ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 497

ตอนที่ 497 มีปัญหานิดหน่อยแล้ว (1)

………………..

พวกเขาบอกว่าจะไปเมืองหยวนเหว่ย แต่ตระหนักได้ว่ากลุ่มที่ลี้ภัยเดินทางได้ช้า ไปเร็วไม่มีประโยชน์

รวมถึงพวกเขายังมีบาดแผลรุมเร้า จึงตัดสินใจรักษาตัวก่อนแล้วค่อยกว่ากัน

—

หาสถานที่หลบภัยแห่งหนึ่งแล้ว

ตอนที่รักษาอาการบาดเจ็บ ฟางผิงมองซ้ายแลขวา สุดท้ายจึงตัดสินใจรักษาบาดแผลกับหลี่หานซง

ดังนั้นหลี่หานซงเพิ่งจะนั่งขัดสมาธิได้ไม่นานก็ใบหน้าแข็งทื่อขึ้นมา

ฟางผิง…กำลังกอดเขาอยู่!

เขากอดตัวเองอยู่จริงๆ!

หลี่หานซงใบหน้าเขียวคล้ำแล้ว!

ฟางผิงจะทำอะไร?

เขาวางแผนอะไรกับตัวเอง?

เป็นผู้ชายเหมือนกันทั้งคู่ นึกไม่ถึงว่าไอ้เวรนี้จะกอดเขา…น่าขนลุกเกินไปแล้ว!

ฉินเฟิ่งชิงมองตาค้างเช่นกัน!

ฟางผิง…ยังมีรสนิยมแบบนี้ด้วย?

แม่งน่าสะอิดสะเอียนเกินไปแล้ว!

หวังจินหยางกลับไม่เห็นเป็นเรื่องแปลก เขยิบออกห่างจากฟางผิงเล็กน้อย อันที่จริงตอนนี้เขาสงสัยอยู่บ้าง…ฟางผิงเป็นยอดฝีมือเกิดใหม่จริงๆ หรือเปล่า?

เจ้าหมอนี้บาดเจ็บหลายครั้ง เหมือนจะไม่เคยเห็นสสารไม่แตกดับของเขาเลย

เขาบาดเจ็บไม่ใช่น้อยๆ!

หลี่หานซงก็บาดเจ็บไม่น้อยเหมือนกัน แต่บาดแผลกำลังฟื้นตัว หวังจินหยางที่มีสสารไม่แตกดับเหมือนกันสามารถสัมผัสได้ว่าสสารไม่แตกดับของหลี่หานซงกำลังฟื้นฟูช่วยเขารักษาบาดแผล

หลี่หานซงแทบจะร้องไห้รอมร่อแล้ว!

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ฟางผิงหัวเราะว่า “ไม่มีอะไรๆ นายรักษาของนายไป คิดว่าฉันไม่อยู่ตรงนี้”

“ไม่ใช่…คือว่า…จะให้คิดว่านายไม่อยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”

หลี่หานซงร้องไห้ไม่ออก แม่งนายกอดฉันแน่นขนาดนี้ จะให้ฉันทำเป็นไม่เห็นนายได้ยังไง?

ฉินเฟิ่งชิงมองฟางผิงด้วยสีหน้าหวาดระแวง พึมพำว่า “โรคจิต!”

ฟางผิงชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง แค่นหัวเราะ ขี้เกียจจะอธิบายเช่นกัน กระแอมไอว่า “หัวเหล็ก รีบรักษาสิ อย่าสิ้นเปลืองเวลา เป็นผู้ฝึกยุทธ์แค่ความหนักแน่นยังไม่มี?”

หลี่หานซงอยากจะร้องไห้จริงๆ แม่งถ้านายเป็นผู้หญิง ทำแบบนี้ฉันคงไม่อะไรหรอก

นายเป็นผู้ชายมากอดฉันแบบนี้ยังจะบอกว่าฉันไม่มีความหนักแน่นอีก?

แม้จะหมดคำพูด ตอนนี้หลี่หานซงพอจะเดาเป้าหมายของฟางผิงออกแล้ว ทำได้เพียงเริ่มรักษาบาดแผล

ตอนที่เขารักษา เนื้อหนังที่ได้รับความเสียหายก็เริ่มฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

ส่วนฟางผิง…เนื้อหนังมีเสียงดังครืดคราด

เริ่มฟื้นฟูแล้ว!

ฉินเฟิ่งชิงที่ตอนแรกรักษาบาดแผลของตัวเองไป เห็นฉากนี้เหมือนจะค้นพบความลับของสวรรค์บางอย่าง!

ครู่ต่อมา จู่ๆ ฉินเฟิ่งชิงก็มองไปทางหวังจินหยาง ทำหน้าอยากลิ้มลองอยู่บ้าง!

หวังจินหยางกดเสียงว่า “นายมา ฉันจะซ้อมให้ตาย!”

เขาไม่ได้บาดเจ็บมากมาย ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องใช้สสารไม่แตกดับฟื้นฟู แต่ฉินเฟิ่งชิงหมอนี้เหมือนจะวางแผนกับเขาอยู่ ครั้งก่อนถูกฟางผิงฉวยโอกาสไปครั้งหนึ่งก็แล้วไป

ครั้งนี้ถ้าฉินเฟิ่งชิงกล้าทำแบบนี้อีก เขาวางแผนจะอัดให้ตายก่อนค่อยว่ากัน

ฉินเฟิ่งชิงกลืนน้ำลาย ขยับก้นเล็กน้อย ก่อน…เจ้าหมอนี้จะกระเถิบไปอยู่ข้างหลี่หานซงอย่างรวดเร็ว กอดหลี่หานซงจากอีกฝั่งหนึ่ง

ฉินเฟิ่งชิงไม่สนใจ เสี้ยวพริบตาที่กอดหลี่หานซงก็ร้องครวญอย่างเบิกบานใจขึ้นมา!

แม่งเอ้ย ฟินเกินไปแล้ว!

ฟินจริงๆ!

นึกไม่ถึงว่าหัวเหล็กจะสามารถใช้สสารไม่แตกดับรักษาบาดแผลได้!

หวังจินหยางมองเขาแวบหนึ่ง ถามว่า “ไม่อำพรางสักหน่อย?”

ฟางผิงจนใจอยู่บ้าง ต้องใช้เงินน่ะสิ!

ม่านพลังงานสำหรับพวกเขาสี่คน หนึ่งชั่วโมงก็หกร้อยล้านแล้ว

เลียนแบบกลิ่นอาย นั่นก็หกพันล้าน

การสิ้นเปลืองแบบนี้ทำให้คนปวดหัวจริงๆ

กวาดสายตามองตัวเลขข้างหน้าตัวเอง

ทรัพย์สิน : 112,300,000,000 (เปลี่ยนแปลง)

ปราณ : 7000 แคล (7085 แคล)

จิตใจ : 310 เฮิรตซ์ (933 เฮิรตซ์)

หลอมกระดูก : 177 ชิ้น (100%) , 29 ชิ้น (90%)

ช่องเก็บของ : 50 ลูกบาศก์เมตร (+)

ม่านพลังงาน : ค่าทรัพย์สินหนึ่งหมื่นต่อนาที (+)

เลียนแบบกลิ่นอาย : ค่าทรัพย์สินหนึ่งแสนต่อนาที (+)

แร่ที่ขุดได้จากทะเลสาบเสี้ยวจันทร์ก่อนหน้านี้ไม่ได้คำนวณเป็นทรัพย์สินให้เขา น่าจะเพราะตอนหลังระเบิดไป ไม่ได้ปลีกจากอันตรายได้เหมือนก่อนหน้านี้

หนึ่งแสนกว่าล้านดูเหมือนเยอะ หากเปิดใช้งานเลียนแบบกลิ่นอายตลอดเวลาก็ไม่ถึงยี่สิบชั่วโมงแล้ว ฟางผิงทำใจสิ้นเปลืองขนาดนั้นไม่ได้

ครุ่นคิดแล้ว ฟางผิงก็เอ่ยว่า “ช่วยพวกนายปกปิดและเปลี่ยนแปลงกลิ่นอายต้องจ่ายค่าตอบแทนเยอะเกินไป เอาแบบนี้ละกัน ฉินเฟิ่งชิง ฉันจะช่วยนายเปลี่ยนแปลงกลิ่นอาย นายแบกพี่หวัง พี่หวัง นายอย่าใช้พลังปราณ แกล้งว่าบาดเจ็บหนัก ปกปิดไว้หน่อย ฉันจะแบกหัวเหล็ก พวกเราสองคนรีบเดินทาง แบบนี้ก็จ่ายน้อยลงแล้ว”

ช่วยฉินเฟิ่งชิงเปลี่ยนแปลงกลิ่นอายคนเดียว นั่นก็สิ้นเปลืองน้อยลงจริงๆ หนึ่งชั่วโมงหกสิบล้านเท่านั้น

ถ้าหลี่หานซงและหวังจินหยางไม่ลงมือ นอกจากจะเจอยอดฝีมือระดับสูง ไม่งั้นคงสัมผัสถึงพลังปราณของพวกเขาไม่ได้

ทั้งตอนนี้ไม่ได้เจอระดับสูงได้ง่ายๆ ยังต่อสู้ที่แนวหน้ากันอยู่เลย

ฉินเฟิ่งชิงพึมพำว่า “งั้นนายให้เหล่าหวังแบกฉัน…”

——————–

………………..