นายเป็นพ่อของลูก

ตอนที่18 ทิ้งลูกไว้

ตอนที่18 ทิ้งลูกไว้

“หือ ? คุณพูดเรื่องอะไรกัน ? จะไม่แต่งงานกับผมไปจนตายงั้นหรอ ?” ประยงเหมือนถูกจุดระเบิด “คุณมีสิทธิอะไรถึงมาพูดแบบนี้ ? ผมอยู่ในรายชื่อท็อปสามที่สาวโสดอยากแต่งงานทั้งประเทศเลยนะ !”

“โอ้ว รายชื่อนั่นดูเหมือนไม่น่าเชื่อถือเลยเนอะ” ญาอี๋พยักหน้าแบบไม่สนใจ “มีผู้หญิงทั้งประเทศอยากแต่งงานกับคุณมากมายขนาดนี้ ฉันคิดว่าคุณคงไม่ว่าง เราก็ไม่ถูกชะตากัน ฉันจะไม่รบกวนคุณละ”

เมื่อพูดจบเธอก็กอดซีซั่นแล้วออกไป

“หยุดนะญาอี๋ !” ใบหน้าของประยงมืดลง ขายาวก้าวไปกันเธอไว้

“คุณทำอะไรเนี่ย ?” ญาอี๋ขมวดคิ้ว “ยังไงซะ คุณก็ไม่ยอมรับฉัน และฉันก็ไม่ต้องการสานสัมพันธ์กับคุณ งั้นเราก็แยกกันไปคนละทางแล้วก็ไม่ต้องมาเจอกันอีกเลยไม่ดีกว่าหรอ”

“คุณไปได้ แต่ทิ้งลูกไว้กับผม” ประยงยกคางของเขาขึ้นเพื่อดูซีซั่นในอกของเธอ

“คุณบ้าไปแล้วหรอ ? ทำไมฉันต้องทิ้งซีซั่นไว้ที่นี่ด้วย ?”ญาอี๋หัวเราะเยาะ “ฉันเป็นแม่ของเขา ฉันอุ้มท้องเขามาตั้งเป็นปี ทำงานหนักเพื่อให้กำเนิดเขา เลี้ยงดูเขามานานกว่าห้าปี.....แล้วคุณล่ะทำอะไรเพื่อเขาบ้าง ? แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรถึงพูดออกมาแบบนั้นน่ะ?”

ประยงว่า “ผมสามารถชดเชยให้เขาได้นี่ ต่อจากนี้ไป ซีซั่นอยู่กับคุณแล้ววุ่นวายขนาดไหน ? เขาเป็นสายเลือดของตระกูลปนันท์และควรที่ทิ้งไว้กับตระกูลปนันท์”

ผู้ชายคนนี้ถือตัวและไม่มีเหตุผล!

ญาอี๋กลอกตา เธอไม่สนใจเขาและได้เดินอ้อมผ่านเขาออกไป

ประยงถูกการเมินเฉยกระตุกต่อมโกรธขึ้นทันที เขาเรียกบอดี้การ์ด แล้วพูดว่า: “ไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไปให้ฉัน! อย่าให้หล่อนก้าวเข้ามาสักก้าวเดียว !”

บอดี้การ์ดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องพูดถึงชุดในเครื่องแบบ ความแข็งแกร่ง และทักษะของญาอี๋เป็นไปไม่ได้ที่จะต้านทานไหว ได้แต่มองดูซีซั่นถูกบอดี้การ์ดอุ้มไปไว้ข้างๆ ประยง

“ซีซั่น !” ญาอี๋ตะโกนอย่างตกใจกลัว แต่บอดี้การ์ดก็ไม่ได้สนใจเธอและพาเธอออกไป

สิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นคือภาพซ้อนกันบนใบหน้าของประยง

เธอเป็นผู้หญิงที่ชั่วร้ายอะไรอย่างนี้ ! เขารู้สึกโกรธทุกครั้งที่เห็นเธอ !

แต่ว่าเมื่อมองเห็นตาสีแดงและดวงตาที่บริสุทธิ์ของเธอ เขาก็ทนไม่ได้ เลยพูดกับบอร์ดี้การ์ดว่าให้เขาทำเบาๆ ลงหน่อย

นี่มันบ้าชะมัด !

“หม่ามี๊ !” ซีซั่นตื่นกลัวแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อยากที่จะหนีออกไปจากการจับของบอดี้การ์ด แต่ในที่สุดก็จนมุมอย่างสมบูรณ์ ในที่สุดเขาก็โกรธและมองไปที่ประยง: “ทำไมคุณทำแบบนี้ ?”

ประยงควบคุมสติอารมณ์แล้วมองมาที่เขา “เพราะเธอเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลปนันท์ของฉันไงล่ะ บางทีหลังจากนี้เธออาจจะกลายเป็นทายาทตระกูลปนันท์ของฉันก็ได้”

“ผมไม่ต้องการเป็นทายาทตระกูลปนันท์ ผมแค่ต้องการหม่ามี๊ของผม” ซีซั่นเบะปาก

ประยงเกือบจะโกรธขึ้นมาอีกครั้ง แต่เมื่อมองไปที่ซีซั่นและใบหน้าที่คล้ายคลึงกันกับเขาก็ยากที่จะต้านทาน จึงบอกบอดี้การ์ดให้นำเขากลับไปที่ห้องแล้วบอกคนใช้ให้ดูแลเป็นอย่างดี

ญาอี๋ถูกบอดี้การ์ดนำตัวออกไปจากประตู บอดี้การ์ดยังไม่เปิดโอกาสให้เธอตอบโต้ก็เข้าสนามไป ทันใดนั้นญาอี๋ก็ตอบโต้ด้วยการรีบวิ่งเข้าไปที่ประตูใหญ่แต่ประตูใหญ่นั้นก็ถูกปิดล็อกไปทันที

ญาอี๋ตบประตูด้วยความกระวนกระวายจนกระทั่งมือของเธอได้รับบาดเจ็บและประตูก็ไม่ได้เคลื่อนออกเลยสักนิด

เธอกัดริมฝีปากของเธอและพยายามจะออกอุบายอีกครั้ง เพียงแค่เห็นว่าที่ใต้กำแพงนั่นมีบอดี้การ์ดสองสามคนอยู่เป็นที่เรียบร้อยและเธอก็ไม่มีโอกาสแอบเข้าไป

เธอนั่งบนกำแพงเป็นเวลานานและบอดี้การ์ดก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ใต้กำแพง

ช่างมันเถอะ แล้วค่อยวางแผนอีกทีหลังละกัน

ยังไงก็ตามชายคนนี้ก็รู้แล้วว่าซีซั่นเป็นลูกชายของเขา ซีซั่นก็จะไม่เกิดอะไรขึ้นเมื่ออยู่กับเขา ส่วนลันตายังไงก็เอาเขาไปไม่ได้

ญาอี๋เตะขาของเธอด้วยความหงุดหงิดจากนั้นก็ไต่ลงมาจากกำแพงอีกครั้งแล้วก็ออกไปเงียบๆ

“นายครับ คุณญาอี๋ออกไปเรียบร้อยแล้วครับ เธอนั่งอยู่บนกำแพงอยู่นานเลยครับ” บอดี้การ์ดพูดออกไปอย่างเคารพ

“เข้าใจละ ลงไปข้างล่างแล้วก็คอยดูต่อไป” ประยงโบกมือของเขา

สีหน้าท่าทางของบอดี้การ์ดไม่เปลี่ยนแปลงสักนิด เขาตอบแล้วหันกลับไป

ประยงนั่งอยู่บนโซฟ้าด้วยสีหน้ามืดมน

วันนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้ความคิดของเขาสับสนอยู่เล็กน้อย

ผู้หญิงที่เขาหลับนอนด้วยเมื่อหกปีก่อนกลายเป็นคนอื่นไปแล้ว

เขาคิดว่ามันไม่ใช่ลูกชายของเขา แต่มันก็เป็นลูกชายของเขาเอง

ยังมีเรื่องชุติภาสที่หักหลังแล้วก็เรื่องลันตาเลียนแบบงานอีก......

ประยงลูบไปที่กลางคิ้วอย่างหงุดหงิด

ทำไมชุติภาสถึงมีหลักฐานมากมายขนาดนี้ ?

แน่นอน เขาภูมิใจในตัวเองมากเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เตรียมตัวที่จะเสาะหาความจริงจากผู้หญิงที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาเมื่อหกปีก่อน

หกปี ตลอดระยะเวลาหกปีเขาเข้าใจผิดไป

และลันตาก็ตีบทต่อหน้าเขาเป็นเวลาหกปีอย่างไม่น่าเชื่อ

เขาต้องชื่นชมทักษะการแสดงและความอดทนของผู้หญิงคนนี้

เมื่อคิดถึงเรื่องหกปีที่ผ่านมา เขาคิดว่าความอดทนและความอ่อนโยนของเขาทั้งให้ผิดคน แล้วคนนั้นก็ใช้ประโยชน์จากความอ่อนโยนของเขาแล้วได้คืบจะเอาศอก เขารู้สึกเหมือนถูกหลอก

มันรู้สึกแย่จังเลย......

ลันตา......

Bình Luận ()

0/255