวิตเท่า ๆ กันอย่างนั้นเหรอ
และถ้าไม่หาย เธอก็จะไม่ได้เห็นหน้าลูกอีกเลยใช่ไหม
“ลิษา”
มือที่แสนอบอุ่นวางลงบนบ่าเล็ก ๆ เหมือนอินทัชเข้ามาทำลายความเข้มแข็งทั้งหมดของอลิษา เธอปล่อยเสียงสะอื้นออกมาราวกับจะขาดใจ
“พี่อิน ฮือ ลิษากลัว กลัว ฮึก”
“ไม่เป็นไรนะลิษา” อินทัชโอบกอดภรรยาด้วยหัวใจที่ขื่นขม “พี่จะทำทุกทางเพื่อให้ลิษากลับมามองเห็นให้ได้ พี่สัญญาด้วยชีวิต”
“ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย ฮึก” อลิษาตัดพ้ออย่างน่าสงสาร ทำไมโชคชะตาต้องโหดร้ายกับเธอขนาดนี้ แค่เห็นหน้าลูกยังไม่มีสิทธิ์ แบบนี้ให้เธอหมดลมหายใจยังทรมานน้อยกว่า
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความหดหู่ในห้อง อินทัชเดินไปเปิดประตูออกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มทันทีเมื่อเห็นสองหมูแก้มยุ้ยที่พยาบาลพามาส่ง
“ลองให้น้องเข้าเต้าไหมคะ”
“พี่อิน ละ ลูกมาเหรอคะ” อลิษาลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงกระตือรือร้น มือทั้งสองข้างรีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ดวงตามองไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงพยาบาล
“ครับ พยาบาลอยากให้ลิษาลองให้นมลูก ลิษาอยากทำไหมครับ”
“ทำค่ะลิษาอยากทำ”
พยาบาลพาสองหมูเข้าไปใกล้เตียง พาดายังหลับสนิทไม่รู้เรื่อง ส่วนขุนเขาลืมตาแป๋วแต่ไม่ร้องออกมาสักแอะ ดวงตาของทารกแรกเกิดจะมองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงภาพสีดำราง ๆ ขุนเขาจึงไม่ได้มองไปที่ไหนเป็นพิเศษ
“พี่ช่วยนะครับ”
พยาบาลกลับออกไปเพื่อให้ครอบครัวได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน อินทัชอุ้มลูกชายขึ้น เขาโอบประคองลูกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะส่งขุนเขาให้อลิษาอุ้มต่อ คนเป็นแม่เมื่อได้สัมผัสลูกน้อยก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง
“พี่อิน ฮึก ลูก.. ลูกหน้าตายังไงคะ”
“ขุนเขาหน้าเหมือนพี่ แต่ปากคล้ายลิษามากเลยครับ”
“ละ แล้วพาดาล่ะคะ”
“คนนี้เหมือนลิษาเป๊ะเลยครับ น่ารักเชียว”
“ลูก ๆ ของหม่าม้า หม่าม้าอยากเห็นหน้าพวกหนูด้วยตาตัวเองจังเลย”
อลิษาใช้ความรู้สึกนำทาง จนกระทั่งมือบางได้สัมผัสกับแก้มนุ่มของลูกน้อย ผิวกายทารกนุ่มเหมือนขนมโมจินิ่ม ๆ และอ้วนกลมกว่าที่อลิษาคิดไว้ ตัวของลูกก็ไม่ได้เล็กอย่างที่กังวลเลย สมแล้วที่เป็นลูกหมู
คนเป็นแม่ยิ้มกว้างทั้งน้ำตา แม้จะเห็นเพียงแค่ความมืดมิด..
“หม่าม้าจะรีบมองให้เห็น จะได้เห็นหน้าพวกหนูนะลูก”
อินทัชยิ้มกว้างเมื่ออลิษาเริ่มมีกำลังใจ เขาวางมือบนไหล่เล็กแล้วบีบเบา ๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้ภรรยาอีกทาง
แต่มันเป็นความเจ็บที่คนเป็นแม่ทนได้และเต็มใจรับ อลิษายิ้มตลอดเวลาที่ลูกดูดกลืนน้ำนม พาดาน้อยกินนมแม่อย่างหิวโหย ดูดไม่หยุดเกือบสิบนาที กว่าจะยอมปล่อยแหล่งอาหารออกจากปากครั้งแรก
“คงอิ่มแล้ว พี่จะอุ้มลูกเรอเองครับ”
อินทัชอุ้มพาดาไปพาดบ่า มือลูบหลังเล็กจนกระทั่งได้ยินลมออกมาจากปากน้อย จึงค่อย ๆ วางลูกสาวที่หลับปุ๋ยลง
“พาดาหลับหรือยังคะพี่อิน”
“ครับ หลับไปแล้ว”
อินทัชเกลี่ยแก้มยุ้ยเบา พร้อมตอบภรรยา พาดามีแววว่าจะเลี้ยงง่าย แค่ท้องอิ่มก็หลับปุ๋ยอย่างน่าเอ็นดู
“แล้วขุนเขาหลับหรือยังคะ”
“คนนี้ยังเลยครับ”
อินทัชละสายตาจากลูกสาวมาหาลูกชายที่ยังคงลืมตาแป๋ว
“ว่ายังไงครับลูกชายปะป๊า หนูไม่หม่ำนมแต่ก็ไม่ยอมนอน จะเอาอะไรบอกปะป๊าสิครับ”
“พี่อิน ลูกยังไม่ถึงวันเลยนะคะ ฟังไม่รู้เรื่องหรอก”
อลิษาหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรก ถึงจะเสียใจที่ไม่ได้เห็นหน้าลูก ๆ แต่ก็โชคดีเหลือเกินที่เธอยังมีชีวิตอยู่ และได้เลี้ยงลูก ๆ แบบนี้
“ลองอีกครั้งนะครับ” คุณหมออุ้มลูกชายไปให้ภรรยา “ให้ลูกดูดอีกข้างนะครับ เดี๋ยวมันคัดแล้วจะเจ็บ”
“ค่ะ”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20