“เธออารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ตอนนี้เมาจนหลับไปแล้วค่ะ”
ดวงตาของโจชัวมืดลง
หลังจากนั้นครู่เดียวเขาก็ถอนหายใจแล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ก็เข้าใจได้”
เด็กสองคนที่เธอใช้เวลาและความพยายามในการเลี้ยงดูมาตลอดหกปี ตอนนี้ได้กลับไปอยู่ในอ้อมอกของพ่อกับแม่แล้ว บางทีเธออาจจะทำใจยอมรับความจริงนี้ได้ยากหรือเปล่า
“คุณลินช์” แอนน์ขมวดคิ้ว “ฉันมีคำถามค่ะ”
“ว่ามาสิ”
“คุณพูดในที่สาธารณะมาตลอดว่าคุณรักภรรยาของคุณมาก คุณอยากให้เธอกลับบ้านมาและจะได้ทำดีกับเธอไปชั่วชีวิต แต่ตอนนี้เธอกลับมาแล้วจริง ๆ คุณกลับออกมาที่นี่ในเวลากลางค่ำกลางคืน หรือว่าคุณจะ...ตกหลุมรักลูน่าคะ”
“คุณซิมเมอร์ คุณเล่าเรื่องตลกได้ดีนะ” โจชัวปฏิเสธโดยไม่มีการลังเลแม้แต่เสี้ยววินาที “ผมแค่แสดงความห่วงใยน่ะ” ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ยังไงเธอก็เคยเสียสละเวลาและความพยายามเลี้ยงดูลูกของผมมา”
แอนน์หัวเราะ
“ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณไม่อยากยอมรับ ฉันกลับล่ะ คุณก็ควรกลับบ้านไว ๆ นะคะ เดี๋ยวใครจะเข้าใจผิดเอา”
เมื่อกลับไปในห้องของเธอ แอนน์ก็แอบมองชั้นล่างก่อนที่จะปีนขึ้นเตียงไปนอน
ชายคนนั้นยังคงอยู่ที่เดิมและจุดบุหรี่ขึ้นอีกมวน
เธอกลอกตา
โจชัว ลินช์
…
เช้าวันต่อมา ลูน่าที่ยังคงมีอาการเมาค้างถูกเสียงของโทรศัพท์ปลุกอย่างหยาบคาย
เป็นสายมาจากแชนน่อน
คนที่ครั้งหนึ่งเคยเชิดหน้าและหยิ่งผยองเพราะตัวเองเป็นหัวหน้าแผนกออกแบบที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ช่วยของลูน่าไปแล้ว
ที่ปลายสาย เธอหัวเราะอย่างพยายามจะเอาใจลูน่า “หัวหน้าคะ คุณไม่มาออฟฟิศสองวันแล้วนะ วันนี้คุณจะมามอบหมายงานให้เราใช่ไหมคะ? ยังไงพวกเราที่แผนกออกแบบก็ต้องการให้คุณมาวางแผนการออกแบบอยู่นะคะ”
ลูน่าลูบหน้าบริเวณระหว่างติ้ว “ฉันไม่ได้โดนไล่ออกไปแล้วเหรอ?”
“ไล่ออกเหรอคะ?”
ที่ปลายสายแชนน่อนเงียบไป “บางทีคุณน่าจะพยายามเล่นตลกนะคะ คุณมีชื่อเสียงขนาดนี้ อีกอย่างคุณก็ได้รับการแต่งตั้งจากคุณพ่อของท่านประธานลินช์ ใครจะกล้าไล่คุณออกได้คะ”
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
นักเขียนมาโป๊ะตรงที่ทำให้นางเอกและลูกๆเกิดโง่กระทันหัน นึกไม่ออกว่าเช็คดีเอ็นเอได้ ตอนที่มีคนมาสวมรอยเป็นแม่เด็กๆ อ...