ราชินีพลิกสวรรค์ นิยาย บท 106

ชายชุดสีเลือดแดงปรากฏในเงามือ ถูกลมพัดโชยไปมาดังซ่าซ่า

ในขณะนี้ ในสายตาเจียงหลีมองเห็นแต่เพียงชุดสีแดงไม่ว่าจะเป็นนักฆ่าหรือลู่เสวียน ต่างถูกนางลบเลือนออกจากหัวหมด

“…ชิงเกอ” นั่นเจ้าใช่ไหม ชิงเกอ! เสียงแผ่วบางลอยออกมาจากปากของเจียงหลี ดึงดึงดูดความสนใจของลู่เสวียน เขาขมวดคิ้วมองไปยังใบหน้าเจียงหลี เห็นสีหน้านางเต็มเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นและความคิดถึง เขาแปลกใจเล็กน้อย ใครกัน ที่ทำให้นางมีสีหน้าเช่นนี้ได้ เมื่อมองขึ้นไปตามสายตาเจียงหลี ชายชุดสีแดงสดก็ตกอยู่ในสายตาลู่เสวียน หางตาลู่เสวียนหดอย่างรวดเร็วพลางถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “ข้าก็นึกว่าใครแอบซุ่มมองอยู่ ที่แท้ ก็คุณชายรองจากตระกูลฉินนี่เอง” คนที่อยู่บนต้นไม้ เมื่อตัวตนถูกเฉลยก็ไม่คิดจะหลบซ่อนอีก

กิ่งไม้ขยับเมื่อชายชุดสีแดงดั่งเปลวไฟร่วงลอยมาจากบนต้นไม้ ใบไม้โบยบิน พร้อมชายหนุ่มผู้มีผมดำเงางาม ดวงตาฉายแววหยิ่งยโส ปรากฏต่อหน้าทั้งสองคน

ไม่ใช่นาง เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่อยู่บนต้นไม้อย่างชัดเจน แววตาเจียงหลีเผยความผิดหวังเล็กน้อย

นางเก็บอารมณ์ความรู้สึกตื่นเต้นและคิดถึงอย่างเร็ว ราวกับไม่เคยปรากฏออกมาก่อน ชิงเกอจะปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร เจียงหลีหัวเราะในใจกับการเข้าใจผิดของตน

ลู่เสวียนที่คอยสังเกตนางอยู่ตลอดเวลารู้สึกประหลาดใจ แต่เวลานี้ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก ส่วนชายหนุ่มรูปงามในชุดสีแดงที่กระโดดลงมาจากต้นไม้ กลับยักคิ้วขึ้น เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีหญิงสาวที่เห็นใบหน้าเขาแล้วเกิดอาการผิดหวัง

“นี่สาวน้อย ข้าไม่หล่อเหลาหรือไร” ฉินเทียนอีสองเท้าเหยียบลงพื้น ก็เดินมาทางเจียงโดยตรง ส่วนลู่เสวียนถูกเพิกเฉย ท่าทีที่แสนจะเย่อหยิ่งเมื่ออยู่บนตัวเขากลับแฝงด้วยความหล่อเหลา ดวงตาเจียงกลับคืนสู่ปกติ ราวกับว่าคำพูดของเขา ทำให้สายตาที่ตกอยู่บนตัวฉินเทียนอีกวาดมองอย่างละเอียด คนคนนี้สวมเสื้อคลุมสีโลหิตดั่งเปลวไฟ ทำให้เด่นชัดยิ่งนัก รูปหน้าอันหล่อเหลาแฝงไปด้วยความเลินเล่อ เป็นที่หนุ่มรูปงามอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่า ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกหวั่นไหวเลยแม้แต่นิด

“ก็หล่ออยู่” เจียงหลีตอบถือเป็นการให้เกียรติเขา หรืออาจเป็นเพราะเห็นแก่ชุดสีแดงที่ใส่อยู่ก็ได้

“ถ้าหล่อ เหตุใดเจ้าจึงรู้สึกผิดหวัง” ฉินเทียนอีถามแบบตรงๆ

“ฉินเทียนอี!”

ก่อนที่ฉินเทียนอีจะขยับเข้าใกล้มากกว่านี้ ลู่เสวียนรีบก้าวเข้ามาเสียบระหว่างคนทั้งคน เขามองฉินเทียนอีด้วยความระแวง “ห่างออกจากนางหน่อย!”

ฉินเทียนอีเก็บขาที่จะก้าวออกไป “คุณชายตระกูลลู่ หัดให้ความสนใจกับหญิงสาวเมื่อไหร่กัน”

ฉินเทียนอี?

ฉินเทียนอี!

ในที่สุดเจียงหลีก็ดึงสติตัวเองกลับมาได้ นางคิดชื่อนี้ทวนอยู่สองรอบ เพิ่งนึกได้ว่าฉินเทียนอีคือใคร ที่แท้ เขาก็คือคุณชายรองแห่งตระกูลฉินผู้มีชื่อเสียงล้ำลือเทียบเท่าลู่เจี้ย ตอนนี้สามคนผู้โดดเด่นของยุค ก็เหลือเพียงคนเดียวแล้วที่นางยังไม่ได้เจอ เจียงหลีเข้าใจอย่างโจ่งแจ้งกับฐานะของเขา ไม่พลาดที่จะกวาดตามองอีกรอบ

เจียงหลียักคิ้ว สงสัยเหมือนกันว่าการที่ฉินเทียนอีปรากฏที่นี่มีเป้าหมายอันใด “ฉินเทียนอีเจ้าเป็นศิษย์ปัจจุบันสำนักหลิงอู่ เหตุใดจึงมาอยู่ในหุบเขาโยวโยว ” ลู่เสวียนถาม

ฉินเทียนอียิ้มกว้าง “หุบเขาโยวโยวไม่เพียงมีแต่ศิษย์ใหม่เท่านั้นที่เข้าใด้ ขนาดคนที่จะฆ่าเจ้ายังเข้ามาได้ ข้าที่จะมาหาความสนุกดู เหตุใดจึงจะเข้าไม่ได้” คำพูดนี้ของเขาเหมือนมีความหมายแอบแฝง

ยังไม่ที่ทันลู่เสวียนจะถามต่อ แรงกดดันจากข้างหลังไล่ตามมาติดๆ จนลู่เสวียนและเจียงหลีหันมองไปข้างหลังพร้อมกัน เงาร่างทั้งแปดปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาไล่ตามมาด้วยความเร็วสูง “แย่ละ พวกมันไล่ตามมาแล้ว” ลู่เสวียนเอ่ยอย่างเจ็บใจ

เขาหันกลับไปมองฉินเทียนอี สายตาตำหนิอย่างเห็นได้ชัด เพราะเขาขัดขวางจึงทำให้คนด้านหลังไล่ตามทัน ฉินเทียนอีกลับถอยออกไปพิงต้นไม้พร้อมกอดอดดูสนุกสนาน “หลียาโถ่ว ดูท่าแล้วพวกเราคงต้องกัดฟันสู้แล้วล่ะ จำไว้ ถ้าสบโอกาสให้รีบหนีทันที” เจียงหลีพยักหน้า เรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ นางไม่ชะล่าใจแน่นอน

อ้ากกกก

ลู่เสวียนที่ยืนข้างนางตะโกนออกมาจนตกใจ พลังที่เพิ่มเป็นทวีคูณทะลุระดับหลิงซื่อจนบรรลุระดับลมปราณก้าวสู่ระดับหลิงเจี้ยง

เจียงหลีหน้าถอดสีเมื่อเห็นผิวของลู่เสวียนเปลี่ยนเป็นสีทองแดง ดวงตาทั้งคู่กลายเป็นสีแดงสด “สายเลือด…”