ผู้กล้าเหนือกาลเวลา นิยาย บท 974

บทที่ 974 เสียงสวรรค์รับจันทร์

คำพูดของจอมคนบูรพาสงัดกึกก้องบนแท่นค่ายกล

ดังเข้าในหูสวี่ชิง เสียงแหบแห้งเป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่ายคล้ายให้ความรู้สึกของวันเวลาอยู่บ้างเหมือนกัน ทำให้บรรยายตำนานเกี่ยวกับขบวนร้อยอสูรแห่งรัตติกาลได้ละเอียดยิ่งขึ้น

รวมกับสิ่งที่ปัญญาแห่งเทพของตนสังเกตเห็นตอนนี้ โดยรวมสวี่ชิงยืนยันได้ว่า…มือเรียวบางนั้นแปดเก้าในสิบส่วนก็คือมือของนักดนตรีที่ดีดบรรเลงเสียงสวรรค์รับจันทร์ในตำหนักเทพของวิหคทองในตำนาน

ทั้งเป็นจุดสำคัญที่จะหาราชรถจนเจอ

‘แต่อีกฝ่ายจ้องเหยียนเหยียนด้วยเหตุใด ยังมีสัญลักษณ์เกี่ยวพันกันด้วย…’

สวี่ชิงคล้ายครุ่นคิดบางอย่าง เลื่อนสายตาไปที่ตัวเหยียนเหยียน

ความพิเศษของนางต้องอยู่ที่คุณสมบัติร่างกายที่ไม่ถูกไอพลังประหลาดแทรกซึมแน่นอน ตอนนี้สวี่ชิงก็ยังไม่เห็นต้นกำเนิดของคุณสมบัติร่างกายเช่นนั้น

‘อาจารย์อาจทำได้ รอเขาออกจากด่านแล้วไปถามสักหน่อย อาจารย์อาจรู้ความพิเศษในคุณสมบัติร่างกายของเหยียนเหยียนนานแล้วก็ได้’

สวี่ชิงใคร่ครวญแล้วนัยน์ตาฉายแววแน่วแน่

ไม่ว่าอย่างไร จัดการมือเรียวบางข้างนั้นเพื่อแก้ผลกรรมที่เกิดจากมันจ้องมองเหยียนเหยียนก่อนสำคัญที่สุด

เขาจึงไม่ลังเล เมื่อรู้ผลกรรมของมือข้างนั้นแล้ว บนซากปรักหักพังก้นทะเลที่มืดมิดและมีแต่ผีร้ายในขอบเขตปัญญาแห่งเทพของเขา ฉับพลันเสียงหวีดแหลมโอดครวญชวนสังเวชทั้งหมดนั้น…

หยุดลงพร้อมกัน

ไม่ใช่ผีร้ายเหล่านั้นหยุดโหยหวน แต่เสียงของพวกมันถูกสวี่ชิงแย่งชิงไปในยามนี้!

เป็นพลังของเขา เป็นจิตสังหารของเขา เป็นอาวุธแหลมคมของเขา

กลายเป็นพลังทำลายล้างประหลาดรุนแรงอัดไปยังมือเรียวบางนั้นทันใด

ชั่วขณะหนึ่งก้นทะเลพลิกม้วนไร้สุ้มเสียง พายุเกิดขึ้นในชั่วลมปราณ พลังกดดันน่าหวาดกลัว กลิ่นอายชวนพรั่นพรึงก็คืบขยายจากก้นทะเลมาผิวทะเล ทำให้ทะเลกว้างใหญ่ภายนอกเกิดคลื่นลูกใหญ่

ทว่าเงียบเป็นเป่าสาก

บัดนี้สรรพเสียงในพื้นที่นี้มีเจ้านาย

อำนาจเทพเจ้าแห่งเสียงระเบิดถึงขีดสุด

แต่ดวงตาบนมือเรียวบางข้างนั้นกลับลืมขึ้นฉับพลันในชั่วเวลาที่วิกฤตมาเยือน

เผยให้เห็นรูม่านตาแดงฉาน แผ่ความโหดเหี้ยมไร้สิ้นสุด นิ้วมือยังเคลื่อนดีดรวดเร็ว ราวกับกำลังดีดสายฉินล่องหน

อำนาจเทพเจ้าแห่งเสียงที่คล้ายกันถึงกับแผ่ออกมาจากฝ่ามือนี้ด้วย

นี่ต่างกับสิ่งมีชีวิตประเภทเทพที่สวี่ชิงเคยเจออย่างสิ้นเชิง

โดยทั่วไปความแข็งแกร่งหรืออ่อนแอของสิ่งมีชีวิตประเภทเทพขึ้นอยู่กับความเป็นเทพและพลังต้นกำเนิดเทพ พวกมันแทบไม่มีอำนาจเทพเจ้า อย่างน้อยที่สวี่ชิงสังหารบนทะเลต้องห้ามในช่วงนี้ก็ไม่มี

แต่ตอนนี้ บนมือขาดนั้นถึงกับปรากฏอำนาจเทพเจ้า!

ครู่ต่อมา ผีร้ายที่ถูกสวี่ชิงแย่งเสียงเหล่านั้นต่างร่างกายสั่นเทา ฟื้นฟูจากสภาวะถูกชิงเสียง ก้นทะเลเงียบสงบ เสียงโหยหวนหดหู่แสบแก้วหูหวนกลับมาอีกครั้ง

พลังที่เกิดขึ้นปะทะเข้ากับพลังสังหารที่ถูกสวี่ชิงควบคุมโดยไม่มีรูปร่าง

เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นทั่วทิศที่ก้นทะเลทอดออกไปอย่างรุนแรงในชั่วเวลานั้น และเงียบเสียงลงในพริบตา

สรรพเสียงในก้นทะเลล้วนเป็นเช่นนั้น เดี๋ยวสะท้านฟ้าเดี๋ยวเงียบเสียง เดี๋ยวถูกนิ้วมือนั้นควบคุม เดี๋ยวถูกสวี่ชิงแย่งมาใช้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผีร้ายเหล่านั้น

เสียงหวีดแหลมของพวกมันขาดเป็นระยะ

นี่คือศึกของอำนาจเทพเจ้าวิถีเดียวกัน!

ศึกเทพเจ้าเช่นนี้เกิดขึ้นระหว่างเทพเจ้าน้อยนัก โดยทั่วไปเมื่อเกิดขึ้นต้องตายกันไปข้าง

ต่างฝ่ายล้วนมีคุณสมบัติใช้อำนาจเทพเจ้าวิถีเดียวกัน เช่นนั้นตอนนี้ก็เป็นศึกช่วงชิงอำนาจเทพเจ้า

ส่วนเสียงผีร้ายเหล่านั้นก็คือหัวใจของการช่วงชิงอำนาจเทพเจ้านี้

แต่คลื่นพลังเช่นนี้ผีร้ายจำนวนมากไม่อาจรับไหว กำลังแหลกสลายต่อเนื่อง พลังเงียบที่เกิดจากเสียงรอบด้านถูกสวี่ชิงแย่งไปก็ค่อยๆ รุนแรงขึ้น

อำนาจเทพเจ้าของเขาค่อนข้างได้มาอย่างถูกต้อง ด้านหนึ่งเกิดจากการตื่นรู้ อีกด้านคือบนผืนอนัตตาในกายเนื้อเขามีรอยจางอยู่แล้ว ด้านสถานะยิ่งเหมือนจุดสูงสุด

ดังนั้นแน่นอนว่าศึกชิงอำนาจเทพเจ้านี้เขามีข้อได้เปรียบ

แต่ขณะสวี่ชิงได้เปรียบมากขึ้น ดวงตากลางฝ่ามือเรียวบางนั้นคล้ายรับรู้อันตรายถึงชีวิต ถึงกับลืมตาอีกครั้งด้วยโกรธขึ้ง รูม่านตาสีโลหิตแผ่เส้นเลือดจำนวนมากกระจายทั่วพื้นที่รอบรูม่านตา สุดท้ายถึงกับหลั่งน้ำตาสีโลหิตหยดหนึ่ง

เมื่อน้ำตาหยดออกมา ฉับพลันผีร้ายที่พากันแหลกสลายรอบด้านต่างร่างกายสั่นสะเทือน หันมองไปยังตำแหน่งของสวี่ชิงอย่างพร้อมเพรียงทันใด

แม้ตัวมันจะระเบิด พวกมันก็ยังคำรามบ้าคลั่งโดยไม่สนสิ่งใด เสียงหวีดแหลมจากปากก็ทลายการช่วงชิงเสียงอีกครั้งในสภาวะเช่นนี้

จากเงียบเสียงพลันมีเสียงในพริบตา เกิดเป็นคลื่นเสียงที่ถูกม้วนด้วยน้ำตาสีโลหิต ดุจดาวตกสีโลหิตเร่งความเร็วจากก้นทะเลบุกทะลวงน้ำทะเลขึ้นไปบนผิว จากนั้นพุ่งมาหาสวี่ชิงบนเกาะบูรพาสงัดดุจอาวุธแหลมคม

ผ่านบริเวณใดฟ้าดินเปลี่ยนสี ลมพัดเมฆแผ่คลุม ทั้งเกาะบูรพาสงัดสะเทือนเลื่อนลั่นขึ้นมา

เมื่อทำเหล่านี้เสร็จสิ้น ดวงตาในมือขาดเรียวบางนั้นดูอ่อนกำลังชัดเจน พลันเคลื่อนกายม้วนผีร้ายหลายพันตัวที่เหลือรอบด้านตะบึงไปยังส่วนลึกของทะเลต้องห้าม หมายจะหลบหนี

บนเกาะบูรพาสงัด ผู้บำเพ็ญทุกคนต่างจิตใจสั่นสะเทือน เห็นดาวตกสีโลหิตนั้นเข้ามาใกล้ ความสั่นกลัวสะท้านจิตวิญญาณปรากฏทั่วกายอย่างห้ามไม่อยู่

มีเพียงเสี่ยเลี่ยนจื่อกับจอมคนบูรพาสงัดที่ดีกว่าหน่อย แต่ยามนี้ในใจก็ป่วนปั่นเช่นกัน

สวี่ชิงเงยหน้าจ้องดาวตกสีโลหิต

การตอบโต้ของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจเท่าไร หลังจากรู้ฐานะของมือขาดนั้น ความจริงเขาก็เตรียมใจไว้แล้วว่าอีกฝ่ายจะมีอำนาจแห่งเสียงเหมือนกัน

อย่างไรนั่นก็เป็นมือของนักดนตรีแห่งดวงตะวัน

แม้ไม่รู้เหตุใดเสี้ยวหน้าจ้องมองแล้วนักดนตรีผู้นั้นยังเหลือมือข้างหนึ่งได้ ทั้งไม่รู้ว่าเจตจำนงที่ควบคุมมือนั้นอยู่ตอนนี้คือตัวนักดนตรีผู้นั้นหรือเสี้ยวความคิดที่เกิดขึ้นใหม่บนนั้น

แต่การตอบโต้ก่อนหน้านี้อยู่ในความคาดหมายของเขา

เขาจึงเดินออกไปก้าวหนึ่ง พริบตาที่เหยียบกลางอากาศเผชิญหน้ากับดาวตกสีโลหิตที่เข้ามา มือขวายกขึ้นคว้าไปยังท้องฟ้ามืดมิด

ฟ้ายามราตรีไม่เห็นดวงอาทิตย์

แต่ไม่ได้แปลว่าดวงอาทิตย์ไม่มีอยู่ เพียงแต่ดวงอาทิตย์เคลื่อนออกไปจากพื้นที่นี้เท่านั้น บนท้องฟ้าของดินแดนต้องประสงค์มีดวงอาทิตย์สาดส่องในพื้นที่ต่างกันตลอดเวลา

แสงเซียนตะวันดับมิเพียงช่วงชิงดวงอาทิตย์บนฟ้าของผู้ฝึกบำเพ็ญ

ดังนั้นพริบตาต่อมา แสงอรุณที่แยกไปจากรัตติกาลเอิบอาบเข้ามาจากความว่างเปล่าไร้สิ้นสุด ถูกดึงให้ปรากฏจากที่ไกลมารวมตัวทั่วกายสวี่ชิง

ราตรีมืดมิดพลันสว่าง

สวี่ชิงยืนตระหง่านท่ามกลางฟ้าดินดุจอาทิตย์แรกแย้ม ขณะสาดส่องทั่วนภาทั่วปฐพี ฝ่ามือที่ยกขึ้นของเขาพลันกดไปยังดาวตกสีโลหิตที่มาเยือน

แสงบาดตาระเบิดจากตัวสวี่ชิง ผ่านบริเวณใดรัตติกาลล้วนถูกฉีกขาด ดาวตกสีโลหิตก็ไม่เว้น

ถูกขจัดทิ้ง

ส่วนเงาร่างของสวี่ชิง ตัวเขายิ่งเปล่งประกายดุจกลืนรัตติกาลดั่งกลืนแสงโลหิต กลายเป็นดวงดาวแวววามสะเทือนเลื่อนลั่นไปยังทะเลต้องห้าม

ผู้บำเพ็ญทุกคนบนเกาะบูรพาสงัดทอดมองฉากนี้ ในใจต่างเกิดคลื่นหมื่นจั้ง

ทั้งหมดนี้คือดวงตะวันตกทะเลในสายตาพวกเขาโดยแท้

ราวกับตำนานเกิดขึ้นจริง!

“วิหคทองสิ้นชีพ ร้อยเสียงผสานเป็นสถานมืดมิด เจ้ากับข้าต่างรู้ว่ามันมีความเป็นไปได้มากว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง ตอนนี้ดูแล้ว…ยิ่งยืนยันได้ และสวี่ชิงผู้นี้…ข้าไม่รู้แล้วว่าในอนาคตเขาจะสูงได้ถึงระดับใด”

จอมคนบูรพาสงัดพึมพำ

เสี่ยเลี่ยนจื่อกระแอมไอ

“ใครสนว่าเขาอยู่ระดับใด อย่างไรสิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือ…ศิษย์หลานข้า!”

บูรพาสงัดนิ่งเงียบ สายตาตกไปยังเหยียนเหยียนที่จ้องมองจุดที่สวี่ชิงหายไปด้วยความหลงใหล พลันเอ่ยคำ

“เจ้ากับศิษย์หลานเจ้าพบหน้ากันน้อยไปหน่อย เดี๋ยวตอนเจ้ามาหาข้าจะเรียกให้เขามาบ่อยๆ ก็ได้…”

ขณะผู้บำเพ็ญเกาะบูรพาสงัดสั่นสะท้าน ขณะจอมคนบูรพาสงัดสนทนากับเสี่ยเลี่ยนจื่อ ท้องฟ้าเหนือทะเลต้องห้ามกลับมามืดมิดอีกครั้ง มีเพียงดวงจันทร์ส่องแสงอ่อนบาง แสงที่ทะลุถึงผิวทะเลจากเบื้องล่างก็มืดลงอย่างรวดเร็ว

กระทั่งฟ้าดินกลับมามืดมิดในที่สุด

แต่ในส่วนลึกที่ก้นทะเล ดวงอาทิตย์ที่แปลงกายจากสวี่ชิงส่องแสงถ้วนทั่ว กำลังหวีดคำรามมุ่งหน้าไป

ไล่โจมตีมือขาด!

สรรพเสียงระหว่างทางล้วนกลายเป็นความเร็วของเขา

จันทร์อ่อนแสงบนม่านฟ้าได้รับผลกระทบจนเป็นสีม่วงโดยไม่รู้ตัว แสงจันทร์สีม่วงตกต้องบนทะเลและซึบซาบเข้าไป

อสูรทะเลดุร้ายจำนวนมากหลบไม่ทัน ร่างกายแตกสลาย เลือดของพวกมันเสริมความเร็วให้สวี่ชิงเช่นกัน

ส่วนอสูรทะเลที่ตายเหล่านั้น วันนี้ถือเป็นโชคร้ายของพวกมัน

สำหรับมือขาดกับร้อยอสูรที่ถูกสวี่ชิงไล่โจมตี วันนี้ถือเป็นโชคร้ายเช่นกัน

โชคร้ายของพวกมัน ย้อนมาหาสวี่ชิงก็เป็นโชคดี ความเร็วเขาถูกเสริมกำลังอีกครั้ง

หนึ่งก้านธูปผ่านไปเช่นนี้ เหนือพื้นที่ก้นทะเลที่มีแต่ความมืดมิดและพืชทะเล ดวงอาทิตย์มาเยือนตรงหน้ามือขาดที่รีบรุดหลบหนีนั้น

รัศมีส่องสว่าง สะท้อนทุกสิ่งรอบด้าน

ในเสียงสะเทือนเลื่อนลั่น ในแสงเซียนสาดส่องทั่วทิศ ในโชดดีที่คืบขยายถ้วนทั่ว ด้วยการฉุดดึงของโลหิตนั้น เงาร่างของสวี่ชิงเดินออกมาก้าวหนึ่ง

ขวางทางมือขาดและผีร้ายหลายพันตัวนั้น

หวดเข้าไปหนึ่งหมัด!

หมัดจักรพรรดิอมตะยกพายุก้นทะเลกวาดซัดทุกสิ่ง เสียงถูกช่วงชิงเกิดเป็นพลังสังหารประหลาดเสริมกำลังให้มันอีกครั้ง ขณะเดียวกันแสงจันทร์สีม่วงก็ทะลุจากผิวทะเลลงไปคลุมผนึก

แต่มือขาดนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง ในวิกฤตอันตรายหาใดเปรียบนั้น มันพลันหยุดลง ดวงตาบนนั้นเปี่ยมความเย็นชาและโหดเหี้ยม ครู่ต่อมานิ้วมือดีดสายฉินล่องหน

ผีร้ายหลายพันตัวรอบด้านพลันบ้าคลั่ง เริ่มกลืนกินกันเอง

ชั่วพริบตา ผีร้ายหลายพันตัวพลันจำนวนลดลงด้วยความบ้าคลั่งที่ระเบิดใส่กันเอง เหลือเพียง…หนึ่งร้อยตัว!

ไม่ขาดไม่เกิน

และผีร้ายร้อยตัวนี้ยังหน้าตาเปลี่ยนไป ดุร้ายกว่าเดิม พวกมันผสานกันดั่งตัวบรรเลง เกิดเป็นเพลงผีที่สวี่ชิงไม่เคยได้ยินพร้อมเสียงโหยหวนชวนสังเวชเป็นระยะ

เป็นเพลงเดียวกับเสียงขบวนร้อยอสูรแห่งรัตติกาลก่อนหน้านี้ แต่ที่ปรากฏตอนนี้ครบถ้วนมากกว่า!

ชั่วขณะที่ปรากฏ ทะเลรอบด้านพลันเย็นเยียบ อำนาจเทพเจ้าแห่งจันทร์สีม่วงของสวี่ชิงถึงกับสั่นสะเทือน ราวกับถูกฉุดดึง คล้ายบทเพลงนี้มีอำนาจบางอย่างต่อพลังของดวงจันทร์

ในความเลือนราง ถึงกับมีฉากลวงตาปรากฏในเสียงผีก้องสะท้อนนั้น

ดวงจันทร์คร่ำคร่าดวงหนึ่งแปลงขึ้นมาจากใต้ก้นทะเล

บนดวงจันทร์คร่ำคร่านั้นจะเห็นใบหน้าใหญ่ยักษ์ดวงหนึ่ง

นั่นคือใบหน้าของเด็กสาว คล้ายกับเด็กหนุ่มที่สวี่ชิงสืบทอดวิหคทองอยู่บ้าง ราวกับเป็นพี่น้อง

ที่เงียบสงบไม่ต่างกันยังมีหอบนเขาเซียนแดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณี

ในหอนั้นมีเงาร่างนั่งอยู่สิบเอ็ดสาย

แต่ละคนรูปร่างไม่เหมือนกัน ตรงกลางคือผู้เฒ่าหยกขาวที่ออกมือเอาประตูศิลากลับมาจากแดนต้องห้ามมรณะ

บัดนี้ต่างคนนิ่งเงียบ

ที่เป็นเช่นนั้นเพราะมีคนกล่าวประโยคหนึ่งในการประชุมเมื่อครู่

“ทวีปปักษาสวรรค์ทักษิณน่าสงสัยว่ามีเซียนคิมหันต์!”

ผ่านไปพักใหญ่ ผู้เฒ่าหยกขาวที่เป็นผู้นำแดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณีกล่าวคำแช่มช้า

“สถานภาพของดินแดนต้องประสงค์ค่อนข้างต่างกับที่เรารู้ก่อนมา”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เผ่าเรายืดการตัดสินใจก่อนหน้านี้ไปก่อนดีกว่า อย่าเพิ่งทำการบุ่มบ่าม จากนี้รอแดนศักดิ์สิทธิ์ระดับดินหรือระดับฟ้ามาถึงค่อยว่าตาม”

ผู้เฒ่ากล่าวจบ ผู้อาวุโสแดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณีอีกคนที่ด้านข้างลังเลครู่หนึ่ง กล่าวอย่างนอบน้อม

“ท่านบรรพจารย์ พวกเรามาเยือนหลายเดือนแล้ว คลื่นความรู้สึกของพวกชาวเผ่ายิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนใกล้จะข่มไม่ไหว พวกเขากระหายเลือดเนื้อจากโลกภายนอก บัดนี้ได้แต่มองไม่อาจลงมือ…”

“อีกอย่าง จำนวนชาวเผ่าเรามีจำกัด ต้องการการเกิดใหม่มาทดแทนด้วยเช่นกัน เผ่าเล็กๆ บนหมู่เกาะแถวนี้ถูกสำรวจแล้ว ในนั้นมีสิบกว่าแห่งเหมาะสมยิ่ง”

“เผ่าที่เหมาะสมเหล่านั้นร่างกายก็บำรุงประมาณหนึ่งแล้ว ฝังตัวอ่อนได้ทุกเมื่อ ถึงตอนนั้นมากสุดหนึ่งเดือนก็เร่งให้ตัวอ่อนกลืนกินเกิดเป็นชาวเผ่าเราได้”

“เรื่องนี้เป็นความลับ ไม่น่าถูกพบเห็น และการมีอยู่ที่สงสัยว่าเป็นเซียนคิมหันต์ก็ปิดด่านอยู่ตอนนี้…”

ผู้อาวุโสผู้นั้นกล่าวจบ มองไปยังบรรพจารย์ของเผ่า

ผู้อาวุโสคนอื่นก็ทยอยมองไป รอการตัดสินใจของบรรพจารย์

บรรพจารย์หยกขาวครุ่นคิด ผ่านไปครู่ใหญ่ยังคงส่ายหน้า

“ให้ชาวเผ่ารออีกหน่อย โอกาสยังมาไม่ถึง”

“อย่างน้อยก็ต้องรอฝูเสียออกจากด่าน เขาปิดด่านร้อยปีทุ่มเทกับการทะลวงขั้นเจ้าเหนือหัว บัดนี้เป็นช่วงสำคัญ การทะลวงรออยู่ข้างหน้า จะมีอุปสรรคมากมายตอนนี้ไม่ได้”

“และเมื่อเขาทำสำเร็จ เผ่าเราก็จะมีเจ้าเหนือหัวสองคน ตอนนั้นข้าผู้เฒ่าก็ไม่ต้องกังวลกับเรื่องใดมากมายแล้ว”

บรรพจารย์หยกขาวกล่าวคำเรียบนิ่ง

ทุกคนได้ยินแล้วพากันเห็นด้วย จากนั้นประกาศคำสั่งแดนศักดิ์สิทธิ์ไปยังกลุ่มสังกัดของแต่ละคน

…

“บรรพจารย์มีคำสั่งให้ทำตามแผนก่อนหน้านี้ต่อไป ต้องรอพ่อข้าออกด่านถึงจะเปลี่ยนแปลง วิธีนี้หัวโบราณเกินไปโดยแท้”

ระหว่างผิวทะเลต้องห้ามใต้แดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณี ด้วยไอเย็นจากน้ำแข็งสีฟ้าก่อนหน้านี้ ทำให้ที่นี่เกิดแท่งน้ำแข็งมากมาย

ผิวทะเลก็เต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งเปี่ยมไอเย็นไร้สิ้นสุด

ยามนี้บนผืนเกล็ดน้ำแข็ง ชายหนุ่มเผ่าบ่อเกิดกาลกิณีในชุดหรูหราผู้หนึ่งเดินพลางเอ่ยคำ น้ำเสียงเจือแววขุ่นมัว

คนผู้นี้หน้าตาเหมือนเผ่ามนุษย์ เพียงหว่างคิ้วมีดวงตาที่สามปิดอยู่ สีหน้าเขาเย็นเยียบ นัยน์ตาลึกล้ำดุจรัตติกาลมืดมิด ส่องประกายเจ้าเล่ห์ เย็นชาและโหดเหี้ยม

ข้างหลังเขามีผู้คุ้มครองเก้าคนติดตาม ต่างคนแผ่กลิ่นอายน่าหวาดกลัว ยามนี้ได้ยินแล้วเงียบไม่เอ่ยคำ

และชายหนุ่มก็ชัดว่าไม่ต้องการการตอบสนอง ฐานะของเขา สายเลือดของเขาทำให้เขามองข้ามกฎเกณฑ์มากมายในแดนศักดิ์สิทธิ์บ่อเกิดกาลกิณีได้

ยามนี้ขณะก้าวเดิน เขามาถึงพื้นที่แห่งหนึ่งแล้วพลันหยุดลง ผู้คุ้มครองด้านหลังคนหนึ่งเดินขึ้นมากล่าวเสียงทุ้ม

“ผู้มาเยือนก่อนจากเผ่าเราสองคนก็ตายอยู่ตรงนี้ขอรับ”

สายตาชายหนุ่มตกบนเกล็ดน้ำแข็ง นัยน์ตาฉายประกายประหลาด

“น่าสนใจ ด้วยสัมผัสจากวิชาลับพรสวรรค์ของเผ่า ผู้สังหารเป็นฟ้า เป็นดิน เป็นลม เป็นทะเล เป็นนกบนนภา เป็นปลาและอสูรในทะเล…”

“ร่องรอยนับไม่ถ้วน แต่กลับให้ความรู้สึกสะอาดหมดจด”

หลังชายหนุ่มครุ่นคิด ดวงตาที่สามตรงหว่างคิ้วพลันลืมขึ้น เผยรัศมีชั่วร้ายจ้องมองเบื้องล่างเกล็ดน้ำแข็ง

ผ่านไปครู่ใหญ่ ดวงตาที่สามปิดลง

“กระทั่งผลกรรมก็ถูกทำลาย”

ขณะพึมพำ ชายหนุ่มชัดว่าเริ่มสนใจ มือขวาพลันยกขึ้น ทันใดนั้นมีเข็มสอดด้ายโลหิตเล่มหนึ่งลอยออกจากเลือดเนื้อกลางฝ่ามือ

ลอยวนอยู่เบื้องหน้าเขา คล้ายกำลังเย็บความว่างเปล่า

“เช่นนั้น ใช้เข็มตกทอดจากมหาจักรพรรดิเย็บผลกรรมเข้าด้วยกันก็ใช่ได้แล้ว”

ชายหนุ่มหัวเราะ เข็มโลหิตเบื้องหน้าเขายามนี้กำลังตัดสลับกัน เย็บเสร็จแล้วกลับสู่ฝ่ามือ ทำให้ฝ่ามือเขามีลายมือเพิ่มขึ้นเส้นหนึ่ง

ชายหนุ่มจ้องมองลายมือที่เพิ่มขึ้นมาพลางกล่าวราบเรียบ

“ต่อไปนี้ ขอเพียงมือสังหารปรากฏตัวในขอบเขตการรับรู้ของข้าก็จะถูกเล็งเป้า”

“ไปเถอะ แม้ทะเลผืนนี้สกปรก แต่ข้อมูลอัจฉริยะฟ้าประทานที่พวกเจ้าทำสัญลักษณ์ไว้ก่อนหน้านี้ไม่เลวเลยเทียว ไปเอากลับมาก่อนแล้วกัน หากระหว่างทางได้เจอมือสังหารผู้นั้นก็เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ”

ชายหนุ่มกล่าวพลางเดินมุ่งหน้าอย่างสุขุม ผู้คุ้มครองด้านหลังกล่าวรับคำเสียงต่ำ

ไม่นาน กลุ่มคนสิบคนเดินออกจากพื้นที่เกล็ดน้ำแข็ง มุ่งหน้าไปยังทะเลต้องห้ามนอกเขตแดนศักดิ์สิทธิ์

…………………………………….