ผู้กล้าเหนือกาลเวลา นิยาย บท 954

บทที่ 954 เทพเจ้ามาเยือน

มังกรตัวนี้ยึดครองท้องฟ้า พลังอำนาจของมันกดทับทุกสิ่งทุกอย่าง

ร่างกายของมันเหมือนกับดาราจักร เต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิต เกล็ดที่ปกคลุมทั่วร่างกายแต่ละเกล็ดเหมือนอัญมณีที่ขัดเงาอย่างประณีต ส่องประกายแสงลึกลับ

เกล็ดเหล่านี้เรียงตัวกันอย่างหนาแน่น เหมือนเกราะที่ไม่มีวันแตก

ส่วนหัวยิ่งดูสง่างามราวกับแก่นแท้แห่งฟ้าดิน ดวงตาของมันเปรียบดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ เต็มไปด้วยความลึกล้ำและปัญญา มองเห็นทุกสิ่งในโลก

ฟันที่แหลมคมนั้นน่าเกรงขาม หนวดมังกรนั้นยาวและพลิ้วไหวราวกับเชือกสีทอง เพิ่มกลิ่นอายเซียนขึ้นหลายส่วน

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือเขาของมัน

เขาสองข้างยาวโง้งจากหน้าผากไปด้านหลัง ราวกับจะนำทางและชี้นำเผ่าพันธุ์ไปข้างหน้า

การปรากฏตัวของมันทำให้โลกทั้งใบสั่นสะเทือน

ความลึกลับ ความยิ่งใหญ่และพลัง คือคำจำกัดความของมันในตอนนี้

รอบข้างนอกจากตราประทับที่กลายเป็นวิถีสวรรค์ตนหนึ่งแล้ว วิถีสวรรค์อีกสี่ตนต่างหมอบคลานทั้งหมด

นี่คือวิถีสวรรค์เผ่ามนุษย์!

เนื่องจากการหลับใหลของมัน ทำให้พรสวรรค์ของเผ่ามนุษย์หลับใหลไปด้วย และตอนนี้…ด้วยการเรียกร้องของดวงชะตา เจตจำนง และสายโลหิตของเผ่ามนุษย์ ด้วยเสียงกลองที่ตีด้วยไม้กลองจากแผนที่อาณาเขตโบราณ…

มันก็ตื่นจากนิทรา!

โลกทั้งใบตกตะลึง!

ทันใดนั้น วิถีสวรรค์ทั้งหลายที่หมอบคลานก็เริ่มเลือนหาย ตราประทับเผ่ามนุษย์สั่นสะเทือนครืนครัน ก่อนจะลอยไปหามังกรทองในพริบตา

ถูกมังกรทองกลืนกินจมลงไปในร่างกายของมัน

เดิมที ตราประทับนี้อยู่ในร่างกายของมังกรทองตั้งแต่ต้น เพียงแต่ในอดีตมันเข้าสู่ห้วงนิทราจึงคายออกมา

มังกรทองวิถีสวรรค์กลับมามีพลังอีกครั้ง แผ่พลังอันยิ่งใหญ่ไปทั่วเมืองหลวงจักรพรรดิเผ่ามนุษย์

ชาวเมืองหลวงจักรพรรดิเผ่ามนุษย์ต่างสูดหายใจเฮือกใหญ่

สวี่ชิงยังใจสั่น เมื่อเงยหน้ามองมังกรทองยักษ์เจ็ดกรงเล็บ เขาก็เข้าใจถึงความรุ่งโรจน์ของเผ่ามนุษย์ในอดีตลึกซึ้งยิ่งขึ้น

จักรพรรดินีทอดมองด้วยสายตาเฉียบขาด แล้วเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า

“สวี่ชิง ตีอีกครั้ง!”

สวี่ชิงได้ยินดังนั้นก็ไม่ลังเล สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วรวบรวมพลังทั้งหมด ตีกลองครั้งสุดท้าย

เสียงกลองครั้งที่หกดังก้องไปทั่วฟ้าดิน ร่างของเขาสั่นสะเทือนไปทั้งร่าง รอยร้าวจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นทั่วร่างกาย!

รอยร้าวเหล่านี้ดูเหมือนไม่ใช่บาดแผลใหม่ แต่กลับดูเหมือนเป็นรอยแผลเก่า

รอยร้าวเหล่านี้แผ่กระจายไปทั่วร่างกายของสวี่ชิง ราวกับว่าสวี่ชิงในอดีตเคยแตกสลายเป็นชิ้นๆ แล้วถูกนำมาประกอบขึ้นใหม่

ทว่าตอนนี้รอยร้าวเหล่านั้นเริ่มสมานกันอย่างแท้จริงด้วยเสียงกลองนั้น

เมื่อรอยแผลสมานกัน ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างสวี่ชิง ความรู้สึกสมบูรณ์แบบยิ่งทวีขึ้น

สวี่ชิงรู้สึกตกใจเมื่อสัมผัสรอยร้าวบนร่างกาย เขาไม่คุ้นเคยกับบาดแผลเหล่านี้

แต่ในทันใดนั้น ภาพของหุ่นเชิดที่ถูกปะชุนทั่วร่างก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา…

เวลาไม่เปิดโอกาสให้สวี่ชิงได้ใช้ความคิด เมื่อเสียงกลองครั้งที่หกดังขึ้น มังกรทองเจ็ดกรงเล็บที่ล่องลอยบนท้องฟ้าก็ส่งเสียงคำรามกึกก้องในหัวใจของเผ่ามนุษย์ทุกผู้ทุกคน

เสียงคำรามนี้ส่องสว่างในความมืด!

ในขณะที่มันดังก้องอยู่ในใจของทุกคน ก็คล้ายว่ามันได้ทำลายพันธนาการและโซ่ตรวนบางอย่างลง ปลุกกลิ่นอายบางอย่างที่แฝงอยู่ในสายโลหิตของพวกเขาให้ตื่นขึ้น

เสียงร้องอุทาด้วยความประหลาดใจดังมาจากเผ่ามนุษย์จำนวนมากในเมืองหลวงจักรพรรดิ

บางคนร่างกายเปล่งแสงอันแรงกล้า กลิ่นอายเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า ร่างกายพลันขยายตัวขึ้น

กลายเป็นยักษ์ร่างสูงต่ำต่างกันไป!

ยักษ์ที่ตัวใหญ่ที่สูงที่สุดสูงถึงร้อยเจ็ดสิบเมตร ส่วนที่เตี้ยที่สุดก็สูงถึงสิบเมตร

พลังกายอันน่าทึ่งพลุ่งพล่านภายในกายราวกับมหาสมุทร

เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนต่างหายใจติดขัด ขุนนางผู้เฒ่าที่คลุกคลีกับตำราโบราณมาหลายคนมีสีหน้าตะลึงงัน ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

“พรสวรรค์ของเผ่ามนุษย์…”

“จำแลงวิญญาณบรรพชน!!”

เผ่ามนุษย์มีพรสวรรค์!

ภายใต้พลานุภาพเทพ มังกรทองเจ็ดกรงเล็บคำรามลั่น ท้องฟ้าเหนือเผ่ามนุษย์พลันมืดมิดราวกับถึงวันโลกาวินาศ

“เผ่าเอกภพแดนสีชาด เผ่ากระดูกต้นกำเนิดแห่งยมโลก!”

จักรพรรดินีกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เทพเจ้าเปลวเพลิงก้าวลงมาหนึ่งก้าว ฟ้าดินพลันปะทุด้วยเปลวไฟมุ่งตรงไปยังจักรพรรดินี

ทางทิศตะวันตก ความมืดมิดแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็ว ซากศพจำนวนมากหมุนวนอยู่ในอากาศราวกับก้อนเนื้อยักษ์ มุ่งหน้าไปยังจักรพรรดินี

ดูเหมือนสงครามระหว่างเทพเจ้าจะเริ่มขึ้นแล้ว

แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีแสงจันทร์สว่างไสวส่องลงมาจากฟากฟ้า ทำให้เปลวไฟมืดสลัว ความมืดมิดมลายไป

ในแสงจันทร์ มีเทพเจ้าองค์หนึ่งก้าวออกมา

เทพเจ้าตนนี้มีรูปร่างงดงามราวกับเทพธิดา ทว่าใบหน้าเย็นชา

นั่นคือเทพชั้นสูงเยวี่ยเหยียน หนึ่งในสามเทพเจ้าเผ่านภาคิมหันต์

เมื่อปรากฏตัวขึ้น ดวงดาวบนท้องฟ้าก็ส่องแสงระยิบระยับ สุนัขจิ้งจอกดินเหนียวปรากฏขึ้นกลางอากาศพร้อมกับเสียงพัวเราะ

บนหัวของสุนัขจิ้งจอกดินเหนียว มีเทพเจ้าตนหนึ่งนั่งอยู่

ซึ่งรูปร่างสวยงามเย้ายวนใจ

นั่นคือเทพชั้นสูงซิงเหยียน

เมื่อทั้งสองปรากฏตัวขึ้น เทพเจ้ารดับสมบูรณ์แบบไร้ที่ติก็เข้ามาขวางเทพเจ้าเปลวเพลิงเอาไว้

“ใครว่าเผ่ามนุษย์เป็นเทพเจ้าไม่ได้”

ซิงเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม ประกาศิตจากเทพเจ้าเปลวเพลิงก็ถูกตีตราและสั่นสะเทือน

“ได้!”

เยวี่ยเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ในทันใดนั้น ตราประทับก็แตกสลาย ไฟเทวะบนดาราจักรพรรดิโบราณส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง และร่างไร้วิญญาณของอดีตจักรพรรดิมนุษย์กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ทว่าจักรพรรดินียังคงสงบนิ่งตั้งแต่ต้นจนจบ