ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 19

ตอนที่ 19 กำหนดการ

ระหว่างที่ทุกคนพูดคุยกัน ไม่นานรถก็เดินทางมาเกือบถึงประตูโรงเรียน

มองออกไปก็เห็นคนจำนวนไม่น้อยยืนออกันอยู่หน้าประตูอยู่ไกลๆ

คนที่อยู่ด้านหน้าเป็นหัวหน้าฝ่ายวิชาการของโรงเรียนมัธยมหยางเฉิงอันดับหนึ่ง

ผู้อำนวยการไม่อยู่ที่โรงเรียน หัวหน้าฝ่ายวิชาการจึงนำคนมายืนต้อนรับหน้าประตูด้วยตัวเอง การต้อนรับเช่นนี้ แทบไม่ต่างอะไรกับยามที่ผู้บริหารมาเยี่ยมชมโรงเรียนมาแต่น้อย

และยามนี้หวังจินหยางเป็นเพียงนักศึกษาชั้นปีหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้โรงเรียนเห็นความสำคัญกลับเป็นฐานะผู้ฝึกยุทธ์ของเขา

หากเป็นปีก่อน เกรงว่าหัวหน้าฝ่ายวิชาการคงไม่ใส่ใจหวังจินหยางเช่นนี้

ต่างกันเพียงก้าวเดียว กลับห่างราวฟ้ากับดิน

—

หวังจินหยางลงรถไปพูดคุยกับหัวหน้าฝ่ายวิชาการ พวกฟางผิงก็เดินไปอยู่ข้างๆ หลิวอันกั๋ว

หลิวอันกั๋วก็เป็นหนึ่งในคนที่มาต้อนรับเช่นกัน นอกจากอาจารย์พวกนี้แล้ว ยังมีนักเรียนอีกจำนวนหนึ่ง

ฟางผิงไม่ค่อยคุ้นหน้านักเรียนพวกนี้สักเท่าไร อู๋จื้อหาวกลับคุ้นเคยกว่า เอ่ยเสียงเบาว่า “ส่วนมากเป็นนักเรียนห้องเรียนพิเศษ บางส่วนเป็นนักเรียนหัวกะทิของห้องเรียนธรรมดา”

นักเรียนที่เขาพูดถึง ย่อมเป็นนักเรียนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ ไม่ใช่สายสังคมแต่อย่างใด

คนที่มาที่นี่ได้ แน่นอนว่าต้องเป็นเมล็ดพันธ์ชั้นยอดของโรงเรียนในปีนี้อยู่แล้ว

หากพวกฟางผิงไม่ได้ถูกเลือกให้มารับหวังจินหยาง ยามนี้นอกจากอู๋จื้อหาวแล้ว คนอื่นๆ ก็คงไม่มีคุณสมบัตินั้น

แน่นอนว่า หมายถึงก่อนหน้านี้ เพราะยามนี้เห็นได้ชัดว่าฟางผิงมีคุณสมบัติเพียงพอ

หลิวอันกั๋วไม่ใช่หัวหน้าฝ่ายไหนของโรงเรียน ยามที่หยางจินหยางพูดคุยกับหัวหน้าพวกนั้น หลิวอันกั๋วก็ไม่ได้แทรกบทสนทนาแต่อย่างใด

เมื่อเห็นพวกฟางผิงมาถึง หลิวอันกั๋วก็กระซิบถาม “เป็นยังไงบ้าง ได้อะไรกลับมาเยอะหรือเปล่า?”

อู๋จื้อหาวเป็นฝ่ายพยักหน้าก่อน บอกเป็นนัยว่าได้รับความรู้กลับมาไม่น้อย

ต่อจากนั้นค่อยเอ่ยอย่างอิจฉาอยู่บ้าง “คนที่ได้กำไรมากที่สุดคือฟางผิง อาจารย์ ค่าปราณของฟางผิงเพิ่มขึ้นอีกแล้ว เกรงว่าจะสูงกว่าผมแล้ว…”

“เป็นไปได้ยังไง?”

หลิวอันกั๋วตกตะลึงไปเล็กน้อย ไม่กล้าจะเชื่ออยู่บ้าง

การจะเพิ่มค่าปราณนั้นไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฟางผิงที่มีฐานะทางบ้านธรรมดา ไหนเลยจะแซงหน้าอู๋จื้อหาวได้อย่างง่ายดาย

อู๋จื้อหาวย่อมเข้าใจสาเหตุที่อาจารย์ประจำชั้นตกใจ จึงรีบอธิบายเพิ่มเติม

รอจนได้รู้ว่าฟางผิงกินยามั่วซั่ว หลิวอันกั๋วก็หมดคำพูด วัยรุ่นสมัยนี้ไม่กลัวตายกันรึไง? แต่ยังไงเรื่องก็ผ่านไปแล้ว ในความโชคร้าย ฟางผิงได้โชคดีกลับมา หลิวอันกั๋วยังคงดีใจอย่างยิ่ง “เป็นเช่นนี้ ปีนี้ห้องสี่ของพวกเราอาจจะเกิดปาฏิหาริย์ก็ได้!”

อู๋จื้อหาวมีหวังจะสอบศิลปะการต่อสู้ หากมีฟางผิงเพิ่มมาอีกคน ห้องเรียนธรรมดามีนักศึกษาศิลปะการต่อสู้ถึงสองคน…เพียงแค่คิด หลิวอันกั๋วก็ยิ้มดีใจจนหุบปากไม่ลงแล้ว

ปีก่อนมีหวังจินหยางและนักเรียนอีกคนที่สอบติด นักเรียนห้องเรียนธรรมดาของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ พวกเขาสอบเข้าได้ นับเป็นการประสบความสำเร็จ

แต่สิ่งที่ทำให้พวกดหลิวอันกั๋วอิจฉาไม่ใช่นักเรียนพวกนี้ กลับเป็นอาจารย์ประจำชั้นห้องเรียนธรรมดาของสองคนนั้น

เพราะในห้องมีนักเรียนสายศิลปะการต่อสู้ ทั้งยังเป็นห้องเรียนธรรมดา ปีก่อนอาจารย์ประจำชั้นสองคนนี้จึงได้รับเงินรางวัลเป็นเงินกว่าแสนหยวน!

นี่เทียบได้กับเงินเดือนอาจารย์ประจำชั้นของพวกเขาถึงสองปีเชียว!

นอกจากเงิน เรื่องอื่นก็ไม่น้อยหน้า ยังมีโอกาสเลื่อนตำแหน่ง โอกาสรับเลือกให้เป็นอาจารย์ดีเด่น…

สอบได้คนเดียวยังขนาดนี้ หากเป็นสองคนล่ะ?

หลิวอันกั๋วจินตนาการจนหน้ามืดตาลาย หรือว่าปีนี้ตัวเองจะกลายเป็นตำนานของโรงเรียนมัธยมหยางเฉิงอันดับหนึ่ง

อาจารย์คนแรกที่ยอดเยี่ยมที่สุด สามารถอบรมสอนสั่งนักเรียนห้องเรียนธรรมดาจนสอบติดสายศิลปะการต่อสู้ได้ถึงสองคน?

ไม่เพียงเท่านี้…หยางเจี้ยนและหลิวรั่วฉี ก็ใช่ว่าจะหมดหวังเสียทีเดียว…

คิดย้อนกลับไปกลับมา หลิวอันกั๋วก็เคลิบเคลิ้มไปอยู่บ้าง

อายุล่วงสู่ห้าสิบปีแล้ว ยามนี้กลับอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มราวกับคนโง่

ด้านข้างยังมีอาจารย์ประจำชั้นห้องอื่นๆ รวมถึงอาจารย์ประจำชั้นห้องเรียนพิเศษ

มีคนเห็นรอยยิ้มของหลิวอันกั๋ว จึงอดสัพยอกไม่ได้ “เหล่าหลิว สำรวมหน่อย พวกเด็กนักเรียนยังอยู่ที่นี่”

หลิวอันกั๋วเผยใบหน้าลำพองใจ เมื่อตั้งสติได้ก็เอาตัวบังพวกอู๋จื้อหาวไว้ข้างหลัง เอ่ยด้วยยิ้มตาหยี “ฉันดีใจก็ผิดรึ? เหล่าหลี่ ได้ยินว่าช่วงนี้คุณมีหน้ามีตาไม่น้อย เห็นคนพูดว่าปีนี้รางวัลอาจารย์ประจำชั้นดีเด่นคงหนีไม่พ้นคุณแล้ว?”

ผู้ที่ถูกหลิวอันกั๋วเรียกว่าเหล่าหลี่ ก็เป็นอาจารย์อายุประมาณห้าสิบคนหนึ่ง แต่อีกฝ่ายตำแหน่งดีกว่าหลิวอันกั๋วไม่น้อย เป็นอาจารย์ประจำชั้นของห้องเรียนพิเศษ

ได้ยินคำพูดของหลิวอันกั๋ว เหล่าหลี่ก็หัวเราะลั่น “ทำไมกัน? หากไม่เป็นฉัน นายคิดว่าจะเป็นเหล่าจางหรือไง? ปีนี้โจวปินของห้องเรียนพวกเราต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยการต่อสู้ได้แน่ หากโชคดีหน่อย มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ปักกิ่ง หรือมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้ก็อาจมีหวัง…”

มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้สองแห่งนี้ นับเป็นมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ

มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้ทางใต้ และมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ปักกิ่งทางเหนือ

เทียบกับมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้หนานเจียงแล้ว มหาวิทยาลัยสองแห่งนี้ สอบเข้ายากกว่าอย่างยิ่ง

แม้หลิวอันกั๋วจะคิดเยาะเย้ยในความโอ้อวดของเหล่าหลี่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

โจวปินมีโอกาสสอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ได้ถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ แต่การสอบสองมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง กลับมีหวังไม่มากนัก

แต่ยามนี้โจวปินก็อยู่ในกลุ่มคนที่มาต้อนรับ ขึ้นชื่อว่าอาจารย์ย่อมไม่อาจโจมตีอีกฝ่ายเกินไปได้

หลิวอันกั๋วเผยหน้าแย้มยิ้ม ไม่โต้แย้งอะไร

เขาเพียงหันไปมองฟางผิงและอู๋จื้อหาวแวบหนึ่งเท่านั้น ปีนี้มีนักเรียนสองคนสอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ได้ รางวัลอาจารย์ประจำชั้นดีเด่นก็ต้องเป็นของเขาแล้ว!

แม้ว่าคนที่อยู่ห้องเรียนพิเศษจะสอบได้เยอะ แต่เดิมทีห้องเรียนพิเศษของโรงเรียนก็เป็นห้องที่ฝึกฝนนักเรียนสายศิลปะการต่อสู้อยู่แล้ว

สอบได้ไม่นับว่าปาฏิหาริย์ แต่สอบไม่ได้จะเป็นเรื่องแปลกมากกว่า

ขอเพียงแค่โจวปินสอบเข้าสองมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงไม่ได้ แม้นักเรียนคนอื่นจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ได้มากเท่าใดก็ไร้ประโยชน์

เหล่าหลี่มองหลิวอันกั๋วยิ้มจนรู้สึกขนพองสยองเกล้าอยู่บ้าง เจ้าหมอนี่คิดอะไรอยู่กัน?

ไม่เพียงอาจารย์พวกนี้ ฟางผิงและอู๋จื้อหาวก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ในใจเช่นกัน

เพิ่งจะนั่งลง จางเฮ่าก็เอ่ยทันที “พวกนายไปรับรุ่นพี่หวัง ได้อะไรมาบ้าง? รุ่นพี่หวังแข็งแกร่งหรือเปล่า?”

ฟางผิงยังไม่ทันตอบกลับ อู๋จื้อหาวก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มขึ้นมาก่อน “พวกเราจะไปรู้ได้ไงว่าแข็งแกร่งหรือเปล่า รุ่นพี่หวังไม่ได้ต่อสู้กับใครสักหน่อย ส่วนเรื่องอื่น อีกเดี๋ยวรุ่นพี่หวังคงพูดเอง”

เขาไม่ได้พูดเรื่องการปะทุของอารมณ์ออกมา หยางเจี้ยนและหลิวรั่วฉีก็ไม่เอ่ยถึงเช่นกัน

พวกเขาไม่รู้ว่าอีกเดี๋ยวหวังจินหยางจะพูดหรือเปล่า หากพูด เขาจะบอกไม่บอกย่อมเหมือนกัน แต่หากไม่พูด นั่นก็ยิ่งดี นับว่าพวกเขาได้เปรียบ

บอกจางเฮ่านั้นไม่เป็นไรหรอก แต่เจ้าหมอนี่ปากมาก ไม่แน่ว่าจะเอาไปโพทะนาไปทั่ว ความได้เปรียบเล็กน้อยนี้ก็จะหายไปทันที

มนุษย์มีความเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว ฟางผิงเห็นเขาไม่เอ่ยถึง ย่อมไม่เป็นฝ่ายพูดก่อนเช่นกัน

—

ขณะที่ทุกคนพูดคุยกัน ยามนี้หวังจินหยางก็ได้เข้ามาในโถงอเนกประสงค์พร้อมกลุ่มอาจารย์แล้ว

เมื่อคนเข้ามา เสียงปรบมือกึกก้องก็ดังขึ้นมาทันที

นักเรียนหญิงบางคนยังส่งเสียงกรี๊ดอย่างตื่นเต้น

เมื่อเห็นฉากนี้ ในสายตาพวกอู๋จื้อหาว รวมถึงนักเรียนทั้งหมดต่างก็เผยความอิจฉาและนับถืออกมา

มีนักเรียนจำนวนไม่น้อย เกิดความรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา อยากเป็นที่ยอมรับแบบนี้เช่นกัน!

นี่ถึงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่นักเรียนอิจฉาและเคารพนับถือ

แค่ก้าวเดียวก็สามารถปีนถึงจุดสูงสุด

ทว่ายามนี้ฟางผิงกลับไม่ได้ตื่นเต้นมากมาย คนอื่นกำลังมองหวังจินหยาง เขาเอาแต่มองกำหนดการการสอบศิลปะการต่อสู้ที่โรงเรียนแจกมา

หลังจากวันที่ 10 เมษายน จะเริ่มการตรวจสอบประวัติ สิ้นสุดการตรวจสอบในปลายเดือนเมษายน ผู้ที่ผ่านจะต้องส่งหมายเลขจากใบเข้าห้องสอบ

วันที่ 1 เดือนพฤษภาคม นักเรียนที่สอบศิลปะการต่อสู้ไปรวมตัวที่เมืองรุ่ยหยางเพื่อดำเนินการตรวจร่างกาย

วันที่ 3 เดือนพฤษภาคม สรุปผลการตรวจร่างกาย มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้แต่ละแห่งและกระทรวงศึกษานำผลคะแนนตรวจร่างกายที่ได้รับ ตัดสินเกณฑ์สอบผ่านในวันเดียวกัน

วันที่ 7 เดือนพฤษภาคม เริ่มสอบภาคปฏิบัติ

วันที่ 10 เดือนพฤษภาคม เข้าร่วมการสอบวิชาเฉพาะของศิลปะการต่อสู้พร้อมกันทั้งประเทศ…

ต่อจากนั้นยังเป็นกำหนดการของนักเรียนสายศิลปะการต่อสู้ สอบวิชาเฉพาะเสร็จแล้ว ก็รอสอบวิชาวัฒนธรรมของเกาเข่า

เวลากระชั้นชิดอย่างยิ่ง เหตุที่สอบเวลาใกล้กัน เป็นเพราะอยากให้นักเรียนสายศิลปะการต่อสู้ได้เติบโตเรียนรู้ในเวลาที่จำกัด พวกนักเรียนที่อายุน้อยจะได้ไม่ถูกถ่วงเวลาไปด้วย

ในช่วงอายุประมาณสิบแปดปี นักเรียนบางคนอาจจะเติบโตขึ้นทุกวัน

ฟางผิงมองกำหนดการ ก็รู้สึกเตรียมใจไม่ทันอยู่บ้าง

ระยะห่างจากวันตรวจร่างกายมีเพียงยี่สิบวันเท่านั้น ในยี่สิบวันนี้ ตัวเองจะสามารถรับมือกับทุกอย่างได้จริงๆ หรือ?

ค่าปราณยังพอว่า สำหรับคนอื่นวิชาเฉพาะอาจไม่ยาก แต่ในความคิดของเขา นั่นเป็นปัญหาใหญ่ คงต้องหาวิธีเพิ่มค่าจิตใจสักหน่อยเสียแล้ว

——————–