กระบี่จงมา Sword of Coming กระบี่จงมา! นิยาย บท 1118

บทที่ 1118.1 รวบรวมกลุ่มภูเขาให้เป็นภูเขาเดียว
ครานั้นฝนตกลงมา ต่างคนต่างถือร่ม น้ำฝนไหลหลั่งไม่ขาดสายยิ้มแย้มพูดคุยยาวนาน

จูเหลียนแอบปลีกตัวจากงานที่ยุ่งวุ่นวายมาที่ซุ้มหน้าประตูภูเขา ต้องการพูดแสดงความยินดีกับเทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยด้วยตัวเอง

เทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยมักจะมาที่ตีนเขาบ่อยๆ มาพูดคุยกับนักพรตเซียนเว่ยที่คุ้นเคยความยากลำบากสูงอย่างเป็นกันเอง

เจอใครก็บอกว่าเป็นคนรู้ใจ เจอใครก็จะเรียกว่าเป็นพี่เป็นน้อง มิตรภาพอันยาวนานสุดท้ายแล้วก็คือความเรียบง่ายอันสามัญ

พ่อครัวเฒ่ากับเทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยกลับไม่ใช่คนประเภทนี้ คือความสัมพันธ์อันยอดเยี่ยมที่สั่งสมจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี ถือเป็นไฟอ่อนเคี่ยวช้าจนได้รสชาติอร่อยล้ำจิบสุราเบาๆ ให้ชื่นบานเห็นหัวใจที่แท้จริง

ทุกวันนี้ภูเขาลั่วพั่วมีเรือข้ามทวีปสองลำ ลำหนึ่งคือเรือเฟิงยวนที่เจ้าขุนเขาเฉินอาศัยความสามารถ “ยืมมา’ จากราชสำนักเสวียนมีแผ่นดินกลาง ลำหนึ่งคือ “เหลยเช่อ” ลำใหม่เอี่ยมที่ซื้อมาจากสกุลเหยาต้าเฉวียนของเป่าผิงทวีป และเฉี่ยเฉิงที่เพิ่งเป็นผู้ดูแลรองของเรือเฟิงยวนได้ไม่นานก็จะได้เลื่อนขั้นตำแหน่งขุนนางแล้ว เพราะก่อนที่เจ้าขุนเขาจะปิดด่านก็ตัดสินใจให้เทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลหลักของเรือข้ามฟากเหลยเช่อ ส่วนตัวเลือกที่จะให้รับผิดชอบคุ้มกันเรือข้ามทวีปลำนี้ก็ให้เจี่ยเฉิงเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง

เทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยได้ยินเสียงพิณก็รู้ซึ้งความหมายอันสง่างาม ภูเขาเบื้องบนของพวกเราจะลงมือต่อสำนักเบื้องล่างแล้ว

เทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยที่ทำหน้าที่เป็นผู้บรรยายหลักที่สำนักศึกษาของสำนักกระบี่ชิงผิงแน่นอนว่าต้องทุ่มหน้าแก่ๆ นี้ออกไปอย่างสุดความสามารถ

จูเหลี่ยนบอกว่าเทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยมีงานให้ต้องยุ่งแล้ว เจี่ยเฉิงทอดถอนใจอย่างปลงอนิจจัง อย่างผินเต้านี้ถือว่ายุ่งเสียที่ไหน เทียบกับเจ้าขุนเขาและอาจารย์ผู้เฒ่าจูแล้วก็แค่เรื่องเล็กน้อยที่เป็นผู้ช่วยให้กับคนที่ต้องเหน็ดเหนื่อยอย่างแท้จริงต่างหาก

ให้ผินเต้าทำสิ่งนี้สิ่งนั้น นี่ก็คือการวางภาระลงบนบ่าของผินเต้าหรือ? ไม่ใช่เลย เจ้าขุนเขาแบกภาระบนบ่าของตนต่างหาก

หากมีตรงไหนที่ทำไม่ถูก ด้วยนิสัยและความใจกว้างของเจ้าขุนเขาแล้วย่อมไม่มีทางโทษคนอื่น มีแต่จะโทษตัวเอง

พูดคุยความในใจกับเทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยมักจะผ่อนคลายสบายอารมณ์เสมอ

พูดคุยกันอย่างเบิกบาน ระหว่างที่ต่างฝ่ายต่างบอกลากันอย่างอาลัยอาวรณ์ จูเหลี่ยนบอกกับเทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยว่าหากมีเวลาว่างก็ไปนั่งที่หอบูชากระบี่บ่อยๆ

เจี่ยเฉิงค่อนข้างลังเล เขาอยากไปกราบภูเขาที่นั่นนานแล้ว ก็แค่กังวลว่าจะถ่วงรั้งการหลอมกระบี่ฝึกตนของผู้ถวายงานกานถัง

จูเหลี่ยนยิ้มบอกว่าไม่หรอก

เทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยจึงทะยานลมกลับไปที่ตรอกฉีหลง ไปเตรียมเหล้าและของว่างมาก่อนจะเดินเท้าขึ้นเขา ไปที่หอบูชากระบี่แต่กลับได้รับคำตอบว่าเฒ่าหูหนวกที่เพิ่งได้ฉายาใหม่ว่ากานธรรมดาไปสอนหนังสือที่ภูเขาเตี้ยวอวี ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่

เทพเซียนผู้เฒ่าเจี่ยจึงยืนอยู่ใต้ชายคา ทำลมปราณให้นิ่งทำจิตใจให้สงบ หลบฝนพลางรอคนไปด้วย

ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้าขุนเขากับผู้พิทักษ์ขวาเดินเล่นไปที่ภูเขาเตี้ยวอวีด้วยกันได้พูดว่าตัวเองติดค้างหนี้น้ำใจและหนี้ตัวอักษรมากมาย นั่นไม่ใช่คำพูดที่เกินจริงเด็ดขาด

ที่ห้องกระบี่ของยอดเขาจี้เช่อจะต้องได้รับกระบี่บินส่งข่าวหลายฉบับที่ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่ามาจากไหนแทบทุกวัน หน่วนซู่มีหน้าที่รับจดหมายทุกวัน ก่อนจะนำมามอบให้อาจารย์ผู้เฒ่าจู เทียบเชิญมากมายถูกสะสมกันกลายเป็นกระบุงใหญ่หลายกระบุงแล้ว

รอกระทั่งเฉินผิงอันเริ่มปิดด่าน จูเหลี่ยนก็ยังคงทำตามความคิดที่ตัวเองเสนอไว้ก่อนหน้านี้ ต่อให้คนภายนอกจะมองว่าภูเขาลั่วพั่วเย็นชาเข้ากับคนอื่นได้ยาก วางตัวสูงส่งหยิ่งทระนง เจ้าขุนเขาก็ยังยึดมั่นในหลักการเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น มีเพียงชื่อเสียงกับความสามารถเท่านั้นที่มิอาจเสแสร้งแกล้งทำได้

ไม่มีความสัมพันธ์ควันธูปใดๆ ต่อคนที่ส่งจดหมาย จูเหลี่ยนก็จะปล่อยทิ้งไว้ก่อนเหมือนกันหมดโดยไม่มียกเว้น อย่างมากก็แค่อ่านผ่านตาแล้วจดลงบันทึก จดหมายส่วนใหญ่เมื่อเปิดออกอ่าน เนื้อหาเรียกได้ว่ามีสารพัดรูปแบบ มีทั้งเชื้อเชิญให้เจ้าขุนเขาเฉินไปเข้าร่วมงานพิธี ขอให้ช่วยเขียนชื่อห้องหนังสือหรือศาลาในพื้นที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง หากเจ้าขุนเขาเฉินไม่มีเวลาจะมอบผลงานน้ำหมึกให้จริง ถ้าอย่างนั้นพวกเขาจะสามารถรวบรวมตัวอักษรเอาจากตำราตราประทับร้อยเซียนกระบี่และตำราตราประทับสองร้อยเซียนกระบี่ได้หรือไม่ ยิ่งมีงานรวมตัวผู้มีรสนิยม งานชุมนุมกวีที่ขอเชิญให้อาจารย์เฉินไปเยือน และยังมีบางส่วนที่ส่งรวมบทประพันธ์มาให้ หวังว่าหากเจ้าขุนเขาเฉินมีเวลาว่างจะช่วยเขียนบทนำหรือชี้แนะในด้านเนื้อหา ยิ่งมีเรื่องส่วนตัวของตระกูลและพรรคบางแห่งที่ชวนให้มึนงงหรือไม่ก็ขอให้เป็นการวิจารณ์หรือชี้ข้อบกพร่องของเหตุการณ์ปัจจุบันอย่างตรงจุด รบกวนเจ้าขุนเขาเฉินหยัดยืนออกมาพูดแสดงความเป็นธรรม จดหมายบางส่วนที่ต้องตอบกลับล้วนเป็นจูเหลี่ยนที่เขียนให้แทน เลียนแบบน้ำเสียงและลายมือของเจ้าขุนเขาเป็นงานเล็กน้อยที่ง่ายดายเหมือนแค่ยกมือ

แต่จดหมายบางฉบับ ยกตัวอย่างเช่นจดหมายกระบี่บินที่ลงนามมาโดยตรงว่ามาจากยอดเขาพีตี้หรือไม่ก็ภูเขาสุ่ยจิง ยังคงต้องให้จูเหลี่ยนตอบแทนอยู่เหมือนเดิม ช่วยอธิบายแทนเจ้าขุนเขาของตน

การตอบกลับจดหมายของจูเหลี่ยน โดยทั่วไปแล้วจะเลือกใช้คำศัพท์ที่ค่อนข้างจะสุภาพละมุนละม่อม ประโยคเริ่มต้นส่วนใหญ่ก็มักจะเป็น ได้รับจดหมายฉบับนี้ด้วยความเคารพ รู้สึกละอายใจและซาบซึ้ง

ได้รับความเมตตาจากเจินเหริน เรื่องของการเขียนตัวอักษร มิกล้ารับไว้เด็ดขาด

“เรื่องจัดพิมพ์ตำราตราประทับทั้งสองเล่มซ้ำอีกครั้ง ไม่ปรารถนาให้เกิดภัยร้ายใดๆ ผู้เยาว์ยากที่จะตอบตกลงจริงๆ ไม่สมควรได้รับความกรุณา มิอาจตอบแทนความมีน้ำใจได้อย่างเต็มที่ รู้สึกละอายใจยิ่งแล้ว”

“น่าเสียดายที่กิจธุระรัดพันตัว ไม่อาจปลีกตัวไปได้ สถานที่งดงามมีชื่อเสียงที่เจ้าประมุขเขียนมาในจดหมาย ทุกตัวอักษรล้วนงดงามดั่งไข่มุก รู้สึกเลื่อมใสใฝ่หา อยากผ่อนคลายจิตใจและเพลิดเพลินตามไป”

เซี่ยโก่วพูดรั้งอีกฝ่าย “เย่โหยวเสินจวินจะกลับแล้วหรือ? ไม่อยู่คุยกันอีกสักหน่อยหรือไร? อยู่เป็นเทพทวารบาลที่นี่น่าเบื่อมากเลยนะ”

ถูกเด็กสาวสวมหมวกขนเตียวเรียกคำแล้วคำเล่าว่าเย่โหยวเสินจวิน ฟังแล้วเหมือนจะหัวโตขึ้นไปอีก เว่ยป้อจึงไม่ยินดีจะอยู่นานจริงๆ

เซี่ยโก่วพลันใช้เสียงในใจเอ่ยว่า “ข้าลองเปิดสมุดบันทึกลำดับเหตุการณ์ประจำปีของคงโหวอ่าน ด้านบนบันทึกถึงนักพรตภูเขาเฉวียนเจียวคนหนึ่งชื่อว่าชุยเฉิงเซียน ก่อนหน้านี้เขาเคยมาที่นี่ มานั่งที่โต๊ะตรงตีนภูเขาอยู่พักใหญ่ ข้ากลับสัมผัสไม่ได้ถึงความผิดปกติเลยแม้แต่น้อย ตบะและขอบเขตที่เขาร่ายออกมากับน้ำเสียงที่เขาพูดคุย เห็นได้ชัดว่าไม่สอดคล้องต้องกัน ภูเขาเฉวียนเจียวของฝู่เหยาทวีป ข้าเคยไปเยือนมารอบหนึ่ง มีแต่ความแปลกประหลาดไม่ใช่ว่านักพรตทั่วไปจะสามารถรักษาไว้ได้ เจ้าคือเจ้าของมหาบรรพตอุดรก่อนหน้านี้รู้สึกถึงความผิดปกติตรงไหนหรือไม่?”

เว่ยป้อขมวดคิ้วน้อยๆ ส่ายหน้ากล่าว ”ข้าเองก็ไม่ได้สังเกต”

หากว่ามีความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ เว่ยป้อจะต้องจับตามองมาที่หน้าประตูภูเขาก่อนผู้ใดแน่นอน แต่ในเมื่อไม่เคยสัมผัสได้ถึงอะไรก็มีความเป็นไปได้แค่สองอย่างแล้ว หากไม่เป็นเพราะตบะของแขกที่มาเยือนตื้นเขินเกินไป พูดจาใหญ่โตอยู่หน้าประตูภูเขา คุยโวโดยไม่ร่างคำพูด ถ้าอย่างนั้นขอบเขตก็ต้องสูงมากถึงจะสามารถปิดบังตบะได้เป็นอย่างดี สามารถทำให้ทั้งตนและป่ายจิ่งมองข้ามไป จุดที่ประหลาดที่สุดยังเป็นเรื่องที่ว่าหากทุกวันนี้มีขอบเขตบินทะยานข้ามทวีปมาเดินทางอยู่ในเป่าผิงทวีป ต้องแจ้งให้ป่ายอวี้จิงจำลองที่ลอยอยู่เหนือเมืองหลวงสำรองของต้าหลีรู้ถึงจะได้ หากสมมติว่าอีกฝ่ายคือเซียนเหรินออกพเนจรที่เป็นคนจริงไม่เปิดเผยตัวตน สามารถมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูภูเขาของภูเขาลั่วพั่วได้นานขนาดนั้น นั่นก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความไม่ปกติของอีกฝ่ายเข้าไปใหญ่

ไม่ต้องให้เซี่ยโก่วเตือน เว่ยป้อก็ปล่อยพลังจิตออกไป ครู่หนึ่งต่อมาก็เอ่ยว่า “ลองมองดูคร่าวๆ ในอาณาเขตของขุนเขาเหนือตอนนี้ยังไม่พบร่องรอยของคนผู้นี้”

เซี่ยโก่วเองก็กลั้นหายใจรวบรวมสมาธิเช่นกัน ”เห็นเพียงว่า”ขุนเขาสายน้ำกว้างใหญ่ของมหาบรรพตอุดร เมื่อครู่นี้เหมือนมีมังกรยาวสีทองตัวหนึ่งเลื้อยไปอย่างกำเริบเสิบสานลาดตระเวนตรวจตราพื้นที่อย่างว่องไวราวสายฟ้าแลบ เนื่องจากความเร็วในการขยับความคิดของเสินจวินท่านหนึ่งเร็วเกินไป พลังจิตแสงสีทองเหมือนแหขนาดใหญ่ที่ตัดสลับถักทอไปทั่วพื้นดินของมหาบรรพตอุดร ความเคลื่อนไหวระดับนี้ นอกเสียจากผู้ฝึกตนขอบเขตบินทะยานแล้ว ผู้หลอมลมปราณต่างก็ไม่อาจสัมผัสได้ถึง แต่กลับมิอาจปกปิดเสินจวินของอีกสี่มหาบรรพตได้

แต่เห็นได้ชัดว่าเซี่ยโก่วไม่เชื่อใจในประสิทธิภาพของวิชาอภินิหารแห่งชะตาชีวิตบทนี้ของเว่ยป้อ นางวางชามและตะเกียบลงลุกขึ้นเอ่ยว่า ”หากเจ้าเชื่อใจข้า ข้าสามารถติดตามพลังจิตของเจ้าไปตรวจสอบด้วยกันอีกสักรอบ”

เว่ยป้อพยักหน้า ”ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูอีกครั้ง”

ต่างก็เป็นผู้ที่มรรคาสูงส่งกันแล้ว แค่เอ่ยสองสามคำ เว่ยป้อก็มอบอำนาจของเสินจวินให้เซี่ยโก่วได้ออกลาดตระเวนพื้นที่ขุนเขาเหนือไปด้วยกันชั่วคราวอย่างลับๆ

เพียงไม่นานเซี่ยโก่วก็บ่นว่า “อย่าใช้แค่วิชาผิวเผินเช่นนี้สิความเร็วในการตรวจตราช้าไปแล้ว ดูแคลนข้าหรือไร กระจายพลังจิตไปได้เลย กระจายได้มากเท่าไรก็มากเท่านั้น”

เว่ยป้อมองนาง เซี่ยโก่วพยักหน้า พูดอย่างมาดมั่นว่า “ไม่ใช่ว่าข้าชมตัวเองหรอกนะ จิตวิญญาณและร่างกายของผู้ฝึกกระบี่อย่างเราๆ ระดับความแข็งแกร่งนั้นไม่ธรรมดาเลยล่ะ วันนี้จะต้องให้เย่โหยวเสินจวินได้สัมผัสกับตัวเองเสียหน่อย”