ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 487

ตอนที่ 487 ฟางผิงตัวนำโชค (1)

………………..

นอกหมู่บ้าน

พวกเขาจับตามองหมู่บ้านอยู่พักหนึ่ง ฟางผิงเอ่ยเสียงเบาว่า “ฉันจะเข้าไปดูก่อน พวกนายรออยู่ข้างนอก ดูว่าพอจะถามข้อมูลอะไรมาได้หรือเปล่า”

“ได้”

พวกเขาไม่กังวลความปลอดภัยของฟางผิง แค่หมู่บ้านเท่านั้น

ถ้ำใต้ดินแบ่งระดับชั้นอย่างชัดเจน

หมู่บ้านแบบนี้อย่างมากก็มีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามเท่านั้น

สองปีนี้ถ้ำใต้ดินเทียนหนานถูกปิดผนึก นี่ถึงได้มีการคงอยู่ของหมู่บ้านพวกนี้

หากเป็นถ้ำใต้ดินแห่งอื่น หมู่บ้านแบบนี้คงถูกกวาดล้างไปนานแล้ว

ฟางผิงพูดจบ จู่ๆ ก็มองไปทางฉินเฟิ่งชิง เอ่ยอย่างแปลกใจว่า “ครั้งนี้ไม่เห็นจะปล้น?”

ฉินเฟิ่งชิงเอ่ยอย่างหมดคำพูด “ปล้นอะไร? สถานที่ซอมซ่อแบบนี้ จะปล้นหินฝึกวิชาได้สี่ห้ากรัมหรือไง?”

ฟางผิงคิดยังไงกัน?

ตอนนี้เขาจะสนใจของเล็กน้อยแค่นี้?

หากเป็นก่อนหน้านี้…นั่นต้องปล้นอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้ต่อให้ฉินเฟิ่งชิงจะจนยังไงก็สายตากว้างไกลขึ้นแล้ว ของทั่วไปยังไม่คิดสนใจจริงๆ

ฟางผิงแค่นหัวเราะ ไม่พูดมากอีก ใส่วิกผมยาวแล้ว ผลัดเปลี่ยนเป็นชุดผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำก็ทะยานไปในอากาศเข้าสู่หมู่บ้าน

—

ในหมู่บ้าน ฟางผิงสัมผัสได้นานแล้ว แข็งแกร่งที่สุดมีแค่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองหนึ่งคน

ทั้งหมู่บ้านขนาดไม่ใหญ่มาก ประชากรก็น้อย

ตอนที่ฟางผิงเข้าหมู่บ้าน ไม่ได้ปกปิดอะไรมากมาย กลับไม่มีคนค้นพบเขา

เรือนใหญ่ซอมซ่ออยู่บ้าง นี่ก็เป็นสถานที่ไม่กี่แห่งในหมู่บ้านที่มีโคมไฟพลังงานส่องสว่างอยู่

—

หลังจากนั้นสักพัก ฟางผิงก็ถีบประตูเข้าไปตรงๆ

ในห้องมีชายชราขั้นสองคนหนึ่งระเบิดพลังขึ้นในชั่วพริบตา ฟางผิงกวาดพลังจิตใจ กดดันจนอีกฝ่ายขยับเขยื้อนไม่ได้

“บังอาจ! กล้าลงมือกับแม่ทัพ!”

“คุกเข่า!”

ฟางผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ตอนนี้คลายพลังจิตใจจากอีกฝ่ายแล้ว

แม้เขาจะคลายพลัง ชายชรากลับยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น ไม่ได้แค่คุกเข่าอย่างเดียว ชายชรารีบโขกหัวลง พื้นหินนั้นถูกเคาะจนเกิดเสียงดัง!

“นะ…นายท่านให้อภัยด้วย!”

น้ำเสียงของชายชราราวกับจะร้องไห้

แม่ทัพ!

เป็นไปได้ยังไง!

ยอดฝีมือระดับแม่ทัพคนหนึ่งจะมาถึงบ้านของเขา?

เวลานี้ชายชราตกใจแทบจะฉี่ราดกางเกงแล้ว

ในถ้ำใต้ดินยอดฝีมือระดับแม่ทัพมีตำแหน่งสูงส่ง อยู่ในเมืองราชาก็เป็นอีกขั้วอำนาจหนึ่งได้แล้ว

แม่ทัพบางส่วนสร้างเมืองขึ้นมา สถาปนาตัวเองเป็นเจ้าเมือง ข่มขวัญทั้งใต้หล้าได้แล้ว

ทั้งอีกฝ่ายยังไม่ใช่ยอดฝีมือจากเมืองเฉียงเวย แต่มาจากเมืองราชาแห่งอื่น

แม้พวกเขาจะอยู่ใต้อำนาจเมืองเฉียงเวย ยอดฝีมือพวกนี้อาจไม่ฆ่าเขาอย่างส่งเดชเสมอไป แต่ยอดฝีมือที่มาจากข้างนอกเช่นนี้คงไม่คิดเยอะขนาดนั้นแล้ว

ฟางผิงถามอยู่นาน ลงรายละเอียดและถามออกไปหลายเรื่อง

รอถามพวกนี้เสร็จแล้วก็ถอนหายใจ ไม่ได้พูดต่อ ระเบิดพลังจิตใจ ทำลายพลังจิตใจที่อ่อนแอของอีกฝ่ายในชั่วพริบตา

ชายชราถึงแก่ความตายทันที

ฟางผิงโบกมือย้ายอีกฝ่ายมาบนเก้าอี้ ไม่หันมามองอีก ออกประตูไปแล้วก็หายวับไปจากหมู่บ้าน ส่วนพรุ่งนี้คนในหมู่บ้านเจอชายชราตายไปจะคิดยังไง ฟางผิงขี้เกียจจะสนใจ

—

ข้างนอกหมู่บ้าน

ฟางผิงแตะเท้าในอากาศกลับมา ไม่นานก็เอ่ยว่า “คนที่นี่รู้ไม่เยอะ แต่ว่า…มีข้อมูลอยู่เล็กน้อย”

ฟางผิงเห็นหวังจินหยางมองมาก็ครุ่นคิดก่อนเอ่ยว่า “สองปีก่อน หลังจากเมืองเทียนหนานถูกทำลาย อันที่จริงถ้ำใต้ดินวุ่นวายอยู่ระยะหนึ่ง เวลานั้นไม่ได้มีแค่อาจารย์จางที่ติดในถ้ำใต้ดินคนเดียว…”

“อืม ฉันรู้ เวลานั้นตอนที่แยกย้ายกันค่อนข้างรีบ บางคนไม่ได้อยู่เมืองเทียนหนาน พวกเราไม่มีเวลารอ ทำได้เพียงทิ้งคนพวกนี้”

ฟางผิงพยักหน้า เอ่ยต่อว่า “ช่วงเวลานั้นมีการต่อสู้กระจัดกระจายอยู่ไม่น้อย เมืองเฉียงเวยอยู่ใกล้กับเมืองเทียนหนานมากที่สุด โจมตีจับกุมคนพวกนี้ก็เป็นภารกิจหลักของเมืองเฉียงเวยเหมือนกัน…”

หวังจินหยางจับประเด็นสำคัญได้ทันที ขมวดคิ้วว่า “เดี๋ยวนะ จับกุม? ผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำใต้ดินและมนุษย์ทำสงครามไม่เคยจับกุมกันมาก่อน ทั้งสองฝ่ายเจอกันมีแต่ต้องตายกันไปข้างหนึ่งเท่านั้น!”

ด้านข้างฉินเฟิ่งชิงเอ่ยว่า “ฉันกลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ ก่อนหน้านี้จู่โจมสังหาร แต่คนของพวกเราล่าถอยแล้ว พวกเขาวางแผนจะเปิดทางเดินบุกเข้าสู่โลก เวลานี้จับกุมคนบางส่วนถามข่าวสาร ไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง?”

ฟางผิงพยักหน้าเหมือนกัน “ทำความเข้าใจสถานการณ์ ไม่ได้มีแค่ฝั่งพวกเราที่คิดแบบนี้ เกรงว่าถ้ำใต้ดินคงคิดแบบนี้เหมือนกัน แต่ก่อนหน้านี้แม้จะจับกุมคนของอีกฝ่ายได้ สถานการณ์ทั่วไปคงถามอะไรออกมาไม่ได้ แต่เมืองเทียนหนานถูกทำลาย ทางเดินปิดผนึก คนที่ติดอยู่ไม่มีทางหนี หมดหวังแล้ว บางที…ยอดฝีมือถ้ำใต้ดินคิดว่าตอนนี้อาจจะถามอะไรออกมาได้ เข้าใจสถานการณ์อีกฝ่าย นี่เป็นสิ่งที่เบื้องบนคิดได้ พื้นที่หวงห้ามถ้ำใต้ดิน บางทีอาจจะเข้าใจเกี่ยวกับมนุษย์ค่อนข้างมาก แต่ยอดฝีมือในพื้นที่เล็กๆ แบบนี้อาจไม่รู้เสมอไป มีความคิดแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ”

“งั้นคนของพวกเราคงไม่เปิดเผยความลับหรอกนะ?” ฉินเฟิ่งชิงเอ่ยอย่างไม่มั่นใจอยู่บ้าง

——————–

………………..