กระบี่จงมา Sword of Coming กระบี่จงมา! นิยาย บท 1142

บทที่ 1142.3 สวรรค์นี่นะ
ดูเหมือนเจียงเซ่อจะคุ้นเคยกับคำพูดการกระทำ นิสัยความเคยชิน จิตแห่งมรรคาและจุดอ่อนของเฉินผิงอันมาก่อนนานแล้ว เป็นเหตุให้ตั้งแต่ต้นจนจบ นับตั้งแต่ที่เจียงเซ่อขึ้นมาบนเรือ เดินเข้ามาในห้อง แต่ละย่างก้าว แต่ละประโยค เจียงเซ่อล้วนชักนำจิตแห่งมรรคาของเฉินผิงอันและจูงจมูกเขาเดินอยู่ตลอดเวลา

ผ่านมานานหลายปีขนาดนี้ ข้าที่เป็นอาจารย์พ่อเลี้ยงดูเผยเฉียนเหมือนบุตรสาวแท้ๆ ของตัวเองมาอย่างตั้งใจ เจ้ามานับญาติถึงที่ก็นับญาติไปสิ จะต้องมาเล่นกลยุทธ์ทางการทหารกับมารดาเจ้าทำไม?!

เผยเฉียนกล่าว

“อาจารย์พ่อ ท่านผู้เฒ่าเหวินเซิ่งจะกลับแล้ว”

เฉินผิงอันเก็บความคิดกลับคืนมา ลุกขึ้นยืน

“ไปดูกัน”

ในดินแดนตระกูลเซียนที่มีหอเรือนงามวิจิตรดุจวิมานแห่งสวรรค์ ซิ่วไฉเฒ่าก้าวยาวๆ เดินไปยังห้องห้องหนึ่ง หันหน้าไปมองเฉินผิงอันกับเผยเฉียนที่พร้อมใจกันเดินออกมาตรงระเบียง ยิ้มโบกมือเรียก

“รอเดี๋ยว”

ไม่รอให้เฉินผิงอันพูดอะไร ซิ่วไฉเฒ่าก็หุบยิ้ม ก้าวยาวๆ เหมือนดาวตกตรงดิ่งไปยังห้องโถงหลักแห่งนั้น ชายแขนเสื้อสองข้างพลิ้วสะบัด สีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงนิ่งเฉยประโยคแรกที่เอ่ยก็เป็นคำตำหนิสั่งสอนที่พูดแสกหน้าคนในห้องโดยตรง

“สำนักการทหารไม่รู้จักคุณธรรม แม้กระทั่งมารยาทก็ไม่เข้าใจหรือ?”

ในระบบสืบทอดของลัทธิขงจื๊อแห่งไพศาล อาจารย์หันรองเจ้าลัทธิที่สร้างระบบสืบทอดขึ้นมาใหม่ ถูกขนานนามว่าเป็นผู้ที่ใช้หลักธรรมช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากทั่วโลกวิชาความรู้มีความใกล้ชิดกับหย่าเซิ่งอย่างเป็นธรรมชาติ แต่กลับเอาสายของหย่าเซิ่งที่เคย เป็นวิชาที่โดดเด่นและมีอิทธิพลวางไว้ด้านข้าง ส่วนหย่าเซิ่งก็สนิทสนมกับอาจารย์ต่งเจ้าลัทธิศาลบุ๋น ถึงขั้นที่ว่าหากย้อนทวนขึ้นไป รากฐานความรู้ก็ยังใกล้เคียงกับหลี่เซิ่ง ส่วนศึกตรีจตุระระหว่างหย่าเซิ่งกับเหวินเซิ่ง นอกจากความแตกต่างระหว่างใจคนที่ดีและร้ายแล้ว เกี่ยวกับวิชาความรู้ของปรมาจารย์มหาปราชญ์ แต่ละคนก็มีการแสดงความรู้สึกและต่อยอดความคิดออกไป ยกตัวอย่างเช่นหย่าเซิ่งให้ความสำคัญกับคุณธรรมเมตตาธรรม เหวินเซิ่งเลื่อมใสในมารยาทพิธีการ

ตรงระเบียง เซี่ยโก่วเอ่ยอย่างเป็นกังวลว่า

“เสี่ยวโม่ ท่านผู้เฒ่าเหวินเซิ่งท่าทางดุดันเหลือเกิน ในอดีตเขาคือคนจริงที่ไม่เปิดเผยตัวตนอย่างแท้จริง คงไม่ใช่ว่าพูดไม่เข้าหูกันคำเดียวก็จะตีกันแล้วหรอกนะ?”

เสี่ยวโม่กล่าว

“ถึงอย่างไรข้าก็จะช่วยคุณชาย”

เซี่ยโก่วนวดคลึงซีกแก้ม

“ข้าก็ช่วยเจ้าแล้วกัน”

เสี่ยวโม่กล่าว

“เจ้าต้องเป็นคนกลาง”

เซี่ยโก่วเอ่ย

“ข้าไม่ฆ่าอู๋เหยียน แต่ร่วมมือกับเจ้าฆ่าเจียงเซ่อ ก็ไม่มีด่านในใจอะไรให้ต้องข้ามผ่าน”

ก่อนหน้านี้เสี่ยวโม่กับหลิวเสี้ยนหยางต่างคนต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเอง เขาออกกระบี่จัดวางค่ายกล กักตัวอู๋เหยียนเอาไว้ หลิวเสี้ยนหยางรับหน้าที่ใช้เสียงในใจบอกกล่าวกับศาลบุ๋น เสี่ยวโม่ได้เตรียมใจพร้อมสำหรับผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้แล้ว จะช่วยหลิวเสี้ยนหยางสังหารอู๋เหยียนก่อนแล้วค่อยส่งหลิวเสี้ยนหยางออกไปจากเรือราตรี ตนกับเจียงเซ่อเข่นฆ่าเอาชีวิตกัน อย่างมากก็แค่ใช้ชีวิตและมหามรรคาของตนมาแลกเปลี่ยนเป็นความเสียหายด้านพลังตบะของเจียงเซ่อ

เดิมทีเสี่ยวโม่ก็เรียกตัวเองว่าเป็นนักรบพลีชีพ ผู้ติดตามและผู้ปกป้องมรรคาของเฉินผิงอันด้วยความภาคภูมิใจ จึงสามารถยอมรับราคาที่ต้องจ่ายส่วนนี้ได้อย่างเต็มที่ ส่วนเจียงเซ่อที่มีความทะเยอทะยานจะสามารถรับได้หรือไม่ ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเรื่องเจียงเซ่อควรพิจารณาแล้ว

ซิ่วไฉเฒ่ายกเท้าข้างหนึ่งขึ้น เรือราตรีที่จมลงสู่ใต้น้ำก็เด้งลอยพ้นผิวน้ำขึ้นมาทันใดล่องไปบนผิวทะเลได้ตามปกติอีกครั้ง ซิ่วไฉเฒ่าวางเท้าลงก็สามารถตัดขาดฟ้าดินได้แล้ว เจียงเซ่อนั่งตัวตรงอย่างสำรวมอยู่ในห้อง เพียงแค่เลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดไม่เกรงใจของเหวินเซิ่ง กลับเป็นอู๋เหยียนคนรักของเขา สตรีออกเรือนแล้วที่เรียนรู้วิถีทางโลกในทุกวันนี้มาได้แล้วเบี่ยงกายยอบตัวคารวะ เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า

“คารวะเหวินเซิ่ง”

ซิ่วไฉเฒ่าข้ามผ่านธรณีประตู พยักหน้าเอ่ย ประโยคที่สองนั้นเอ่ยอย่างเล่นเล่ห์ไร้ยางอายว่า

“เจียงเซ่อ ต้องให้ข้าบอกให้หลี่เซิ่งมาโขกหัวให้เจ้าด้วยหรือไม่?”

ในที่สุดเจียงเซ่อก็ยอมเปิดปากพูด

“อาจารย์สวินอย่าได้พูดเล่นเลย”

มิน่าเล่าถึงต้องสกัดขวางฟ้าดิน คำพูดเปิดฉากเช่นนี้จะปล่อยให้เฉินผิงอันที่เป็นลูกศิษย์ได้ยินได้หรือ? ซิ่วไฉเฒ่าหัวเราะหยัน

“ปากพูดว่ากล้าเดิมพันก็กล้ายอมรับความพ่ายแพ้ แต่ในใจกลับมีไฟโทสะลุกโชน วัตถุเรื่องราว บุคคล เหตุการณ์ หลักการเหตุผล ล้วนจะต้องคว้าเอาผลประโยชน์ที่ใหญ่ที่สุดมาครอง ผลล่ะเป็นเช่นไร คิดอยากจะถูกขังอีกหมื่นปีหรือ?!”

เจียงเซ่อกล่าว

“รอให้เหวินเซิ่งเปลี่ยนจากบุคคลอันดับสี่ของลัทธิขงจื้อม้าเป็นบุคคลอันดับสองก่อนแล้วค่อยมาพูดเรื่องนี้”

ซิ่วไฉเฒ่าสอดสองมือไว้ในชายแขนเสื้อ

“อ้อ?”

และเวลานี้เอง น้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างถึงที่สุดก็ดังขึ้นมาในห้อง

“เจียงเซ่อ ใต้หล้าไพศาลไม่ใช่ที่อื่น”

เจียงเซ่อยกสองมือกุมหมัด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“จอมปราชญ์น้อยจะสอนหลักการเหตุผลในการอยู่ร่วมสังคมให้ข้าฟังหรือ?”

หลี่เซิ่งเอ่ยสองคำมาไกลๆ

“ต้องฟัง”

เจียงเซ่อสะอึกอึ้งไปทันใด วิถีทางโลกในทุกวันนี้มันเป็นอย่างไรกันนะ ทำไมต่างก็รู้สึกกันว่าจอมปราชญ์น้อยมีเหตุผลที่สุด? มารดามันเถอะ เมื่อหมื่นปีก่อน ท่ามกลางบัณฑิตกลุ่มนั้น คนที่ไร้เหตุผลที่สุดก็คือเจ้าคนที่หลอม “ตัวอักษรแห่งชะตาชีวิต” บางตัวออกมาได้ผู้นี้ พลังจิตของหลี่เซิ่งถอยออกไปในชั่วพริบตา เจียงเซ่อก็รู้สึกตัวเบาโหวงได้ทันที ซิ่วไฉเฒ่าจุ๊ปาก

“ยุ่งมากเลยนะ นี่เพิ่งจะกี่วันก็ไปสมคบกับสหายหลงป๋อได้แล้ว ไม่รู้ว่าตกปลาใหญ่ไปได้กี่ตัวแล้ว? พูดคุยกับเฉินชิงหลิวได้ถูกชะตามากหรือไม่ล่ะ?”

เจียงเซ่อเผยสีหน้าคลางแคลงใจ บุคคลอันดับสี่ของลัทธิขงจื๊อผู้ยิ่งใหญ่ ไฉนถึงได้พูดจาไม่ยี่หระสิ่งใดได้ถึงขนาดนี้? ซิ่วไฉเฒ่าพลันถามว่า

“สหายหยวนเสิน ร่างจริงอยู่ที่ใด?”

เจียงเซ่อเอ่ยอย่างเกียจคร้าน

“อยู่ที่เปลี่ยวร้าง”

หาตัวชูเชิงผู้นั้นไม่เจอ ไอ้หมอนี่เจ้าเล่ห์นัก หาตัวได้ยากจริงๆ ซิ่วไฉเฒ่าพยักหน้า

“ถึงอย่างไรใต้หล้าเปลี่ยวร้างก็เป็นพันธมิตรตามธรรมชาติของสหายหยวนเงิน”

เจียงเซ่อเอ่ย

“แม้ว่าจะไม่ได้เจอกับสหายเก่าคนหนึ่ง แต่เขาก็ให้เฝ่ยหรันนำความมาบอกกับข้า ขอแค่ข้ายินดีเข้าร่วมกับเปลี่ยวร้าง เขาก็ยินดีจะเด็ดหัวตัวเองให้กับข้า ถือเสียว่าเป็นทั้งของขวัญขออภัยและของขวัญร่วมแสดงความยินดีมาให้พร้อมกันเลย”

ซิ่วไฉเฒ่าเอ่ย

“ปีศาจใหญ่ชูเชิงมีความกล้าหาญเช่นนี้อยู่จริง สหายหยวนเสินไม่จำเป็นต้องสงสัยว่าเรื่องนี้เป็นจริงหรือเท็จ”

เจียงเซ่อยิ้มเอ่ย

“เหวินเซิ่งเข้าใจปฏิทินเหลืองที่ถูกฝุ่นเกาะมานานหมื่นปีพวกนั้นดีเหลือเกินนะ”