ผู้กล้าเหนือกาลเวลา นิยาย บท 1013

บทที่ 1013 เจ้าแห่งเสียงวิญญาณคนใหม่

………………..

ดวงอาทิตย์ทอแสงสู่ท้องฟ้า ส่องสว่างความมืดมิด แผ่รัศมีไปทั่วแดนต้องห้ามเสียงวิญญาณ และยังแผ่รังสีและความร้อนปกคลุมไปทั่วทุกทิศทาง

แม้จะมิเหมือนดวงอาทิตย์ที่แท้จริง มิสามารถหล่อเลี้ยงสรรพชีวิตในดินแดนต้องประสงค์ได้ แต่ดวงอาทิตย์ที่ผุดขึ้นจากร่างของสวี่ชิงในแดนต้องห้ามแห่งนี้ ยังทรงพลังมากพอที่จะกำราบฟ้าดินในคลองสายตาของเขา

แดนต้องห้ามที่อยู่ในสายตาของเขากำลังคำราม แม่น้ำปั่นป่วนอย่างรุนแรง

ท้องฟ้าที่เขายืนอยู่นั้นบิดเบี้ยว พื้นดินเบื้องล่างพร่าเลือน

ในขณะที่ดวงอาทิตย์ส่องแสนขึ้น เขาก็ได้กลายเป็นเจ้าแห่งดินแดนแห่งนี้

ไอพลังประหลาดของแดนต้องห้ามเสียงวิญญาณ ยังพยายามดิ้นรนและต่อต้านอย่างรุนแรง คลื่นความผันผวนอันทรงพลัง เสียงคร่ำครวญนับมิถ้วนดังก้องมาจากความว่างเปล่า รวมถึงหุ่นไม้ที่แขวนขลุ่ยหักไว้ที่คอ

หุ่นไม้ถอยร่นกลับไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาดวงเดียวเปล่งประกายความบ้าคลั่ง ส่งเสียงคำรามต่ำออกมาจากปาก มันมิยอมจำนนต่อสภาพที่เป็นอยู่ ต้องการที่จะตอบโต้ แต่การกระทำใดๆ ของมันล้วนแต่ไร้ผล ภายใต้แสงอาทิตย์

ในช่วงเวลาสำคัญ มันถึงกับถอดขลุ่ยหักออกจากคอ วางไว้ที่ริมฝีปากและเป่าอย่างแรง เสียงแหลมเสียดแก้วหู กรีดผ่านท้องฟ้า ต้องการที่จะตัดสินแพ้ชนะกับสวี่ชิง

แม้ว่าจะมีผลอยู่บ้าง คือทำให้แสงแห่งดวงอาทิตย์หม่นแสงลงเล็กน้อย แต่เพียงชั่วครู่ ทุกสิ่งกลับคืนสู่สภาพเดิม

สิ่งที่เหลืออยู่คือความสิ้นหวัง ทำให้สติปัญญาที่สับสนของมันเกิดความกระจ่างขึ้นชั่วขณะ สีหน้าปรากฏความขมขื่น

มันรู้ดีว่าแดนต้องห้ามสร้างมันขึ้นมา แต่ก็จำกัดการเติบโตของมันได้เช่นกัน!

ในที่สุด เสียงขลุ่ยก็หายห้วง กลายเป็นเสียงดนตรีกระท่อนกระแท่น ด้วยความขมขื่นของหุ่นไม้

แม้แต่ขลุ่ยหักก็ยังสั่นสะท้าน เกิดรอยร้าวที่น่าสะพรึงกลัวขึ้นหลายรอย

ส่วนหุ่นไม้ ร่างกายก็ส่งเสียงดังกรอบแกรบ รอยร้าวเล็กๆ นับมิถ้วนแผ่กระจายไปทั่วร่าง

จนกระทั่งแสงเซียนไหลเวียน ส่องประกายทุกสรรพสิ่ง ภายใต้แสงอาทิตย์อันยิ่งใหญ่ของสวี่ชิง ร่างของหุ่นไม้ก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เหลือเพียงซากที่ถูกสะกดไร้รูปร่าง ร่วงหล่นจากท้องฟ้า

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว กระแทกลงบนตำแหน่งที่ต้นไม้แกนหลักเคยตั้งอยู่ ราวกับมีภูเขายักษ์ที่มองมิเห็นกดทับอยู่บนร่าง การดิ้นรนใดๆ ล้วนแต่ไร้ประโยชน์ มิสามารถลุกขึ้นยืนได้แม้แต่น้อย

และแล้วไอพลังประหลาดของแดนต้องห้ามก็สงบลงพร้อมกับหุ่นไม้ที่ถูกพิชิต แม่น้ำมิปั่นป่วนอีกต่อไป สรรพสิ่งหมอบราบลง

มีเพียงร่างของสวี่ชิงเท่านั้นที่ก้าวเดินมาจากขอบฟ้าทีละก้าว มายืนอยู่ตรงหน้าหุ่นไม้ ก้มศีรษะลงจ้องมองมัน

หุ่นไม้เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ปากส่งเสียงเสียดสีของเศษไม้ ความกระจ่างในดวงตาค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นความสับสนและความบ้าคลั่งอีกครั้ง จ้องเขม็งไปที่สวี่ชิง

“ในที่สุดก็รู้แล้วว่าการยกระดับพลังของตนโดยพึ่งพาแดนต้องห้ามนั้นยากเย็นเพียงใด ดังนั้นแทนที่จะรอให้ เสี้ยวหน้าจ้องมองเพื่อยกระดับพลัง สู้เดิมพัน ถอดโซ่ตรวนของแดนต้องห้ามออกดูมิดีกว่าหรือ?”

“ดังนั้น จึงสิงสู่หลี่จื่อเหมย”

“ในขณะเดียวกันก็แลกมาด้วยการที่สติปัญญาของตนเองถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นละออง ตกอยู่ในความสับสน”

สวี่ชิงกล่าวอย่างใจเย็น พูดตามความจริงที่เขาเห็น

คำตอบของหุ่นไม้ ยังคงเป็นการดิ้นรนและเสียงคำรามต่ำ

สวี่ชิงส่ายศีรษะ สายตาจับจ้องไปที่หลี่จื่อเหมยและชิงชิวที่หมดสติอยู่อีกด้าน

ชิงชิวยังดี สวี่ชิงมาถึงทันเวลา ดังนั้นแม้ว่าจะสูญเสียพลังชีวิตไป แต่รากฐานยังมิพังทลาย ยังช่วยชีวิตกลับคืนมาได้

แต่หลี่จื่อเหมย…อยู่ในสภาพใกล้ตายแล้ว

จิตวิญญาณของนางเต็มไปด้วยบาดแผล ถูกกัดกร่อนจนมิเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ตอนนี้ยังถูกเจ้าแห่งเสียงวิญญาณสิงสู่ไปครึ่งหนึ่ง…ครึ่งหนึ่งนี้ เป็นทั้งเคราะห์และสิ่งยื้อชีวิตของนาง

เมื่อใดที่เจ้าแห่งเสียงวิญญาณตายลง วิญญาณสิงสู่ครึ่งหนึ่งนั้นก็จะหายไป หลี่จื่อเหมยก็จะดับสูญในทันที

หากเป็นก่อนที่จะพบกับฝูเสีย สวี่ชิงคงมิมีพลังที่จะพลิกฟื้นสถานการณ์เช่นนี้ได เว้นแต่จะแสวงหาความช่วยเหลือจากจักรพรรดินี หรือท่านอาจารย์ มิเช่นนั้นก็ได้แต่เฝ้ามองชะตากรรมของหลี่จื่อเหมยไปเช่นนั้น มิอาจเปลี่ยนแปลงได้

แต่ตอนนี้ เขามีวิธีแก้ไขแล้ว

ร่องรอยอำนาจลบเลือนในดวงตาขวาของสวี่ชิงเปล่งประกายเล็กน้อย เขายกมือขวาขึ้นโบกสะบัด ทันใดนั้นเข็มเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า เปล่งแสงเย็นเยียบอยู่ตรงหน้า

เข็มเล่มนี้ดูธรรมดามิมีอะไรพิเศษ แต่เมื่อปรากฏตัวขึ้น ทุกสิ่งรอบข้างก็ซ้อนทับกันในชั่วพริบตา

เข็มนี้ได้มาจากบุตรแห่งฝูเสีย เป็นสมบัติที่ตกทอดมาจากจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ของอีกฝ่าย

มีพลังในการเรียงร้อยเคราะห์กรรม

สามารถใช้ได้ด้วยตัวมันเอง แต่ค่อนข้างหยาบกระด้าง หากใช้ร่วมกับอำนาจลบเลือน ทุกสิ่งก็จะสมบูรณ์แบบ

ด้วยอำนาจลบเลือน โลกในสายตาของสวี่ชิงแตกต่างจากที่คนทั่วไปเห็นมาก

เขาสามารถมองเห็นเส้นใยแห่งเคราะห์กรรมเส้นแล้วเส้นเล่า

ในสายตาของเขาตอนนี้ เส้นใยระหว่างหลี่จื่อเหมยกับหุ่นไม้ แม้ว่าจะถูกลบเลือกไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้ แต่ก็เป็นเพียงชั่วคราว มิได้หายไปอย่างสมบูรณ์ มันกำลังอยู่ในช่วงฟื้นฟู

เมื่อใดที่ถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง หลี่จื่อเหมยที่อยู่ในสภาพอ่อนแอในเวลานี้ จะถึงแก่ความตายทันที

ดังนั้น สวี่ชิงจึงเตรียมการจะเชื่อมโยงเคราะห์กรรมอื่นกับหลี่จื่อเหมย ก่อนที่จะตัดเคราะห์กรรมนี้ เพื่อต่อชีวิตให้นาง

เคราะห์กรรมที่ดีที่สุด อยู่ตรงหน้าแล้ว

สายตาของสวี่ชิงจับจ้องแดนต้องห้ามโดยรอบ

หลังจากครุ่นคิด เขาก็ยกมือโบกสะบัด ทันใดนั้นเข็มเล่มนั้นก็ส่องประกายเจิดจ้า พุ่งตรงไปยังหลี่จื่อเหมย พุ่งทะลุร่างของนางอย่างรวดเร็ว เริ่มต้นการถักทอ

ร้อยเรียงเคราะห์กรรมระหว่างหลี่จื่อเหมยกับแดนต้องห้ามแห่งนี้เข้าด้วยกัน

ในเวลาเดียวกัน กรรไกรขึ้นสนิมเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเหนือศีรษะของหุ่นไม้ มันตัดฉับอย่างแรงตามบัญชาของสวี่ชิงและการควบคุมของอำนาจลบเลือน

ส่งเสียงลั่นกร๊อบ

เคราะห์กรรมระหว่างแดนต้องห้ามกับหุ่นไม้ ถูกตัดขาดออกจากกันในทันที

ร่างของหุ่นไม้สั่นสะท้าน ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

แต่ด้วยระดับพลังบำเพ็ญของสวี่ชิง จึงไม่อาจตัดขาดได้อย่างหมดจด เป็นเพียงชั่วคราว และเส้นใยเคราะห์กรรมที่ถูกตัดขาด ยังพยายามที่จะเชื่อมต่อกันอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม เข็มที่กำลังเย็บร้อยเคราะห์กรรมระหว่างหลี่จื่อเหมยกับแดนต้องห้ามอยู่อีกด้านหนึ่ง ในขณะนี้กลับพุ่งทะลุร่างเร็วยิ่งขึ้น สร้างภาพเงาซ้อนมากมาย เพิ่มความแข็งแกร่งในการถักทอ

เป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้ง

ทันทีที่กรรไกรตัดฉับเป็นครั้งสุดท้าย เคราะห์กรรมระหว่างหลี่จื่อเหมยกับแดนต้องห้ามก็ร้องเรียงเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ในที่สุด ทำให้เส้นใยเคราะห์กรรมบนตัวหุ่นไม้ขาดสะบั้นลงอย่างเด็ดขาด!

ร่างของหุ่นไม้สั่นเทิ้ม รอยร้าวปรากฏมากขึ้น เลือดสีดำทะลักออกมาเป็นจำนวนมาก หมดสติไปในทันที ขลุ่ยหักที่แขวนอยู่ที่คอพลันสลายไป

ส่วนหลี่จื่อเหมย กลิ่นอายบนร่างของนางพลุ่งพล่านขึ้นอย่างรุนแรงในขณะนี้ หลอมรวมเข้ากับแดนต้องห้ามแห่งนี้ มิแบ่งแยก วิญญาณที่แตกสลายของนางก็เริ่มฟื้นฟู

ยิ่งไปกว่านั้น กิ่งก้านจำนวนมากยังแผ่ขยายมาจากทุกทิศทาง โอบล้อมร่างของหลี่จื่อเหมย ด้วยการสอดประสานไม่หยุดหย่อน ในที่สุดมันก็ก่อตัวเป็นต้นไม้ใหญ่สูงเทียมฟ้า

ร่างครึ่งหนึ่งของหลี่จื่อเหมยหลอมรวมเข้าไปในต้นไม้ ใบหน้าที่เคยบิดเบี้ยวกลับคืนสู่ความสงบ

ที่หน้าอกของนาง ปรากฏขลุ่ยหักอันหนึ่ง

นั่นคือสัญลักษณ์ของเจ้าแห่งแดนต้องห้ามเสียงวิญญาณ

สวี่ชิงจ้องมองนิ่ง เขารู้ดีว่าแม้หลี่จื่อเหมยจะยังคงหลับใหลอยู่ในขณะนี้ แต่ในอนาคตเมื่อนางตื่นขึ้น นางจะกลายเป็น…เจ้าแห่งเสียงวิญญาณคนใหม่

“หลี่จื่อเหมย หวังว่าเจ้าจะมีความสุข เป็นสุขตราบนิจนิรันดร์ เป็นสุขไปตลอดกาล”

สวี่ชิงเอ่ยเสียงเบา มอบพรสุดท้ายของหลี่จื่อเหมยคืนกลับไปให้นาง

เสียงนี้ดังก้องอยู่ในหูของหลี่จื่อเหมย แม้ว่านางจะหลับใหล ร่างกายของนางกลับสั่นสะท้านเล็กน้อย ขนตางอนงามมิสามารถลืมตาขึ้นได้ แต่กลับมีหยดน้ำเอ่อล้นออกมาจากหางตา

ไหลผ่านพวงแก้ม หยดลงสู่พื้นดิน

บางทีเมื่อนางตื่นขึ้น ดอกไม้เล็กๆ ที่นางมิอาจลืมเลือนอาจจะผลิบานขึ้น ณ ที่ที่หยดน้ำตาร่วงหล่น

สวี่ชิงจากไป

เขานำหุ่นไม้ที่หลับใหลไปด้วย นี่คือของขวัญที่เขาเตรียมไว้สำหรับจักรพรรดิวิญญาณบรรพกาล

ส่วนชิงชิว ขณะที่สวี่ชิงยกมือขึ้น ร่างที่หมดสติของนางก็ลอยขึ้น พร้อมกับสวี่ชิงทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังเจดีย์ศักดิ์สิทธิ์เซิ่งเทียนที่ลอยอยู่บนยอดฟ้า

ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไปในเจดีย์ สวี่ชิงหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองยังฟ้าดินที่อยู่ไกลออกไป

ครู่หนึ่งต่อมา เงาร่างหลายสิบร่างก็พุ่งทะยานมาจากขอบฟ้า

ในกลุ่มนั้นมีผู้อาวุโสใหญ่แห่งกรมครองกระบี่ มณฑลรับเสด็จราชัน ตลอดจนผู้ที่ถูกส่งมาจากเขตปกครองผนึกสมุทร รวมถึงผู้แข็งแกร่งบางส่วนจากลัทธินอกวิถีและสำนักเซียนล้ำบารมี

ขณะที่พวกเขาพุ่งทะยานไป พลังสะกดที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกเขาได้สลายกลิ่นอายแห่งความตาย กลบเสียงคำราม บดขยี้พลังผลักดัน

ระยะห่างจากก้นอุโมงค์ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“อาชิงน้อย ที่นี่เหมาะเหม็งไปเลย”

ในระหว่างที่พุ่งตัวไปนั้น ดวงตาของเอ้อร์หนิวค่อยๆ เปล่งประกาย สัมผัสรับรู้สิ่งต่างๆ ไปทั่วทิศทาง แลบเลียริมฝีปากและส่งเสียงกระซิบอย่างรวดเร็ว

“มิอยู่ในเคราะห์กรรม อยู่นอกเหนือวิถีสวรรค์ เปิดวัฏสงสารด้วยตนเอง มีความเป็นความตายของตนเอง…”

“นอกจากความแห้งแล้งแล้ว ที่นี่ก็เป็นสถานที่ซ่อนตัวที่สมบูรณ์แบบ!”

“ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังได้กลิ่นอายของสมบัติ!”

ดวงตาทั้งสองของเอ้อร์หนิว เปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้น กำลังจะเอ่ยปากพูดต่อ

แต่ในตอนนั้นเอง ด้วยความเร็วของคนทั้งสาม พวกเขามาถึงก้นอุโมงค์โดยตรง ทะลุผ่านที่นั่นไป ก้าวเข้าสู่โลกแห่งความว่างเปล่าทันใด

โลกแห่งนี้อบอวลไปด้วยปราณหมอก สายตามนุษย์มิอาจมองเห็นระยะไกลได้

แต่สวี่ชิงในตอนนี้มิใช่คนเดิมเมื่อครั้งอดีต เมื่อปัญญาแห่งเทพแผ่กระจายออกไป ก็กระจ่างชัดในทันที นำทางไปข้างหน้า ค้นหางูยักษ์ตัวนั้น

ระหว่างทาง เอ้อร์หนิวก็ส่งเสียงซี้ดซ้าดอยู่ตลอดเวลา ความสนใจในสถานที่แห่งนี้ ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ส่วนท่านปู่เก้านั้นเย็นชาตั้งแต่ต้นจนจบ มิเอ่ยวาจาใดๆ

เป็นเช่นนี้ไปราวๆ หนึ่งชั่วก้านธูป ในระหว่างที่สวี่ชิงทะลวงปราณหมอกนั้น ปัญญาแห่งเทพของเขาก็จับจ้องไปยังที่แห่งหนึ่งโดยฉับพลัน

“หือ?”

สวี่ชิงหยุดฝีเท้า หันศีรษะไปมองยังทิศทางนั้นจากระยะไกล

ในปัญญาแห่งเทพเมื่อครู่ เขารับรู้ได้อย่างเลือนรางถึงร่องรอยจางๆ ร่องรอยนั้นวูบวาบผ่านไปที่นั่น

ร่องรอยนี้เก่าแก่และซ่อนเร้น แฝงไปด้วยเจตนาร้าย

“มิต้องสนใจ”

ท่านปู่เก้าเอ่ยปากอย่างเฉยเมย

เอ้อร์หนิวก็มองตามไปเช่นกัน เลียริมฝีปากพลางครุ่นคิด

เมื่อได้ยินดังนั้น สวี่ชิงก็ละสายตา เดินหน้าต่อไป

และแล้วในที่สุดก็พบเป้าหมายหลังจากผ่านไปเนิ่นนาน

นั่นคือซากงูยักษ์ที่เน่าเปื่อยตัวหนึ่ง ร่างกายอบอวลไปด้วยความตายเข้มข้น

งูตัวนี้ถูกฝังอยู่ในปราณหมอก ร่างกายส่งกลิ่นเน่าเปื่อย ในขณะเดียวกันก็แบกโลกใบหนึ่งอยู่บนศีรษะ

โลกนั้นพร่าเลือน มีเสียงคร่ำครวญดังมาจากภายในโลก ชวนให้รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว แทรกซึมเข้าไปในปัญญาแห่งเทพของสวี่ชิง ในความว่างเปล่าและปราณหมอก

ประกายแสงสีนิลในดวงตาของสวี่ชิงสว่างวาบขึ้น ร่างเลือนหายไปในชั่วพริบตา ก่อนจะปรากฏกายขึ้นพร้อมกับเอ้อร์หนิวและท่านเก้า เหนือโลกเหนือศีรษะงูยักษ์

“อยู่นี่เอง!”

ร่างของสวี่ชิงพุ่งออกไป คนทั้งสามพุ่งตรงไปยังโลกราวกับดาวตก ทะลวงเข้าไปอย่างแข็งแกร่ง

ยิ่งใกล้เข้าไปเรื่อยๆ ร่างกายของงูยักษ์ก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เสียงคร่ำครวญที่ออกมาจากโลก ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งในที่สุด คนทั้งสามก็แหวกทะลวงผ่านปราการโลกใบนี้ลงมา พร้อมกับเสียงก้องกังวานของการเปิดโลก

กลิ่นอายที่คุ้นเคย ท้องฟ้าที่อบอวลไปด้วยปราณหมอกที่คุ้นเคย ที่นี่มิมีดวงตะวันและดวงจันทร์ มีเพียงลูกไฟวิญญาณที่เปรียบดั่งดวงดาวปรากฏให้เห็นเลือนรางในปราณหมอก แสงสีขาวซีดสลัว แปรเปลี่ยนฟ้าดินให้มัวซัว

แผ่นดินที่ปูลาดด้วยเนื้อหนังเน่าเปื่อย มิมีขุนเขา มิมีพฤกษา มีเพียงความตายอันไร้สิ้นสุด

ที่นี่คือดินแดนวิญญาณบรรพกาล!

แทบจะในทันทีที่คนทั้งสามลงจอด ก็มีดวงตาขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่ในพระราชวังเลือดเลือดซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ได้เบิกกว้างขึ้นฉับพลัน

“แย่แล้ว ทำไมมันมาอีกแล้ว!!”