กระบี่จงมา Sword of Coming กระบี่จงมา! นิยาย บท 1154

แขกกลุ่มหนึ่งที่มาเยี่ยมเยือนมาหยุดพักเท้าดื่มน้ำชาฟังคำบรรยายใต้ซุ้มเถาวัลย์

เสียงซึงหยกดังถั่งกังวานเป็นบุญหู นำพาให้ปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินกระเพื่อมเป็นระลอกเหมือนน้ำไหล คล้ายกับว่าได้ชำระล้างใบไม้ของต้นไม้โบราณที่อยู่ใกล้กับอารมณ์เต๋าจนสะอาดเอี่ยม ทำให้พวกมันยิ่งเป็นสีเขียวขจี

ในเมื่อทางฝั่งของตำหนักหัวหยางยังไม่ออกคำสั่งไล่แขก พวกเขาก็เดินไปทางศาลบรรพจารย์กันเรื่อยๆ เดินเลียบเส้นทางเทพสายหลักขึ้นสู่ที่สูงไปทีละนิด

จุดที่การมองเห็นเปิดกว้างสามารถมองไกลๆ ไปเห็นท่าเรือของภูเขาตีเฝ่ย ท่ามกลางการมองเห็น เงาร่างของพวกเต๋ากวานเล็กจ้อยเหมือนมด เดินสวนกันขวักไขว่ไม่ขาดสาย

มีเรือมังกรข้ามทวีปขนาดใหญ่ยักษ์ลำหนึ่งที่สะดุดตามากที่สุด ยาวร้อยจั้ง กว้างสิบจั้งกว่า ทั้งเกล็ดและหนวดตรงหัวกับหางมังกร ล้วนประดับประดาไปด้วยทอง สิ่งปลูกสร้างบนเรือวิจิตรแวววาวเหมือนหอแก้วเรือนหยก พืชพรรณมีทั้งต้นสนโบราณและต้นป๋ายประหลาด เหมือนอารามเต๋าที่สมบูรณ์แบบแห่งหนึ่ง

ว่ากันว่าเรือที่มีชื่อเสียงซึ่งเป็นของตำหนักชุ่ยเวยลำนี้ ใต้ท้องเรือซุกซ่อนกลไกลี้ลับเอาไว้ จัดเรียงเงินใหญ่ที่หลอมมาจากเหล็กไว้เหมือนหน้าโต๊ะ มีชื่อว่า “เงินยาเซิง” ใช้ต้านทานการโน้มเอียงของตัวเรือยามที่เจอกับพายุโหมกระหน่ำระหว่างที่เดินทางอยู่ในคลื่นทะเลเมฆ

ชายหนุ่มใบหน้าดุร้ายคนหนึ่งทำลายบรรยากาศที่เงียบสงบขึ้นมาก่อน เขาเปิดปากถามว่า
“ปฐมบรรพบุรุษสำนักการทหาร บรรพจารย์เจียงเงียบหายไปนานหมื่นปี ครั้งนี้จับมือกับคนรักออกมานอกภูเขาอีกครั้ง ความเคลื่อนไหวไม่น้อย เขาต้องวางแผนการที่ยิ่งใหญ่อะไรไว้แน่นอน หากพวกเจ้าเป็นเขาจะทำอย่างไร? ใช้สิ่งที่มีอยู่มาทำการอนุมานอีกครั้งหนึ่งหรือ?”

ทางฝั่งของยอดเขา เหมาจุยเริ่มรู้สึกว่าต้องมองลูกหลานตระกูลชนชั้นสูงกลุ่มนี้เสียใหม่ อายุและความสามารถต่างก็ไม่สูง ความกล้ากับคำพูดคำจากลับใหญ่โตเสียจริง

อินเซี่ยนก็ยิ่งมีสีหน้ากระอักกระอ่วน เจ้าพวกตัวก่อเรื่องที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำกลุ่มนี้ไม่ว่าอะไรก็กล้าคุยกันจริงๆ

แต่นี่ก็แสดงให้เห็นว่าสกุลหยางหงหนงมีข่าวสารที่ว่องไวอย่างแท้จริง เต๋ากวานราชสำนักกี่มากน้อยที่แม้กระทั่งชื่อแซ่ของปฐมบรรพบุรุษสำนักการทหารก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อน

มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ในมือถือกิ่งหลิวซึ่งไม่รู้ว่าไปแอบเด็ดมาจากไหน สะบัดข้อมือ ก้าวเดินอย่างผ่อนคลาย พูดกลั้วหัวเราะว่า
“ก้าวแรก ก็ต้องเข้าไปอยู่ในศาลบรรพจารย์สำนักการทหารให้ได้เสียก่อน สามารถเอาศาลบู๊แผ่นดินกลางมาเป็นพื้นที่ประกอบพิธีกรรม? แต่พวกเจียงไท่กง อาจารย์เว่ยจะยอมหลีกทางให้หรือ? นี่ก็คือปัญหาใหญ่เทียมฟ้าที่ถูกลิขิตมาแล้วว่าจะอ้อมผ่านไปไม่ได้ หากเป็นข้าก็จะไล่โจมตีไปจนถึงศาลบรรพชนเลยรวดเดียว ในเมื่อเป็นสำนักการทหานี่นะ ก็ต้อง… เอ๊ะ บรรพจารย์เจียง เจียงไท่กง บังเอิญขนาดนี้เลยหรือ แซ่เจียงเหมือนกัน ไม่รู้ว่ามีความเป็นมาหรือไม่”

คนหนึ่งกล้าถาม อีกคนหนึ่งก็กล้าตอบ ไม่เสียแรงที่เป็นพี่น้องต่างแซ่ที่เพิ่งจะเจอหน้าก็ถูกชะตากันอย่างมาก พูดคุยเรื่องพวกนี้ เดิมทีก็ไม่มีข้อห้ามอะไรอยู่แล้ว ก็เหมือนผู้หลอมลมปราณของใต้หล้าไพศาลที่ดื่มเหล้าเข้าไปเล็กน้อยก็บอกว่าจะต้องบุกไปโจมตีป๋ายอวี๋จิง แต่ปัญหาก็คือเวลานี้ พวกเขาอยู่ในภูเขาตีเฝ่ย ถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ถูกกาลเทศะ

“อันดับรองลงมา ต่อให้ภายในของสำนักการทหารมีใจเดียวกัน ยินดีรับเขาเป็นบรรพบุรุษกลับเข้าตระกูล ต่อจากนี้ก็ต้องดูท่าทีของศาลบุ๋นแผ่นดินกลาง ถึงอย่างไรไพศาลก็คือใต้หล้าของบัณฑิต หลี่เซิงจะพยักหน้าตอบตกลงหรือไม่ก็คือ กุญแจสำคัญ หย่าเซิงกับเหวินเซิงสองท่านนี้ สรุปแล้วจะยอมรับเรื่องนี้ไปโดยปริยายหรือยืนกรานว่าจะไม่เห็นด้วยแน่นอนว่าก็สำคัญมากเหมือนกัน”

“สุดท้าย ต่อให้ผ่านสองด่านนี้ไปได้ ชาวประมงที่ไม่ยอมจอดเรือเทียบฝั่งให้ปรมาจารย์มหาปราชญ์ขึ้นไปบนเรือคนนั้น จะยอมรับมหามรรคาของสำนักการทหารแซ่เจียงหรือไม่ ก็กลายเป็นความสำคัญในความสำคัญว่าจะได้เป็นระบบสืบทอดที่ถูกต้องหรือไม่”

“สนามรบที่มองไม่เห็นสามแห่งมีด่านหลายต่อหลายชั้น ก็ต้องดูว่าปฐมบรรพบุรุษสำนักการทหารท่านนั้นจะจัดขบวนทัพอย่างไร ผ่านด่านสังหารแม่ทัพ บุกโจมตีไปทีละลำดับขั้นตอน ทำลายเมืองและยึดค่ายได้สำเร็จ หากไม่ทันระวัง คนแซ่เจียงเจรจากับศาลบุ๋นไม่รู้เรื่อง ยืนกรานว่าจะแตกหักกัน โลกแห่งความสงบสุขที่ได้มาไม่ง่าย จะต้องถอยกลับไปเป็นกลียุควุ่นวายอีกครั้ง กลายมามีสภาพการณ์เดียวกับวิถีทางโลกของใต้หล้ามืดสลัวพวกเราในทุกวันนี้”

มีผู้เฒ่าหน้าตาเหมือนคนโบราณหัวเราะร่า เอ่ยว่า
“จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าเจียงไท่กงแค่โยนเบ็ดลงน้ำ รอให้คนที่เต็มใจมาติดเบ็ดเอง?”

“หมายความว่าอย่างไร?”

“ยกตัวอย่างเช่น สำนักการทหารอยากจะให้เกิดการร่วมสังหารอีกครั้งนานแล้ว คิดหาวิธีจะให้ปฐมบรรพบุรุษรับผลจากการกระทำของตัวเอง คือการตัดรากถอนโคนที่มีเหตุผลชอบธรรม?”

“ถ้าอย่างนั้นจะมีคนอีกคนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง จิตใจทะเยอทะยาน แอบวางแผนอย่างลับๆ มานานมากแล้ว คิดจะเป็นนกพิราบที่ยึดรังนกกางเขนหรือไม่?”

“หากปฐมบรรพบุรุษสำนักการทหารกับชาวประมงคนนั้นเป็นพวกเดียวกันมานานแล้ว เลือกจะอ้อมผ่านศาลบุ๋นของลัทธิขงจื๊อไป จับมือกับเปลี่ยวร่างโดยตรง? ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะเปลี่ยนแปลงฟ้าดินให้หมดจด? วางแผนให้ไพศาลใหม่อีกครั้งล่ะ?”

พอหัวข้อสนทนานี้เกิดขึ้นมา แต่ละคนก็พากันวิพากษ์วิจารณ์โดยยึดตามความคิดเห็นของตัวเอง บรรยากาศสับสนวุ่นวายไปหมด

ทางฝั่งของยอดเขา อินเซี่ยนเอ่ยว่า
“คนหนุ่มที่เปิดปากพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน ในเอกสารผ่านด่านใช้นามแฝงว่าซางเจียว เป็นผู้ฝึกตนอิสระ ดูเหมือนว่าจะมาจากมณฑลเสี่ยวชือ บนร่างกายมีกลิ่นอายของปราณน้ำเข้มข้นที่มีเฉพาะในทะเลสาบเหลยเจ๋อ”หนันเฉียงมีความเห็นที่แตกต่างออกไป
“แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนเจ้าชู้เสเพลที่เท้าเหยียบเปลือกแตงโมลื่นไถลไปเรื่อย เขาก็อาจจะแค่กลับมาจากการชื่นชมบุปผาที่ทะเลสาบเหลยเจ๋อได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ”อินเซี่ยนส่ายหน้า
“การออกหาประสบการณ์ทั่วไปของนักพรต มีหรือจะมีโชคชะตาน้ำติดมาด้วย หวังซึ่งกับเหลยอวี่ เจ้าแห่งทะเลสาบสองคนนี้ คนหนึ่งนิสัยรักสันโดษ อีกคนทำอะไรไร้ความยำเกรง คนนอกหรือจะกล้าทำตัวโอหัง”เหมาจุยกล่าว
“การสืบทอดทางสำนักที่เป็นรูปธรรมคืออย่างไร ตอนนี้ยังบอกได้ยากแต่สามารถมั่นใจได้ว่า เขากับไท่จืออยู่ในสายสืบทอดเดียวกัน มีความเกี่ยวพันกันลึกซึ้งอย่างน้อยก็มีการคบค้าสมาคมกับหวังซึงที่ชอบเลี้ยงห่านผู้นั้นไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง พูดถึงแค่เด็กรรับใช้ข้างกายซางเจียวก็มีความเป็นมาไม่ธรรมดาแล้ว คนทั่วไปไม่สามารถควบคุมได้”

หนันเฉียงมองรากฐานของเด็กรรับใช้ท่าทางเกียจคร้านคนนั้นไม่ออก จึงถามอย่างใคร่รู้ว่า
“พวกตัวประหลาดหรือพวกอัศจรรย์?”

เหมาจุยกล่าว
“เจอหน้ากันแล้วก็ถามเอาเอง”หนันเฉียงคลี่ยิ้มหวาน
“ในเมื่อไม่อาจใช้คาถาเซียนมองทะลุเวทอำพรางตาของพวกเขา ก็จะถือว่าเล่นทายคำปริศนาแบบนี้ก็น่าสนุกดีนะ”เหมาจุยหรี่ตาลง ไม่รู้ว่าทำไมถึงเปลี่ยนใจกะทันหัน พูดกับอินเซี่ยนที่อยู่ข้างกายว่า
“อินเซี่ยน นำความไปบอกว่าอนุญาตให้พวกเขาขึ้นมาบนภูเขา มาเจอหน้าแล้วพูดคุยกันสักสองสามประโยค”

เหมาจุยกล่าว
“ไม่เป็นไร ให้ไปพักที่เรือนของข้าก็ได้”