กินเด็ก 20+ บทที่ 67

sprite

"แม่งเอ้ย เมื่อเช้าลืมหยิบโทรศัพท์มาได้ไงวะ" ต้นน้ำทำหน้าเซ็งพลางเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากลวกๆ ขณะเดินออกมาจากอาคารเรียนในเวลาสี่โมงเย็น โดยมีเพื่อนรักอีกสามคนเดินออกมาพร้อมกัน

"งั้นกูกลับก่อนนะ นิ้งคงเลิกเรียนพอดี"

"กว่ามึงจะขับรถไปถึงน้องคงนั่งรอจนรากงอกแล้วมั้ง โทรบอกให้น้องนั่งแท็กซี่กลับห้องเองไม่ดีกว่าเหรอวะ" สหรัฐออกความเห็น

"ยืมโทรศัพท์มึงหน่อยดิ๊" ต้นน้ำหยุดฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกไป ยื่นมือไปตรงหน้าบดินทร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งอีกคนก็หยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงยีนส์ออกมายื่นให้อย่างไม่อิดออด ทว่าคนที่เขาเลือกโทรหาไม่ใช่คะนิ้ง

(ฮัลโหล) เสียงของคนปลายสายดังกรอกเข้ามาหลังจากรอสายไม่กี่วินาที

"พัดเธออยู่ไหน"

(ขับรถอยู่ กำลังจะกลับห้อง มีอะไรเหรอ)

"ช่วยแวะไปรับคะนิ้งที่โรงเรียนให้หน่อย พอดีฉันเพิ่งเลิกคลาส ไม่อยากให้คะนิ้งรอนาน"

(อ๋อ ได้สิ พัดอยู่แถวๆโรงเรียนน้องคะนิ้งพอดี เดี๋ยวแวะไปรับน้องให้)

"ขอบใจ แต่ถ้าไม่ติดธุระที่ไหนช่วยพานิ้งไปส่งที่ห้องฉันเลยนะ"

(ทราบแล้วค่ะคุณชาย แค่นี้นะ เดี๋ยวพัดขับรถก่อน)

ต้นน้ำกดวางสายทันทีเมื่อคุยกับพัดชาเสร็จเรียบร้อยแล้ว แล้วยื่นมือถือเครื่องหรูคืนให้บดินทร์

"งั้นกูกลับก่อนนะ" เขาโบกมือให้เพื่อนรักทั้งสามคน ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าออกไป ซึ่งบดินทร์ สหรัฐ และเหมราชก็แยกย้ายกันออกไปเหมือนกัน

@คอนโดของต้นน้ำ

ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเดินควงกุญแจรถยนต์เข้ามาในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองอย่างอารมณ์ดีพลางผิวปากเป็นทำนองเพลง แต่กลับต้องชะงักไปเมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องยืนทำท่าทางกระวนกระวายอยู่หน้าห้อง

"นี่มีโทรศัพท์เอาไว้ประดับบารมีเฉยๆรึไง! โทรจนเครื่องจะพังอยู่แล้วทำไมไม่รับสายฮะ!" พัดชาเท้าเอวมองอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นต้นน้ำกลับมาถึงห้องพักอย่างอารมณ์ดี

"โทษที เมื่อเช้าลืมหยิบโทรศัพท์ไปด้วย แล้วนิ้งล่ะ อยู่ในห้องใช่ไหม"

"อยู่ในห้องกับผีน่ะสิ! ตอนพัดไปรับน้องที่โรงเรียนเด็กแถวนั้นบอกว่าน้องกลับไปสักพักแล้ว แถมขึ้นรถไปกับผู้ชายด้วย"

"หมายความว่ายังไงวะ!" ต้นน้ำกระชากคอเสื้อนักศึกษาของพัดชาอย่างลืมตัวเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพ่นออกมา ทำเอาพัดชาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจกับการกระทำของเขา

"อย่ามาสติแตกใส่พัดนะ"

"ที่บอกว่านิ้งไปกับผู้ชายมันหมายความว่ายังไงวะ!"

"จะไปรู้ไหมล่ะ ก็เด็กที่อยู่แถวหน้าโรงเรียนบอกพัดมาแบบนี้นิ"

"อย่าให้รู้ว่าโกหก ต่อให้เป็นน้องฉันก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้น"

"เลิกบ้าได้แล้วน่า สงบสติอารมณ์หน่อย พัดแค่พูดตามที่เด็กพวกนั้นบอกมา มันอาจจะเป็นเรื่องจริงหรือเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้นิ"

ต้นน้ำขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดนูนตามลำคอและสันกรามคม แล้วค่อยๆคลายมือออกจากคอเสื้อของพัดชา พยายามสงบสติอารมณ์ไม่ให้เผลอขาดสติตอนนี้ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที

พัดชาถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างหนักใจกับความใจร้อนของต้นน้ำ พร้อมกับจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินตามเจ้าของห้องเข้าไป

"แม่งเอ้ย! ทำไมไม่รับสายวะ" ชายหนุ่มสบถคำหยาบอย่างหัวเสียเมื่อไม่สามารถติดต่อคะนิ้งได้ มันน่าเจ็บใจที่เห็นเบอร์โทรของเธอโชว์อยู่บนหน้าจอ บอกได้ว่าเธอพยายามติดต่อเขาหลายครั้ง แต่เพราะลืมมือถือไว้ในห้องนอนเขาถึงไม่ได้รับสายเธอเลย

"หายไปไหนวะ โทรไปก็ไม่รับ"

"บางทีน้องอาจจะไปเที่ยวกับเพื่อนเฉยๆก็ได้นะ" พัดชาที่นั่งอยู่บนโซฟาพยายามพูดให้ต้นน้ำใจเย็นลง

"คะนิ้งไม่มีเพื่อนผู้ชาย เพื่อนผู้หญิงยังแทบไม่มีเลย แล้วจะไปกับเพื่อนได้ยังไงวะ"

"แล้วเป็นไปได้ไหมที่น้องจะกลับบ้าน ผู้ชายที่น้องไปด้วยอาจจะเป็นเจอาร์หรือเป็นคนขับรถของที่บ้านน้องก็ได้นะ"

"ฉันไม่เชื่อว่าคะนิ้งจะยอมขึ้นรถไปกับไอ้เวรนั่นง่ายๆ" แม้จะพูดอย่างนั้นแต่หัวใจแกร่งกลับกระตุกวูบเมื่อลองนึกภาพตามคำพูดของพัดชา มือหนาบีบโทรศัพท์ในมือแน่นราวกับจะทำให้มันแหลกลาญคามือ ก่อนจะต่อสายหาใครบางคนที่สามารถช่วยได้ทันที

(ฮัลโหล) รอไม่นานนักเสียงเข้มของคนปลายสายก็ดังเล็ดลอดออกมาจากลำโพงมือถือ

"ไอ้พายหาที่อยู่ของคะนิ้งให้กูหน่อย หาที่อยู่ของไอ้เหี้ยเจอาร์ให้กูด้วย กูขอก่อนครึ่งชั่วโมง"

(อะไรของมึง โทรมาออกคำสั่งเหมือนเป็นเจ้านายกูเลยนะไอ้เวร แล้วมีเรื่องอะไรอีกวะ อย่าบอกนะว่าไอ้เหี้ยเจอาร์มันขโมยตัวเล็กไปจากอกมึง)

"ถามเหี้ยอะไรเยอะแยะวะ! แค่หาที่อยู่ของคะนิ้งกับที่อยู่ของไอ้เจอาร์มาให้กูก็พอ"

(มึงคิดว่าพ่อกูเป็นคนสร้างกรุงเทพรึไงถึงจะหาที่อยู่ของไอ้เหี้ยเจอาร์เจอภายในครึ่งชั่วโมง หน้าตามันกูยังไม่เคยเห็นเลย รู้จักแต่ชื่อมันเนี่ยแล้วจะเอาข้อมูลไหนไปหาตัวมัน)

อ่าน กินเด็ก 20+ - บทที่ 67

อ่าน บทที่ 67 พร้อมรายละเอียดที่ยอดเยี่ยมและไม่ซ้ำใคร ซีรีส์ กินเด็ก 20+ หนึ่งในนิยายขายดีโดย เวย์นิส เนื้อหาบทบท บทที่ 67 - นางเอกเหมือนตกอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวังปวดใจมือเปล่า แต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด เหตุการณ์นั้นคืออะไร? อ่าน กินเด็ก 20+ บทที่ 67 สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติม