ผูกรักท่านประธานพันล้าน นิยาย บท 345

เผยหย่งจื้อพูดเสร็จก็ไม่รอให้อวี้เฟิ่งหยาได้ตั้งสติ

“ฝันเฟื่องไปเถอะ”

กู้เทียนเอินคว้าเก้าอี้ข้างตัวเขวี้ยงใส่ชายตรงหน้า

เสียง "ปัง" ดังขึ้นภายในห้อง คนในโรงแรมต่างทยอยตกใจตื่นขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้น”

“เสียงอะไรน่ะ”

“จะไม่ให้คนเขาได้นอนกันเลยหรือไง”

“……”

“เฮ้ พวกคุณเป็นใคร”

ที่ทางเข้าโรงแรม ประตูกระจกทั้งบานถูกชายร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านนอกของประตูทุบด้วยท่อเหล็กจนแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย หญิงสาวร่างเล็กประจำแผนกต้อนรับตกใจกลัวจนเข้าไปหลบใต้เคาน์เตอร์ บรรดาแขกเหรื่อที่ออกมาพากันกรีดร้องและหนีกลับเข้าห้องพักของตัวเอง

“ปล่อยตัวเทียนเอินนะ”

เสียงของอวี้เฟิ่งหยาราวกับหัวใจที่ถูกฉีกขาด เธอดึงเสื้อของเผยหย่งจื้อไม่ยอมปล่อย

เผยหย่งจื้อมือหนึ่งเอาผ้าขนหนูอุดตรงจุดที่เลือดออกบนศีรษะ อีกมือหนึ่งสะบัดเธอออกอย่างโหดเหี้ยม แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“ตอนแรกก็อยากคุยกับคุณดีๆ แต่ตอนนี้ดูท่าไม่จำเป็นแล้ว ไอ้เด็กนี่จะอยู่กับผมสองวัน หนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้ให้คุณเอาเงินมา 20 ล้าน แล้วจะส่งเขาคืนให้คุณในสภาพเดิม แต่ถ้าเอามาไม่ได้ เฟิ่งหยา อย่ามาโทษที่ผมพลิกลิ้นเปลี่ยนใจก็แล้วกัน"

อวี้เฟิ่งหยาขบฟันจนแทบจะหักออกจากกัน “เผยหย่งจื้อ แกมันไม่ใช่คน”

คำพูดลักษณะนี้เผยหย่งจื้อดูเหมือนจะฟังจนชาชินเสียแล้ว จึงหัวเราะเยียบเย็นออกมา

“คุณเพิ่งรู้เหรอ”

เขาทิ้งคำพูดนี้ไว้ จากนั้นก็นำกลุ่มคนร่างสูงใหญ่ ท่าทีดุร้ายแบกกู้เทียนเอินที่มีลมหายใจรวยรินเดินจากไป

คนกลุ่มนั้นทุบไปตามถนน ขณะเดินออกไปยังทุบโรงแรมจนเละไม่มีชิ้นดี

——

หิมะตกอีกครั้งในยามเช้า สภาพถนนไม่ค่อยดีนัก

ยามเซิ่งอันหรานมาถึงสตูดิโอของชิงเหมิงก็เกือบเที่ยงเข้าไปแล้ว สตูดิโอเพิ่งเปิดทำการได้ไม่นาน ช่วงปลายปีจึงไม่มีธุรกรรมทางการเงินที่ต้องทำมากนัก เธอแค่เข้ามาดูงานตามตาราง และประกาศแจ้งวันหยุด

“ทุกคน เหน็ดเหนื่อยอีกครึ่งเดือนก็จะได้หยุดพักละ”

ทันทีที่เซิ่งอันหรานพูดประโยคนี้ออกมา พนักงานภายในห้องก็พากันกระโดดโลดเต้นขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ประธานเซิ่ง พูดจริงพูดเล่น วันหยุดเทศกาลตรุษจีนมันต้องวันที่ 30 เป็นต้นไปไม่ใช่หรือคะ”

เซิ่งอันหรานส่งรอยยิ้มอันสดใสออกมา

“ถ้าเริ่มตั้งแต่วันที่ 30 จริงๆ พวกเธอกลับบ้านกันทันไหมล่ะ แค่เดินทางก็กินเวลาไปครึ่งหนึ่งแล้ว ก่อนวันหยุดไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน กลับมาไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานเสียยิ่งกว่า สู้ให้พวกเธอหลบฤดูแห่งการเดินทางอันคับคั่ง หยุดไปเลย 20 วันเต็มๆ พวกเธอกลับมาก็ตั้งใจทำงานให้ฉันดีๆ แล้วกัน”

“นั่น…ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว”

มีคนผงกศีรษะ พากันโห่ร้องคำรับรองกันพึ่บพั่บประหนึ่งเห็ดที่ผุดขึ้นมาจากดิน ทั้งสตูดิโอเต็มไปด้วยเสียงครื้นเครงเฮฮาปาร์ตี้

“พอๆ ไปทำงาน เลิกตามประจบกันได้แล้ว ยังไม่ถึงวันหยุดเสียหน่อย รีบไปทำงานของตัวเองเลยไป”

ฉินปัวยังคงมีสีหน้ามืดมัว เพียงคำพูดเดียวก็พากันใบ้รับประทานกันทั่วหน้า จากนั้นต่างคนต่างรีบเก็บหางของตัวเองเดินกลับที่นั่งไป

เซิ่งอันหรานหยอกล้อฉินปัวระหว่างเดินกลับห้องทำงาน

“รุ่นพี่ฉิน ฉันว่าคุณยังดูเหมือนบอสของบริษัทนี้มากกว่าฉันเสียอีก ฉันขายบริษัทให้คุณเอาไหม”

“ผมไม่สนใจ”

ฉินปัวมีสีหน้าเรียบเฉย “ผมไม่คิดจะทำอะไรทั้งนั้นนอกจากการออกแบบ ถึงคุณจะให้ผมฟรีๆ ผมก็ไม่เอาหรอก”

“ฝันไปเถอะ”

เซิ่งอันหรานเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “เรื่องอะไรฉันต้องยกบริษัทให้คุณ”

ฉินปัวมองมาที่เธอด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

ตรงระเบียงทางเข้าห้องนอน อวี้หนานเฉิงกำลังยืนอยู่บนบันไดพับซึ่งไม่รู้ไปเอามาจากไหน อีกทั้งยังมีกระดิ่งลมอันเล็กๆ สีชมพูแขวนเรียงรายอยู่บนเพดานเหนือศีรษะเขา มันช่างสวยงามเหลือเกิน

“แค่ให้คุณติดคำอวยพรเองนะ” เซิ่งอันหรานเดินเข้าไปหาพลางเงยหน้าอย่างจนใจ “คุณแขวนของตกแต่งพวกนี้ไปทำไมกัน”

อวี้หนานเฉิงที่หายยุ่งแล้วโบกมือลงมาจากบันได พลางพูดอย่างเคร่งขรึม

“อาจ้านส่งคลิปวิดีโอตอนที่ไปรับเจ้าสาวมาให้ผมเยอะเลย ผมเห็นงานแต่งของคนอื่น ทางบ้านฝั่งเจ้าสาวจะมีของพวกนี้ นอกจากของตกแต่งจำพวกนี้แล้ว ยังมีลูกโป่ง แต่ดูเหมือนต้องทำทีหลัง ไม่อย่างนั้นลมมันจะไหลออกน่ะ”

“เป็นโชคดีของฉันจริงๆ ที่มีแฟนละเอียดรอบคอบปานนี้”

เซิ่งอันหรานยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นตรง คิดๆ แล้วก็เข้าไปเกาะเอวอวี้หนานเฉิงแบบหมีโคอาล่า เดินตามเขาไปตั้งแต่ประตู้องนอนจนถึงห้องครัว จนกระทั่งเขาล้างมือแล้วก็ยังไม่ยอมปล่อย

“ผมแขวนอันนี้พอ” อวี้หนานเฉิงล้างมือเสร็จก็พูดประโยคนี้ขึ้นมากะทันหัน “กลัวคุณจะตกลงไปน่ะ ส่วนอันอื่นคุณแขวนเองได้ ก็แขวนเองแล้วกัน”

“ฉันไม่ว่างค่ะ”

เซิ่งอันหรานกระพริบตาปริบๆ “คุณช่วยทำให้ฉันเถอะนะ”

“ทำไมไม่ว่างล่ะ ที่บริษัทยุ่งเหรอ”

“ใช่ค่ะ” เซิ่งอันหรานหลบตาเขาพลางพูดอย่างประหม่าออกไปว่า “ยุ่งมากเลย พอถึงปลายปีที่บริษัทก็ต้องอยู่เคลียร์บัญชีกันไม่ใช่หรือคะ ฉันเองก็ต้องทำงานล่วงเวลาไปด้วย ตอนกลางวันเลยไม่มีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนคุณน่ะ”

“งั้นผมอยู่รอคุณที่บ้านตอนกลางคืนก็แล้วกัน”

“ก็ไม่ได้ค่ะ” เซิ่งอันหรานปฏิเสธเป็นพัลวัน “น้าสะใภ้บอกว่าก่อนแต่งงานคุณห้ามมาอยู่กับฉัน เพราะงั้นคุณกลับไปอยู่ที่บ้านของคุณเถอะนะ”

อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว “คืนก่อนแต่งงานค่อยกลับไปก็ได้นี่”

“อุ๊ย แบบนี้ไม่ดีค่ะ” เซิ่งอันหรานรีบจับมือเขาเอาไว้ “ที่จริงฉันก็ไม่อยากแยกจากคุณเลยนะคะ แต่กฎเกณฑ์มันเป็นแบบนี้ คุณก็ตอบรับเถอะนะ”

อวี้หนานเฉิงยังคงไม่หวั่นไหว

เซิ่งอันหรานขบเม้มริมฝีปาก พลางงัดไม้เด็ดออกมาด้วยการบิดเอวเล็กน้อย เขย่าๆ มือเขา จากนั้นก็ลากเสียงยาวๆ ออกไป

“คุณสามี——”