ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 361
ตอนที่ 361 เข้าถ้ำใต้ดิน (2)
ฟางผิงหุบปากลงทันที มองฉินเฟิ่งชิงที่ยังอ้ำอึ้ง กัดฟันว่า “หนึ่งร้อยสิบล้านแล้ว!”
ฉินเฟิ่งชิงเผยสีหน้าขุ่นเคือง แพ้ติดต่อกันจนจะไม่เหลือกางเกงให้สวมแล้ว
“นายขี้โกง!”
ฉินเฟิ่งชิงไม่พอใจ ชี้นิ้วใส่ฟางผิงอย่างโมโห “นายต้องใช้พลังจิตใจแอบดูไพ่ฉันแน่!”
“ไอ้เวร จำเป็นด้วยหรือไง?”
“งั้นทำไมฉันถึงแพ้ตลอดล่ะ!”
“ฉันจะไปรู้ได้ไง นายดวงซวยเอง มาโทษฉัน?”
“…”
พวกเขาเอะอะโวยวายเสียงดัง ดึงดูดสายตาคนไม่น้อย
—
ชายชราหลายคนที่อยู่ด้านข้างหัวเราะขึ้นมาเช่นกัน พวกเด็กรุ่นใหม่เทียบกับรุ่นพวกเขานั้นกลับแข็งแกร่งกว่าสามส่วน
แค่ความกล้าและความสุขุมนี้ก็เอาชนะผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนแล้ว
ตาเฒ่าหลี่ชำเลืองมองฟางผิงแวบหนึ่ง จนใจอยู่บ้าง ไอ้หนูนี่จะเข้าไปเป็นกลุ่มแรกให้ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายแบบนั้นสักหน่อย
น่าเสียดายที่พวกฟางผิงตัดสินใจกันแล้ว ทั้งอู๋ชวนก็ตอบรับเช่นกัน เขาพูดอะไรไปเกรงว่าคงไม่มีประโยชน์แล้ว
—
“ฟางผิง!”
ฟางผิงยังกำลังถกเถียงกับฉินเฟิ่งชิงเรื่องที่ตัวเองไม่ได้โกง ด้านข้างก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น
ฟางผิงหันไปมอง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไป
“ฟางผิง นายจะเข้าไปจริงๆ เหรอ?”
เฉินอวิ๋นซีเผยสีหน้าร้อนใจ เมื่อกี้เธอเพิ่งรู้มาว่าฟางผิงจะลงถ้ำใต้ดินเป็นกลุ่มแรก
เดิมทีจะเข้าไปเป็นกลุ่มที่สอง ตอนนี้มาเปลี่ยนเป็นกลุ่มแรกซะงั้น
ทั้งกลุ่มแรกที่เข้าไป เป็นกลุ่มที่มีโอกาสตายสูงที่สุดเมื่อมีถ้ำใต้ดินอุบัติใหม่
ฟางผิงพยักหน้าว่า “จะไปเร็วหรือช้าก็เหมือนกัน มีอะไรแตกต่าง? เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้วเธอกลับไปก่อนเถอะ…”
“ฟางผิง…”
เฉินอวิ๋นซีเรียกเขาไว้ ก่อนจะควักขวดยาบำรุงออกมายัดใส่มือฟางผิง เอ่ยเสียงเบาว่า “งั้นนายรับอันนี้ไว้เถอะ”
เฉินอวิ๋นซีไม่ได้เกลี้ยกล่อมอะไรอีก ผู้ฝึกยุทธ์ โดยเฉพาะระดับขั้นอย่างพวกฟางผิง น่าจะชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียอย่างชัดเจนตั้งนานแล้ว
ในเมื่อเขาตัดสินใจจะไป เกลี้ยกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์
ตอนนี้เธอทำได้เพียงช่วยเตรียมยาบำรุงที่ช่วยชีวิตฟางผิงให้มากขึ้นเท่านั้น
“ไม่ต้องหรอก”
ฟางผิงส่งขวดยาคืนให้เธอ ขมวดคิ้วว่า “ฉันมีแล้ว เธอไม่ต้องกังวลทางฉันหรอก ดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้ว”
“แต่ว่า…”
“ไม่มีแต่ ฉันจะไปทำธุระต่อแล้ว”
ระหว่างที่พูด เขาก็กลับมาที่เดิม เล่นไพ่กันต่อ
เฉินอวิ๋นซีอยากจะพูดอะไรสักอย่าง เดินวนไปเวียนมา สุดท้ายก็ไม่กล้าเข้าไปรบกวนอีก
คนอื่นๆ ทำเป็นหูทวนลมราวกับมองไม่เห็นเธอซะอย่างนั้น ฉินเฟิ่งชิงที่ปากมากก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน
เวลานี้หยอกล้อไป คนอื่นเขาคิดเป็นจริงเป็นจัง หากฟางผิงตายในถ้ำใต้ดินขึ้นมา จะเป็นการทำร้ายคนอื่นซะเปล่า
เฉินอวิ๋นซีขัดแย้งในใจอยู่พักใหญ่ ทำได้เพียงสาวเท้าจากไป
เธอไปแล้ว ฉินเฟิ่งชิงค่อยเอ่ยหยอกว่า “จุๆ ฟางผิง ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นายปฏิเสธผลประโยชน์ที่อยู่ตรงหน้า? นายไม่เอาก็ให้ฉันสิ ฉันขาดแคลนยาบำรุง”
“นายคืนหนึ่งร้อยสิบล้านมาให้ฉันก่อนแล้วค่อยพูดเถอะ!”
ฟางผิงแค่นเสียงว่า “ฉันเตือนนายไว้ก่อน ครั้งนี้นายไม่คืนเงิน ออกมาจากถ้ำแล้ว ฉันจะสับนายซะ!”
“คืน คืนอยู่แล้ว!”
ฉินเฟิ่งชิงตอบอย่างฉับไว ยังไงก็ไม่ได้กำหนดวันเวลา คืนวันไหนดูอารมณ์อีกที
หนี้พนันออกจากโต๊ะแล้วใครจะจำได้
เห็นเขาวางท่าไม่รู้ไม่ชี้ ฟางผิงก็กัดฟันแน่น ครั้งนี้เป็นการติดเงินจริงๆ ฉินเฟิ่งชิงกล้าไม่คืน เขาไม่ปล่อยให้รอดแน่!
หนี้พนันก็คือเงิน แม้จะช่วงเวลาสั้นๆ เขาก็ได้มาแปดสิบล้านแล้ว ผลปรากฏว่ามีแต่ไอ้เวรฉินเฟิ่งชิงที่แพ้อยู่คนเดียว!
ครู่ต่อมายี่สิบห้าคนก็พากันทยอยลอยไปยังทางเดินที่อยู่ข้างล่าง
รอจนมาถึงข้างกระแสน้ำวน จู่ๆ จางติ้งหนานก็ค้อมตัวลง คว้าดินกำหนึ่งยัดใส่เข้าไปในอก
ตาเฒ่าหลี่ที่อยู่ด้านข้างเอ็ดว่า “เฮงซวย ปัญญาอ่อนสิ้นดี!”
พกดินไป มีโอกาสสูงที่จะทำสูญหายอยู่แล้ว
จางติ้งหนานไม่โกรธเช่นกัน คลี่ยิ้มว่า “ฉันกลัวว่าตายไปแล้วจะไม่ได้ดมกลิ่นที่คุ้นเคย”
ทุกคนพากันหัวเราะ
พวกฟางผิงสบสายตากัน ฉินเฟิ่งชิงพึมพำว่า “บรรยากาศไม่ดีแล้ว พวกเราควรจะชิงอาณาเขตอย่างองอาจกล้าหาญไม่ใช่หรือไง? จะมาเศร้าโศกอะไรกัน!”
เมื่อคำพูดนี้ออกมา อู๋ชวนก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พูดได้ดี! พวกเราจะไปชิงอาณาเขต! คนรุ่นใหม่ควรจะเข้าใจแบบนี้ พวกเราไปช่วงชิง ไม่ใช่ถูกคนจู่โจมถึงหน้าประตูบ้าน!”
“ใช่ ไปชิงอาณาเขต ชิงทรัพยากร ชิงหญิงสาว…”
“หญิงสาวช่างเถอะ ผู้หญิงในถ้ำดุร้ายเกินไป!”
“มีเหตุผล งั้นฆ่าผู้หญิงไปเถอะ!”
“ฮ่าๆๆ…”
ตาเฒ่ายายเฒ่ากลุ่มหนึ่งพูดราวกับเป็นเรื่องตลก ร่องรอยความเศร้าโศกจากจางติ้งหนานที่กำดินเมื่อครู่หายไปแล้วเช่นกัน
ผ่านความเป็นความตายมาหลายครั้ง ยังมีอะไรไม่ทะลุปรุโปร่งอีก
“งั้นออกเดินทางกันเถอะ!”
สิ้นเสียง อู๋ชวนก็ก้าวเข้าไปในกระแสน้ำวน หายวับไปในชั่วพริบตา
คนอื่นๆ ทยอยตามเข้าไป
ด้านบนกระแสน้ำวน ตอนนี้ยังมีอีกหลายคน ทว่ากลับไร้สุ้มเสียง ยืนส่งทุกคนด้วยความเงียบ
เฉินอวิ๋นซีที่ออกไปก่อนหน้านี้ ไม่รู้ว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นว่าฟางผิงจะไปแล้ว จู่ๆ ก็ตะโกนว่า “ฟางผิง มีชีวิตรอดกลับมาล่ะ!”
ฟางผิงแทบไม่หันหน้ากลับไป โบกไม้โบกมือแล้วก็สาวเท้าเข้าไปในกระแสน้ำวน หายไปจากที่เดิม
ทุกคนหายแวบกันไปหมด กลุ่มคนที่อยู่ใกล้ๆ หลุมลึกยังนิ่งค้างราวกับรูปปั้น
ครั้งนี้จะมีสักกี่คนที่กลับมาได้?
———————
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน