ผู้กล้าเหนือกาลเวลา นิยาย บท 959

บทที่ 959 จักรพรรดิ!

ในห้องลับใต้วังครองกระบี่ เมืองหลวงจักรพรรดิเผ่ามนุษย์

จักรพรรดิครองกระบี่ ผู้ซึ่งโดดเดี่ยวในโลกและปกป้องเผ่ามนุษย์มาจนถึงตอนนี้ เสียงผ่อนหายใจของพระองค์ดังก้องไปทั่วฟ้าดิน ร่างวิญญาณอันเลือนลางก้าวออกมาจากร่างที่เหี่ยวเฉา

ร่างนั้นเป็นร่างของชายวัยกลางคน ไม่สูงใหญ่ ไม่แข็งแรง แต่กลับมีความมั่นคงที่ไม่สามารถสั่นคลอนได้ ราวกับสามารถแบกรับภาระทั้งปวงในใต้หล้า ทำให้ผู้คนรู้สึกเกรงขาม

พระองค์ก้าวออกจากวังครองกระบี่ ลงสู่ผืนโลก มาสู่ดาราจักรพรรดิโบราณ มาอยู่ตรงหน้าสวี่ชิง

ขณะนี้ ฟ้าดินพลันเปลี่ยนสี!

เผ่ามนุษย์ทั้งปวงตกอยู่ในความโกลาหล!

จักรพรรดินีแสดงอารมณ์ออกมาเป็นครั้งแรก

เทพเจ้าทุกองค์ต่างจ้องมองพระองค์ด้วยความเกรงกลัว

ฟ้าดินดูเหมือนจะเป็นเพียงฉากหลังในเวลานี้…มีเพียงเสียงและเจตจำนงกระบี่เท่านั้นที่กลายเป็นจุดสนใจ

“สหายน้อย ข้าขอใช้ร่างกายและกระบี่ของเจ้าสักครู่”

สวี่ชิงรู้สึกถึงเสียงก้องกังวานในหัว กระบี่จักรพรรดิในกายสั่นไหว เสียงกระบี่พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็กระตุกสั่น ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

เขารู้สึกถึงเจตจำนงอันไพศาลดุจดาราจักร หลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขา แต่ไม่ได้ครอบงำ และไม่ได้ทำร้ายเขาแต่อย่างใด

เพียงแค่ยึดครองร่างกายของเขาชั่วคราว

เขาไม่ขัดขืน ปล่อยให้พลังนี้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

ทันใดนั้น สวี่ชิง…ยกศีรษะขึ้นท่ามกลางสายตาของมนุษย์ทุกผู้และเทพเจ้าทั้งหมดที่มองมา

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผันผวนของชีวิต

ยิ่งไปกว่านั้นพลังอันยิ่งใหญ่ยังระเบิดออกมาจากร่างของเขา ก่อเกิดเป็นพายุหมุน แผ่นดินสั่นสะเทือน ท้องฟ้าโน้มเอียง ขุนเขาธาราทั้งหลายสั่นไหว

วิญญาณวีรชนเผ่ามนุษย์ทั้งหมดต่างหมอบกราบ ปราชญ์ทั้งหลายต่างคุกเข่าลง

ดวงชะตาเผ่ามนุษย์หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย มารวมตัวกันรอบกายสวี่ชิง กลายเป็นมังกรแห่งดวงชะตาที่วนเวียนและควบแน่นไม่หยุด

ในที่สุด ก็สร้างร่างกายที่สูงถึงหนึ่งพันจั้งให้แก่เขา!

ร่างกายนี้มีกระดูกเป็นภูเขา เลือดแม่น้ำ ผิวหนังเป็นแผ่นดิน ผมเป็นป่าไม้ และเกราะเป็นท้องฟ้า

ด้วยเลือดเนื้อแห่งดวงชะตา กายจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จึงได้ถือกำเนิดขึ้น สรรพสิ่งทั้งหลายในโลกต่างช่วยเหลือจิตวิญญาณของพระองค์

ทำให้พระองค์ปรากฏกายขึ้นอีกครั้งในโลกเผ่ามนุษย์

ใบหน้าของพระองค์แข็งกร้าวและล้ำลึก เหมือนประติมากรรมสำริดที่ถูกแกะสลักโดยกาลเวลา ดวงตาของพระองค์สดใสดุจดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดบนท้องฟ้ายามราตรี

เมื่อพระองค์ยืนขึ้น ท้องฟ้าก็พลันหม่นหมอง เทพเจ้าทั้งหลายก็ดูเลือนลาง

พระองค์คือผู้ที่จะบรรลุเป็นกึ่งเซียนองค์เดียวในยุคปัจจุบันของแดนต้องประสงค์!

พระองค์คือจักรพรรดิองค์เดียวที่ยังเหลืออยู่หลังจากที่เสวียนโยวจากไป!

พระองค์คือผู้ปกปักษ์เผ่ามนุษย์มาหลายหมื่นปี สังหารเทพเจ้ามากมาย แม้ว่าตอนนี้จะมีเพียงเศษเสี้ยวของวิญญาณเหลืออยู่ แต่ก็ยังปรารถนาจะปกป้องความสงบสุขให้แก่เผ่ามนุษย์

จักรพรรดิครองกระบี่เผ่ามนุษย์ ผู้ภาคภูมิ!

พลานุภาพยิ่งใหญ่ โลกตะลึง

จักรพรรดิครองกระบี่เสด็จสู่ใต้หล้า!

“จักรพรรดิ!”

จักรพรรดินีก้มลงคารวะด้วยความเคารพอย่างสูง แม้ว่าในสายตาของนางจะมีความเศร้าโศกอยู่บ้าง เพราะนางรู้ดีว่า เมื่อจักรพรรดิปรากฏตัวขึ้น นั่นคือเวลาดับสูญของพระองค์

ลมหายใจสุดท้ายนี้ พระองค์ใช้เพื่อปกป้องตนและเผ่ามนุษย์

ขุนนางและประชาชนทุกคนต่างหายใจหอบ และจิตใจสั่นคลอน พวกเขาก้มลงคารวะด้วยความเคารพ ไม่ว่าในใจของพวกเขาจะคิดอย่างไร แต่เวลานี้ ความเคารพที่มีต่อองค์จักรพรรดิถือเป็นเอกฉันท์

ประชาชนในเมืองหลวงจักรพรรดิต่างก้มลงคารวะ เสียงเรียกจักรพรรดิดังกึกก้องไปทั่วเมืองหลวงจักรพรรดิด้วยความศรัทธา

เมื่อเห็นเช่นนั้น เทพเจ้าทั้งสามก็เลือกที่จะก้มลง

เทพเจ้าทั้งสามจากเผ่ากระดูกต้นกำเนิดแห่งยมโลก เผ่าราชันประกาศิตอุดร และเผ่าเอกภพแดนสีชาด ต่างล่าถอย ไม่กล้ากระทำการหุนหันพลันแล่น

แม้จะเป็นเทพเจ้า แต่พวกเขาต่างเคยได้ยินเรื่องราวของจักรพรรดิครองกระบี่ และเคยเห็นพลังของผู้สังหารเทพเจ้าคนนี้มานาน

ในขณะที่ทุกคนคารวะ จักรพรรดิครองกระบี่ก็กวาดสายตามองเผ่ามนุษย์ และมองไปยังโลกที่พระองค์ปกป้องมาหลายหมื่นปี แล้วจึงยกมือขึ้น

เมื่อพระองค์คว้าจับกลางอากาศ กระบี่จักรพรรดิในร่างกายของพระองค์ก็ส่งเสียงดังก้องและพุ่งออกมา

ทันใดนั้น ท้องฟ้าแดนต้องประสงค์ก็สว่างไสวราวกับกลางวัน

แม้แต่สถานที่อื่นๆ นอกเหนือจากแดนต้องประสงค์ยังส่องแสงระยิบระยับ

แสงสว่างส่องไปทั่วจักรวาล แม้แต่เสี้ยวหน้ายังถูกปกคลุมด้วยแสงสว่าง

เมื่อมองจากระยะไกล ก็เหมือนกับมังกรยักษ์กำลังขดตัวอยู่บนท้องฟ้า แผ่พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวออกไป ทำให้วิถีสวรรค์สั่นสะเทือน ทุกเผ่าพันธุ์ในทวีปแดนต้องประสงค์ต่างเงยหน้ามองด้วยความตกใจ

ในที่สุด กระบี่จักรพรรดิและดาบสวรรค์ก็สลายไปพร้อมกัน

กลายเป็นเมฆาดาราขนาดใหญ่ ที่มืดลงและสว่างขึ้นสลับกัน เกิดเป็นกระแสวนนับไม่ถ้วน ราวกับภาพวาดอันงดงาม แทนที่ท้องฟ้าของแดนต้องประสงค์ทั้งผืน

และยังคงอยู่เป็นเวลานาน

พลังที่เหลือจากการปะทะกันกลายเป็นฟ้าผ่านับไม่ถ้วน แพร่กระจายไปทุกทิศทุกทาง โดยมีท้องฟ้าของเผ่ามนุษย์เป็นศูนย์กลาง

สายนเทกระหน่ำลงมาเป็นบริเวณกว้าง

เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนในเมืองหลวงจักรพรรดิเผ่ามนุษย์ตกตะลึง

“นี่คือพลังของแท่นเทวะขั้นสูงสุด!”

เทพเจ้าทั้งหลายกล่าวพึมพำ

และบนท้องฟ้า จักรพรรดิครองกระบี่ยืนอยู่ มองไปยังเมฆาดาราโดยไม่พูดอะไร

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เสียงที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าก็ดังออกมาจากแดนศักดิ์สิทธิ์ ก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้า

“จื่อเจี้ยน เจ้าตั้งใจจะทำเช่นนี้จริงหรือ?”

จักรพรรดิกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ตั้งแต่พวกท่านจากไป วันนี้ก็ถูกกำหนดไว้แล้ว”

“ในคราของตงเซิ่ง ข้านิ่งดูดาย เมื่อจิ้งอวิ๋นลุกขึ้นมา ข้าก็นิ่งดูดาย เมื่อเต้าซื่อล่มสลาย ข้าก็ยังคงนิ่งดูดาย”

“แต่ข้าจะไม่ดูดายตลอดไป”

“วันนี้ที่จักรพรรดินีสำเร็จเทพ ข้าอนุญาตแล้ว!”

ครั้งนี้ แดนศักดิ์สิทธิ์ต่างเงียบไป และหลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงถอนหายใจเสียงหนึ่งดังขึ้น