บทที่167สั่งให้หมด1

“ถงถง”

“ถงถง?”

“เห้อ……”

เฉียวอวี่ถงไม่ได้นอนและเธอก็นอนไม่หลับ ตอนนี้เรื่องเตรียมงานแต่งงานกลับมีคนที่เคยไม่แม้แต่จะได้ยินใครพูดถึงปรากฏขึ้นมา ตอนนี้เธอเหนื่อยล้ามาก แต่งงานก็แต่งแล้ว หรือเธอจะรู้เรื่องพวกนี้ช้าไป?

ในใจของฉินลี่เยี่ยกำลังชั่งใจลำดับของเฉียวอวี่ถงและเฉาซวน หรือพูดอีกอย่างว่าเป็นคำถามว่าทั้งสองคนตกน้ำพร้อมกันจะช่วยใครก่อน

รูปแต่งงานถ่ายได้อย่างราบรื่น มีอาจิ่นพร้อมหน้าสามคนช่างมีความสุข

มื้อเย็น เฉียวอวี่ถงตัดสินใจว่าจะกินหม้อไฟ ฉินลี่เยี่ยตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ช่วงนี้การคำนึงถึงหลักการเกี่ยวกับอาหารเพื่อสุขภาพและอาหารขยะของเขานั้นยิ่งนานยิ่งลดลง

“จัดมาให้หมดเลย!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

เฉียวอวี่ถงและอาจิ่นทั้งสองมักพูดตลกระหว่างสั่งอาหารอยู่บ่อยๆ

“ฉันอยากกินเนื้อวัว”

“ได้ ได้!”

“ฉันอยากกินเครื่องใน!”

“อื้ม”

ฉินลี่เยี่ยรับหน้าเป็นพนักงานบริการ

“หม่านี้ นั่นลุงโป๋เหวินกับป้าถังจิงค่ะ!”อาจิ่นฉอเลาะกับเฉียวอวี่ถงด้วยความเคยชิน แต่ตอนที่พบปะกับสองคนก็เข้ากันได้

ดี……

“อ้อ?”

อาจิ่นจะวิ่งไปแต่ถูกเฉียวอวี่ถงคว้าแขนไว้

“เดี๋ยว อาจิ่น!”นึกถึงที่สิ่งเจี่ยงอวี่พูดกับตัวเอง “อาจิ่นฟังนะ พวกเราอย่าไปรบกวนพวกเขาเลย”

“ได้ค่ะ”สภาพจิตใจของอาจิ่นไม่ถูกกระทบกระเทือนอะไร

ฉินลี่เยี่ยมองพวกเขาทั้งสอง เขารู้ถึงสถานการณ์อยู่บ้าง ได้ยินว่าถังจิงเข้าโรงพยาบาล……

วันนี้ถังจิงจัดการขั้นตอนที่จะออกจากโรงพยาบาล

ตู้โป๋เหวินทำตามสัญญา พวกเขาไปกินหม้อไฟด้วยกัน

โอกาสที่ทั้งสองจะไปกินหม้อไฟด้วยกันมีน้อยนัก

“โทษทีนะ ฉันไม่ค่อยรู้ว่าเธอชอบกินอะไร แต่ครั้งหน้าฉันจะรู้แล้วล่ะ”ตู้โป๋เหวินมั่นใจ “เธอสั่งอาหารเถอะ”

หม้อไฟ?

เฉียวอวี่ถงเคยพาถังจิงมากินแล้ว ถังจิงรู้ว่าตู้โป๋เหวินชอบกินอะไร

และครั้งนี้เธอก็เสียสละสั่งแต่ของที่ตู้โป๋เหวินชอบ

คนฉลาดอย่างเขา ไม่มีทางที่จะดูไม่ออก เพราะนี่เป็นสิ่งที่เมื่อก่อนเขาทำอยู่บ่อยๆ เขามักสั่งแต่ของที่เฉียวอวี่ถงชอบ……

“รสนิยมการกินของเราไม่น่าเหมือนกันหรือเปล่า? สั่งของที่เธอชอบมาบ้างสิ”

ถังจิงหน้าแดง

มองตู้โป๋เหวิน พูดไม่ออก

“อย่างนั้นก็สั่งหมดเลยเถอะ”ตู้โป๋เหวินทำสิ่งที่พวกเฉียวอวี่ถงเพิ่งพูดว่าจะสั่งทั้งหมดจริงๆ ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยไปหน่อย

“คุณสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรหรอก พวกเราห่อกลับก็ได้”

ถังจิง “……”

ถ้าเป็นวันปกติเธอต้องหัวเราะออกมาแน่แน่ แต่วันนี้เธอเพียงแค่ยิ้มมุมปากเท่านั้น

ที่แท้คนคนหนึ่งก็เปลี่ยนแปลงได้รวดเร็วขนาดนี้ ได้ประสบด้วยตัวเองแล้วก็เข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง

“ดูเหมือนมีอะไรมาคั่นระหว่างพวกเขา”ฉินลี่เยี่ยอดไม่ได้ที่จะซุบซิบสักหน่อย

“เดี๋ยวก็ดีขึ้น”ตอนนี้เรื่องราวเลยจุดที่จะเข้าไปแก้ไขหรือปรับเปลี่ยนได้อีกแล้ว ลูกก็มีแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้ชีวิตต่อไปให้ดี “พวกเขาจะต้องดีขึ้นแน่นอน”

“……อื้ม ใช่ ทุกคนจะต้องอยู่ดีมีสุข”

อาจิ่นพูดพลางพยักหน้าตามน้ำ “ทั้งหมดต้องดีแน่!”

และชนแก้วดื่มเอาเอง!

เด็กเห็นอะไรก็ทำตามอย่างนั้นจริงๆ

ทำเลของพวกเขาดีมาก มองเห็นพวกตู้โป๋เหวินได้ง่าย แต่พวกตู้โป๋เหวินมองไม่เห็นพวกเขา

“อุแหวะ!”

“รู้สึกไม่สบายอีกเเล้วเหรอ?”ตู้โป๋เหวินไม่มีประสบการณ์ เรื่องนี้ต้องค่อยๆเรียนรู้ “ไม่อย่างนั้นเราไปกินอย่างอื่นกัน”

“ฉันอิ่มแล้ว”มองก็อิ่มเเล้ว ทั้งหมดนี้เยอะเกินไป

“โอเค พวกเรากลับบ้านกันก่อน”

“แล้วคุณล่ะ?”

“ผมไม่หิว”ทำดีกับเธอสักหน่อยไม่ใช่เรื่องยาก “เธอใส่เสื้อโค้ทให้เรียบร้อย”

ตอนที่เฉียวอวี่ถงมองพวกเขาก็ออกไปแล้ว อาหารที่วางเรียงรายบนโต๊ะนั้นไม่ได้พล่องไปสักนิด

ฉินลี่เยี่ยตอบความสงสัยของเขาเอง “ถังจิงไม่สบาย”

“อ่อ……” เฉียวอวี่ถงหัวเราะพลางพูด “คนท้องจะกินยากมาก”

“ท้อง?”

“อื้ม”เฉียวอวี่ถงเงียบสงบ “เมื่อวานเจี่ยงอวี่บอกฉัน”

“คุณเลยแนะนำให้ตู้โป๋เหวินไปยอมรับ?”มิน่าสีหน้าของตู้โป๋เหวินและถังจิงทั้งสองดูไม่เป็นธรรมชาติเลย

“ฉันก็ไม่รู้ว่าทำอย่างไรถึงจะถูกต้อง……”

ฉินลี่เยี่ยไม่ตอบ พูดว่าถูกหรือผิดไม่เหมาะกับคำถามนี้

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีทางให้ถอยกลับ และเรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขาเท่าไร

    ……

“ถงถง!”

“ถงถง!”

Bình Luận ()

0/255