ผู้กล้าเหนือกาลเวลา นิยาย บท 1113

บทที่ 1113 เชียนฝานแห่งตระกูลอวิ๋นเหมิน

เวลาสามวันเพียงพริบตาก็ผ่านพ้นไป

ภายในค่ายกลบนยอดเขาที่เก้าของตระกูลอวิ๋นเหมิน

หลังจากรักษาอาการบาดเจ็บมาหนึ่งปี อาศัยพลังวิญญาณอันเข้มข้นและพลังของผลึกแก้วสีม่วง สวี่ชิงก็ฟื้นฟูบาดแผลเต๋าในร่างกายจนหายขาดในที่สุด

ทันทีที่ดวงตาทั้งสองของเขาลืมตื่นขึ้น ผิวที่แต่เดิมซีดเซียวของเขาก็กลับมาเปล่งปลั่งขึ้น

อาการเจ็บปวดบนร่างกายหายไปจนหมดสิ้น

อาการไอที่พัวพันมาตลอดทั้งปีในที่สุดหยุดลง ความรู้สึกโปร่งโล่งของร่างกายยามหายใจ ทำให้ดวงตาทั้งสองที่ลืมตื่นขึ้นของสวี่ชิงกลับมาสดใสอย่างที่ไม่ได้เห็นมานาน

สิ่งที่ตามมาคือพลังบำเพ็ญที่พุ่งพล่านเพิ่มทะยานขึ้นในร่างกาย และความหนักแน่นที่เกิดจากสะสมของการบรรลุวิชาเต๋าของตัวเองตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

เทียบกับหนึ่งปีที่แล้ว เปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาล

หากสวี่ชิงเมื่อหนึ่งปีที่แล้วเป็นกริชอันอันคมกริบ เช่นนั้น หลังจากผ่านการการรักษาและบ่มเพาะในหนึ่งปีมานี้ เขาก็ได้กลายเป็นกระบี่เล่มหนึ่ง

อีกทั้งยังมีฝักกระบี่ด้วย!

สามารถซ่อนคมกระบี่เอาไว้ได้

“ถึงเวลาที่ต้องจากไปแล้ว”

สวี่ชิงเงยหน้าขึ้น ทอดสายตามองไปยังขอบฟ้าไกล

รอบด้านยังคงเป็นปกติ ผู้บำเพ็ญทั้งสามคนนั้นที่อยู่นอกค่ายกลยังคงนั่งบำเพ็ญอยู่

สามวันสุดท้ายนี้ ไม่มีเรื่องบังเอิญอะไรอย่างการปะทุขึ้นอย่างเฉียบพลันของสงครามตัดสินเป็นตายสองเผ่า และไม่มีผู้แข็งแกร่งที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

ในความรู้สึกของสวี่ชิง บรรพบุรุษของตระกูลอวิ๋นเหมินยังคงกระเสือกกระสนประคองลมหายใจสุดท้ายยืดชีวิตไปได้

ส่วนกำลังรบที่แท้จริงของตนเองและเรื่องที่มีป้ายก็ไม่ได้แพร่งพรายออกไป

“ผลึกแก้วสีม่วงช่วยข้าได้อย่างมหาศาลจริงๆ”

สวี่ชิงสัมผัสผลึกแก้วสีม่วงเล็กน้อย พึมพำในใจ

ในช่วงที่เขารักษาอาการบาดเจ็บในบึงโคลน ได้ลองใช้ผลึกแก้วสีม่วงไปปกปิดการตรวจสอบป้ายอนุมัติเมืองเซียนจากคนภายนอก

อันที่จริง เรื่องนี้หลังจากที่เขาหลอมรวมกับป้ายอนุมัติเมืองเซียน ก็พยายามอยู่หลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวตลอด

ทั้งสองฝ่ายดูเหมือนจะต่อต้านซึ่งกันและกัน

และวัสดุของป้ายอนุมัติเมืองเซียนก็พิเศษเป็นอย่างยิ่ง ดูเหมือนจะมีการเหนี่ยวนำกับระบบดาวที่ห้าแห่งนี้อย่างน่าแปลกประหลาด

สุดท้าย ในบึงโคลน สวี่ชิงก็คิดวิธีที่พอจะกล้อมแกล้มไปได้ออกวิธีหนึ่ง

หลักการคือความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าเงากับผลึกแก้วสีม่วง

เปลี่ยนเจ้าเงาให้เป็นเยื่อบางๆ ชั้นหนึ่ง ปกคลุมไปบนผิวหนังของตน จากนั้นก็สำแดงพลังการสยบกำราบของผลึกแก้วสีม่วงออกมา

สยบกำราบเจ้าเงาและสยบกำราบตัวเองด้วยเช่นกัน

ใช้การสยบกำราบต่อเนื่อง บรรลุผลในการปกปิดโดยอ้อม

แต่ก็มีข้อบกพร่องอยู่ อย่างหนึ่งคือเงาน้อยส่งระลอกคลื่นอารมณ์ร้องไห้คร่ำครวญออกมาทุกวัน

อีกอย่างคือการผลาญพลัง

การกระตุ้นอย่างต่อเนื่อง ผลาญวิญญาณของสวี่ชิงอย่างมหาศาล

หากขอบเขตของผู้ครอบครองป้ายไม่สู้ตน การผลาญพลังนี้สวี่ชิงยังคงทนรับได้

แต่หากขอบเขตของอีกฝ่ายเหนือกว่าตน ก็ยากที่จะทำได้ หากฝืนอำพรางซ่อนกาย การผลาญพลังในชั่วพริบตานั้น สวี่ชิงก็ทนรับไม่ไหว เจ้าเงาก็ทนไม่ได้เช่นกัน

สุดก็ยังอ่อนแอเกินไป

แต่ดีที่ขอบเขตของป้ายของสวี่ชิงในตอนนี้ไม่เล็กเลย แม้จะมีผู้ที่เหนือกว่าอยู่บ้าง แต่ในทิศตะวันตกที่เอื่อยเฉื่อยแบบนี้ เว้นแต่จะเป็นสถานการณ์ที่ต้องต่อสู้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ มิเช่นนั้นแล้ว ส่วนใหญ่ก็จะไม่เข้าใกล้กัน

ส่วนตระกูลอวิ๋นเหมินและตระกูลตี้หลิง ผู้ถือครองป้ายในตระกูลของพวกเขา ในด้านขอบเขตนั้นด้อยกว่าสวี่ชิง ดังนั้นภายใต้การปกปิดของสวี่ชิง พวกเขาจึงไม่อาจสังเกตได้ว่ามีบุคคลเช่นนี้อยู่ข้างๆ

และด้วยเหตุนี้ สวี่ชิงสุดท้ายแล้วจึงเลือกที่จะเข้าร่วมในยามที่ตระกูลอวิ๋นเหมินประกาศรับคนภายนอก

และสงครามระหว่างสองตระกูล ก็ทำให้คนภายนอกที่นี่ลดน้อย ส่วนใหญ่ต่างหลีกเลี่ยงไปกันทั้งนั้น

นี่ทำให้สวี่ชิงมีเวลาที่ค่อนข้างปลอดภัยทีเดียวเลยช่วงหนึ่ง

ในวันนี้ ในที่สุดบาดแผลเต๋าบนร่างก็หายขาดโดยสมบูรณ์

“แต่ว่า สามวันนี้แม้จะไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น แต่กลับมีภารกิจหนึ่งส่งมาจากตระกูลอวิ๋นเหมิน…”

สวี่ชิงหรี่ตา ดึงสายตาที่มองไปยังขอบฟ้ากลับมา แล้วมองไปยังแผ่นหยกที่อยู่ตรงหน้า

แผ่นหยกนี้ส่งมาเมื่อวาน

ในนั้นกำหนดภารกิจหนึ่งให้สวี่ชิง

คุ้มกันคนตระกูลอวิ๋นเหมินคนหนึ่งไปยังเมืองเมฆาทมิฬ ยิ่งออกเดินทางเร็วได้มากเท่าไรยิ่งดี

“ในช่วงเวลาที่สงครามครั้งสุดท้ายของตระกูลอวิ๋นเหมินกำลังจะปะทุ ภารกิจนี้…”

สวี่ชิงครุ่นคิด

“นี่คือเหยื่อล่อ

แต่เงื่อนไขที่เสนอมาก็นับว่าดีทีเดียว”

จิตเทพของสวี่ชิงจับไปบนแผ่นหยก ภายในระบุไว้อย่างชัดเจน รางวัลสำหรับการทำภารกิจนี้ให้สำเร็จคือดินที่แฝงด้วยพลังมิติที่เขาตามหามาตลอดหนึ่งปีมานี้

บังเอิญเช่นนี้ ย่อมเป็นแผนที่วางล่วงหน้าไว้แล้ว

เห็นได้ชัดว่าขบวนคาราวานของตระกูลไม่ได้เพียงแค่พบเบาะแสเท่านั้น แต่ได้หามาได้นานแล้ว เพียงแต่ไม่ได้บอกกับสวี่ชิงเท่านั้น

หากเป็นก่อนที่อาการบาดเจ็บยังไม่ฟื้นตัว สำหรับภารกิจนี้ แม้ว่าสวี่ชิงจะอยากได้สิ่งนั้นมากเหลือเกินก็คงจะไม่รับไว้

แต่ตอนนี้…

สวี่ชิงครุ่นคิด ยกมือชี้ไปยังแผ่นหยก

จากแสงเรืองรองแผ่นหยกส่องประกายวูบวาบ ครึ่งชั่วยามต่อมา จากในเทือกเขาหลักของตระกูลอวิ๋นเหมินก็มีสายรุ้งทางหนึ่งพุ่งตรงไปยังยอดเขาที่เก้า

ความเร็วไม่ช้า แผ่ระลอกคลื่นพลังบำเพ็ญระดับหวนสู่อนัตตาขั้นสามออกมา

พลังมิติเป็นระลอกๆ แผ่ออกมาจากในนั้น บิดม้วนรอบๆ

นี่คือสิ่งที่สวี่ชิงต้องการ

จากภารกิจในแผ่นหยก นี่เป็นสิ่งที่เขาภารกิจสำเร็จจึงจะได้มา

แต่ตอนนี้ อีกฝ่ายนำมันออกมาล่วงหน้า และสวี่ชิงก็มองออกว่าของสิ่งนี้ตอนนี้ยังไม่ถูกผนึก

แต่กลับมีร่องรอยเคยถูกผนึก น่าจะปลดผนึกได้ไม่นาน อีกทั้งยังมีเลือดจำนวนหนึ่ง ท่าทางการปลดผนึกคือการใช้เลือด

“ดินมิตินี้ เป็นสิ่งที่ผู้อาวุโสเสาะแสวงหามาตลอดหนึ่งปี ผู้เยาว์เมื่อได้รับมาจากตระกูล เดิมทีมันถูกผนึกไว้ อีกทั้งผนึกนี้ผูกไว้กับความเป็นตายของผู้เยาว์ มีเพียงความยินยอมของข้า ใช้เลือดต้นกำเนิดของตัวเองถึงจะเปิดมันออกได้เท่านั้น”

“ผู้เยาว์เมื่อครุ่นคิดแล้ว ไม่ต้องการใช้สิ่งนี้ข่มขู่ท่านผู้อาวุโส จึงได้ปลดผนึกออกแล้วเจ้าค่ะ”

พูดจบ อวิ๋นเหมินเชียนฝานก็ส่งมอบอย่างเคารพนอบน้อม จากนั้นก็ก้มศีรษะคุกเข่าคารวะ

นางในตอนนี้ได้บอกเรื่องราวที่ไม่สามารถบอกได้ออกไปทั้งหมดแล้ว ทำลายวิธีการที่ตระกูลของนางเตรียมไว้เพื่อให้นางมีชีวิตรอดลงไปด้วยตัวเอง

ไม่มีมีการปิดบังอะไรทั้งสิ้น ตัวเองก็ไม่ได้ป้องกันตัว ไม่ว่าจะเป็นจิตใจ ไม่ว่าจะเป็นกายเนื้อ ในขณะที่คุกเข่าคารวะนี้ ทุกสิ่งล้วนเจริงใจตรงไปตรงตรงมา ปล่อยให้สวี่ชิงตรวจสอบได้ตามต้องการ

สวี่ชิงสีหน้าเป็นปกติ สายตาขกวาดไปที่ดินนั่น หลังจากมั่นใจว่าของสิ่งนี้ไม่มีปัญหา ก็ยกมือเก็บมันลงไป จากนั้นมองหญิงสาวที่คุกเข่าหมอบคารวะอยู่ตรงนั้นผาดหนึ่ง

เอ่ยราบเรียบ

“คนที่มีสติปกติ ไม่มีทางทำอย่างเจ้าเช่นนี้”

อวิ๋นเหมินเชียนฝานหายใจเข้าลึก เอ่ยตอบเสียงต่ำ

“ผู้เยาว์มีคุณสมบัติกายพิเศษ ฝึกฝนวิชาพยากรณ์ แต่ไม่ได้ทำนายผู้อาวุโส และไม่กล้าทำนายด้วย เพียงแต่ทำนายว่าสิ่งที่ตัวเองต้องการมาจากที่ใด ผลการทำนายชี้ไปที่เก้า”

สายตาของสวี่ชิงฉายแววครุ่นคิด

“เจ้าต้องการอะไร”

“ผู้เยาว์อยาก… มีชีวิตรอดต่อไป มีชีวิตรอดไปถึงเมืองเมฆาทมิฬเจ้าค่ะ”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงแผ่วเบา

สวี่ชิงไม่ได้ให้คำตอบไปในทันที แต่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง นี่ถึงได้ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินออกไปนอกค่ายกล

ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่างลงไป ค่ายกลนี้ล้วนแผ่ระลอก

อวิ๋นเหมินเชียนฝานที่คุกเข่าอยู่ตรงนั้น ในใจกระวนกระวาย ในยามที่ก้มหน้าอย่างเป็นกังวล สวี่ชิงก็ได้เดินผ่านนางไปแล้ว

“ตามมาสิ”

จากเสียงที่ดังมาดังขึ้นในหูของอวิ๋นเหมินเชียนฝาน จิตใจของนางก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ลุกขึ้นทันที ตามอยู่ข้างหลังสวี่ชิง

ยอดเขาที่เก้าทั้งลูกพลันสั่นสะเทือน

ขณะค่ายกลแผ่ระลอกคลื่น ท่ามกลางความเคารพของผู้บำเพ็ญทั้งสามคนนั้น สวี่ชิงก็ก้าวออกไปจากค่ายกล

ก้าวแรกเหยียบย่ำลงบนความว่างเปล่า ก่อให้เกิดระลอกคลื่นรูปวงแหวน แผ่ระลอกไปทั่วทุกสารทิศ

ก้าวที่สองเดินขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังที่ไกล ก้าวเดินออกไป

อวิ๋นเหมินเชียนฝานตามอยู่ข้างหลัง ราวกับสาวใช้ นี่คือการกำหนดตำแหน่งของตนเองสำหรับการเดินทางที่กำลังจะมาถึงต่อจากนี้