ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 169

ตอนที่ 169 ช่วงเวลาที่เฟื่องฟู (2)

“ฉันเตือนเธอไว้ก่อน ถ้าเธอกล้าขายออกไป หลังจากนั้นอย่าคิดว่าฉันจะเอาของอะไรดีๆ ให้เธออีก!”

ตอนนี้เขาสงสัยอย่างมาก เด็กคนนี้อาจขายยาบำรุงที่เขาให้เธอไว้ออกไป

ไม่งั้นกลับมาครั้งก่อนปราณของเธอน่าจะทะลุหนึ่งร้อยสิบแคลไปแล้ว

หลังจากนั้นยังให้เธออีกไม่น้อย รวมทั้งยาบำรุงเลือดและปราณธรรมดา ทำไมปราณถึงเพิ่มขึ้นมาแค่นี้กัน?

ฟางหยวนยืนกรานปฏิเสธอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม “ฉันไม่ได้ขาย นายใส่ร้ายฉัน!”

“ยังไงฉันก็ให้แม่จับตาดูเธอไว้แล้ว กินหนึ่งเม็ด ถึงจะให้เธออีกเม็ด ไม่กินไม่ให้ กินหมดแล้ว ปราณยังไม่ถึงร้อยห้าสิบแคลล่ะก็ หึๆ!”

รวมทั้งหมดแล้ว ยาบำรุงกำลังกว่าสิบเม็ด ยาบำรุงเลือดและปราณธรรมดาอีกกว่าสิบเม็ด

ตามราคาตลาดแล้วเกือบถึงสองล้าน

หากปราณยังไม่ถึงร้อยห้าสิบแคลอีก นั่นหมายความว่าคุณสมบัติของเด็กคนนี้แย่จริงๆ แล้ว

ฟางหยวนฟองแก้ม ยังคงอารมณ์ไม่ดีเรื่องที่ฟางผิงใส่ร้ายเธอ เธอไม่ได้ขายจริงๆ!

อีกอย่าง แพงขนาดนี้ เพื่อนนักเรียนซื้อไหวที่ไหนกัน!

สองพี่น้องเถียงกันอยู่ครู่หนึ่ง ฟางหยวนรู้ว่าคงเรียกร้องอะไรจากพี่ชายไม่ได้แล้ว จึงรีบวิ่งลงไปขออั่งเปาจากพ่อกับแม่แทน

—

คนในบ้านติดอักษรอวยพรกลอนคู่ แขวนโคมแดง เตรียมอาหารค่ำอย่างสุขสันต์…

ด้านนอกเริ่มจุดประทัดกันตั้งนานแล้ว

โทรศัพท์ยังดังขึ้นเป็นครั้งคราว บ้างก็โทรมาหาฟางหมิงหรง บ้างก็ของฟางผิง…

คนที่โทรมาหาเยอะที่สุดคือฟางหยวน!

ฟางผิงโทรไปสวัสดีปีใหม่หลายคนเหมือนกัน

สายของหลู่เฟิ่งโหรวโทรไม่ติด ฟางผิงเดาว่าหลู่เฟิ่งโหรวอาจจะไปถ้ำใต้ดิน

ทางหวังจินหยางโทรติด แต่ปีนี้เขาไม่ได้กลับมาฉลองปีใหม่ที่หยางเฉิง แต่ข้ามปีที่เจียงเฉิงแทน

ตอนแรกฟางผิงยังจับต้นชนปลายไม่ถูก จวบจนในสายมีเสียงดังว่า “พี่จินหยาง กับข้าวพร้อมแล้ว!”

เสียงนี้ฟางผิงคุ้นหูอยู่บ้าง

คิดอยู่พักหนึ่งจึงตระหนักได้ว่า นี่เป็นเสียงของลูกสาวอาจารย์ของหวังจินหยางคนนั้น?

เหล่าหวังฉลองปีใหม่อยู่ที่นั่น…

ฟางผิงลอบถอนหายใจ เป็นลูกศิษย์แล้ว หรือจะเป็นลูกเขยอีกงั้นเหรอ?

แต่เด็กสาวคนนั้นเหมือนจะอายุยังน้อย ทั้งเด็กกว่าฟางหยวนอีกด้วย

นินทาในใจแล้ว ฟางผิงไม่พูดมากอีก ไม่นานก็วางสายไป

ก่อนต่อมาฟางผิงจะคุยโทรศัพท์กับน้าเล็กของตัวเอง

ทั้งสองบ้านผลัดกันกล่าวสวัสดีปีใหม่แล้ว อาหารค่ำส่งท้ายปีเก่าก็ขึ้นโต๊ะอย่างเป็นทางการ

ในโทรทัศน์กำลังฉายภาพของผู้นำจีนกล่าวให้ขวัญกำลังใจทหารชายแดน

ฟางผิงถึงกระทั่งเห็นสถานการณ์อย่างเลือนรางว่ามีคนได้รับบาดเจ็บในขบวนทหาร

บริเวณชายแดนนั้นมีปากทางเข้าถ้ำไม่ใช่น้อยๆ

—

ทิวทัศน์ยาวค่ำคืนเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ ดอกไม้ไฟสว่างวาบไปทั่ว

ฟางผิงลงมาจุดดอกไม้ไฟเล่นกับฟางหยวนข้างล่างพักหนึ่ง ก่อนจะขึ้นไปฝึกวิชาต่อ เขาไม่ได้เอ้อละเหยทำตัวสบายๆ เหมือนฟางหยวน

ยังไงฟางหยวนก็เพิ่งอายุสิบสี่ปี ผ่านปีนี้ไปจะครบสิบห้า

เธอไม่ได้กดดันตัวเองเหมือนฟางผิง ในสายตาของฟางหยวน พี่ชายของเธอเก่งที่สุดถือว่าเพียงพอแล้ว

ส่วนตัวเองรอให้ถึงมอปลาย กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ทั้งสามารถเข้าสู่มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ได้ นั่นนับเป็นความปรารถนาที่สูงที่สุดของเธอแล้ว

ดังนั้นแม้เด็กสาวจะสนใจเรื่องฝึกวิชา แต่ก็ไม่ได้กดดันกับมันมากมาย

ในห้องออกกำลังกาย

ฟางผิงตรวจสอบตัวเลขของตัวเองอีกครั้ง

ทรัพย์สิน : 19,200,000

ปราณ : 340 แคล (355 แคล)

จิตใจ : 305 เฮิรตซ์ (312 เฮิรตซ์)

หลอมกระดูก : 66 ชิ้น (90%) , 10 ชิ้น (40%) , 130 (30%)

กระดูกช่วงล่างหกสิบสองชิ้นหลอมสำเร็จแล้ว กระดูกช่วงบนหกสิบสี่ชิ้น หลอมไปแล้วสี่ชิ้น ระยะห่างจากขั้นสองสูงสุดยังขาดหลอมกระดูกอีกหกสิบชิ้น

“พลังงานแร่น้อยเกินไป ไม่พอใช้”

หวงจิ่งส่ายหัว ครุ่นคิดเล็กน้อยว่า “กระทรวงการศึกษามีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ผ่านปีใหม่อาจจะเปลี่ยนแปลงนโยบายบางส่วน ให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เข้าไปในถ้ำใต้ดินด้วยเหมือนกัน!”

“ขั้นสอง…นี่…อันตรายเกินไปหรือเปล่า?”

หลู่เฟิ่งโหรวกังวลอยู่บ้าง ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองเข้าถ้ำใต้ดิน อันตรายมากจริงๆ

หวงจิ่งขบริมฝีปาก เอ่ยด้วยสีหน้าหนักแน่น “นักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้คือคน ทหารก็เป็นคน! ทหารธรรมดาลาดตระเวนที่ถ้ำใต้ดินอยู่มากมายเช่นกัน…”

“ไม่เหมือนกัน! หน่วยทหารทำงานเป็นระบบ…”

“เหมือนกัน ผู้ฝึกยุทธ์ก็สามารถทำงานเป็นระบบได้!”

พูดมาถึงตรงนี้ หวงจิ่งโบกไม้โบกมือว่า “ไว้ค่อยว่ากันเถอะ เรื่องนี้ยังไม่ถึงเวลาต้องตัดสินใจ หากต้องตัดสินใจจริงๆ เซี่ยงไฮ้ของพวกเราจะแบกรับหน้าที่อย่างไม่ลังเล นักศึกษาศิลปะการต่อสู้ไม่หวั่นกลัวสงครามอยู่แล้ว!”

พูดจบ หวงจิ่งก็กล่าวต่อว่า “เธอกลับไปก่อนเถอะ เหล่าอู๋ของเธอยังรออยู่…”

“หย่ากันแล้ว เขาใช้ชีวิตของเขา ฉันใช้ชีวิตของฉัน คุณยุ่งเรื่องพวกนี้ให้มันน้อยๆ หน่อย”

“ฮ่าๆ!”

หวงจิ่งหัวเราะแฝงด้วยความหยอกเย้า

หย่าแล้ว?

พวกคุณสองคนหย่ากันมากว่าสิบปี! แต่พอคุณจัดการคนตระกูลฟาง กลับเอาแต่อ้างบารมีเหล่าอู๋อย่างนั้นอย่างนี้

คร้านจะสนใจเธออีก ตอนนี้หวงจิ่งออกมาจากถ้ำใต้ดินแล้ว ด้านนอกไม่ไกล โคมของเซี่ยงไฮ้ส่องแสงสว่างพร่างพราว

“ช่วงเวลาที่เฟื่องฟู ประเทศจีนเฟื่องฟูมาถึงห้าพันปี…”

หวงจิ่งพึมพำ อาหารการกินอุดมสมบูรณ์อยู่อย่างสุขสบาย ประชากรพันล้านคนไม่มีใครหนาวเหน็บหิวโหย ช่วงเวลาที่เฟื่องฟูเช่นนี้จะผ่านไปแล้ว?

ประเทศชาติตกสู่ความยากลำบากจะกระตุ้นให้ประชาชนสามารถฟื้นฟูประเทศขึ้นมาใหม่อีกครั้งงั้นเหรอ?

มีสิทธิ์อะไรกัน!

ผ่านวันคืนมาอย่างยากลำบาก มีสิทธิ์อะไรมาทำให้เผชิญกับความลำบากอีกครั้ง!

“ถ้ำใต้ดิน…”

ถอนหายใจแล้ว เงาของหวงจิ่งก็ห่างไกลออกไปทันที

———————