ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 504
ตอนที่ 504 อยากกลับบ้านแล้ว (1)
………………..
จุดศิลาจารึกหักครึ่ง
ฟางผิงขุดอยู่สักพัก จู่ๆ สีหน้าก็เผยสีหน้าหนักแน่นขึ้นมา กดเสียงว่า “เหล่าหวัง มาดูสิ!”
หวังจินหยางรีบเดินเข้ามา
ตอนนี้ฟางผิงขุดลึกลงไปเกือบสิบเมตรแล้ว ศิลาจารึกกลับคล้ายไม่มีที่สิ้นสุด ไม่สามารถขุดไปจนสุดได้!
หวังจินหยางเผยสีหน้าจริงจัง เอ่ยเสียงเบาว่า “ขุดต่อ!”
ฟางผิงไม่พูดมากเช่นกัน ขุดต่อไป ขุดอยู่สักพักจู่ๆ ฟางผิงก็พุ่งตัวออกมา ดึงเหล่าหวังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง
ครู่ต่อมา ตรงศิลาจารึกก็เกิดเสียงระเบิดดังลั่น!
ไกลๆ นั้นฟางผิงกระเด็นตัวลอย ใบหน้าซีดเผือด
หวังจินหยางเลือดออกเจ็ดทวารแทบจะประคองสติไว้ไม่อยู่
ฟางผิงฝืนข่มกลั้นความเจ็บปวดที่ราวกับหัวจะระเบิด พาหวังจินหยางที่เกือบจะหมดสติวิ่งไปอย่างรวดเร็ว!
ศิลาจารึกที่อยู่ไกลๆ นั้น ภายในรัศมีร้อยเมตร ป่าหญ้ารกร้างแทบจะหายวับไปในชั่วพริบตา
ห่างออกไปนั้น ต้นไม้ปีศาจดูดเลือดขั้นแปดต้นนั้นชักรากขึ้นมาเดินราวกับขาคน วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง พลางส่งเสียง ‘จี๊ดๆ’ ออกมา
ไม่ใช่แค่ทางนี้ พื้นที่อื่นๆ พืชปีศาจหลายต้นก็รีบอออกจากศิลาจารึกนี้อย่างรวดเร็วเช่นกัน
สัตว์ปีศาจที่ซ่อนอยู่ลึกล้ำบางส่วนต่างก็แยกย้ายกันหนีออกจากที่นี่
—
ลึกเข้าไปด้านใน
ข้างล่างม่านพลังขนาดใหญ่ที่เหมือนกับน้ำพุ ชายวัยกลางคนใบหน้าเยือกเย็นคนหนึ่งรับรู้ถึงความเคลื่อนไหว ขมวดคิ้วว่า “ใครมา?”
ด้านข้างนั้นเป็นหญิงสาวที่ใบหน้าสวยหยาดเยิ้มคนหนึ่ง เอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน “ต้องไม่ใช่คนของพวกเราแน่ ทั้งไม่ใช่คนของพื้นที่เจิ้นเซิง เหมือนว่าจะสัมผัสกับเขตผนึกใต้ดินเข้า!”
“เหอะ!”
ชายใบหน้าเย็นชาแค่นเสียงในลำคอ ขมวดคิ้วว่า “หรือจะเป็นเผ่าปีศาจจากเขาหมื่นปีศาจ?”
“ใครจะรู้ล่ะ เถี่ยมู่ จะไปตรวจดูหน่อยหรือเปล่า?”
“ไม่จำเป็น แต่ต้องระวังให้มากหน่อย!”
ชายคนนั้นเผยแววตาเย็นยะเยือก มองไปทางป่าแห่งความตายไกลๆ นั้น ตกลงเป็นใครมากัน?
หรือว่าพวกสิ่งมีชีวิตท้องถิ่นไปสัมผัสถูกผนึกโดยไม่ได้ตั้งใจ?
—
ในเวลาเดียวกัน
ตำแหน่งที่ห่างจากพวกฟางผิงไม่ไกล ราชาเฉียงเวยแทบจะกระอักเลือดออกมา!
“เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว!”
ราชาเฉียงเวยแทบจะคลั่งขึ้นมา!
ฉันอยากจะเข้ามาพื้นที่เขตแดนอย่างเงียบๆ ดูว่าจะสามารถจับปลาในน้ำขุ่นได้หรือเปล่า แม่งเหอะ ทำไมทุกครั้งเอาแต่เกิดเหตุไม่คาดฝัน!
ขอบแดนตะวันตกจู่ๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นมา
นี่จึงเป็นสาเหตุที่ราชาจู้อี้จากเขาหมื่นปีศาจไล่ตามมา ท้ายที่สุดแม้จะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ลูกน้องก็ตายทั้งหมด นี่ทำให้เขาหัวเสียอย่างยิ่ง
ตอนนี้ข้ามทะเลหวงห้ามมาถึงป่าแห่งความตายแล้ว เขาระวังตัวจนไม่รู้จนระวังยังไงอีกแล้ว กลัวว่าจะก่อความเคลื่อนไหว ถูกคนจับสังเกตได้ว่าเขาอยู่ที่นี่
หากคนจากเขตหวงห้ามรู้ว่าเขามาที่นี่ เกรงว่าแค่ชั่วพริบตาเดียวก็เดาเป้าหมายของเขาออกแล้ว
เขาอยากจะเป็นชาวประมงที่ชุบมือเปิบ ไม่ใช่หอยกาบและนกกระยางที่ทะเลาะกันแย่งปลา!
แต่ตอนนี้ แม่งเหอะ ทำไมถึงเกิดความเคลื่อนไหวอีกแล้ว!
ราชาเฉียงเวยแทบจะโมโหอย่างบ้าคลั่ง ก่อความเคลื่อนไหวขนาดนี้ เกรงว่าจะดึงดูดความสนใจแล้วสินะ?
“ใครกัน?”
“ราชาจู้อี้?”
“หรือสัตว์ท้องถิ่นแถวนี้…”
ราชาเฉียงเวยทั้งโมโหและหงุดหงิด แต่สัมผัสถึงกลิ่นอายของยอดฝีมือไม่ได้ นี่ทำให้เขาสงสัยอยู่บ้าง หรือผนึกระเบิดขึ้นเอง?
เวลาล่วงเลยผ่านไปนานแล้วจึงทำให้ผนึกเสียการควบคุม?
ช่วงเวลาสั้นๆ นั้น ราชาเฉียงเวยไม่อาจเข้าใจสถานการณ์อยู่บ้าง แต่ยังคงเพิ่มความระมัดระวังขึ้นมา
โชคดีที่ตรงนี้อยู่ภายในเขตผนึก ขั้นเก้ารับรู้ได้ในขอบเขตจำกัด รวมถึงมีการคงอยู่ของรอยแยกมิติ ขั้นเก้าก็ไม่กล้าปลดปล่อยพลังจิตใจสำรวจอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ไม่งั้นเขาคงไม่สามารถซ่อนตัวจากขั้นเก้าพวกนั้นได้ง่ายๆ แบบนี้หรอก
“ให้ตายเถอะ ทำไมถึงเกิดเหตุไม่คาดฝันอยู่เรื่อย!”
ราชาเฉียงเวยก่นด่าในใจอีกครั้ง มีน้ำโหอยู่บ้าง ตลอดการเดินทางนี้แทบไม่มีความราบรื่นเลยจริงๆ
—
คนพวกนี้จะสงสัยก็ดี จะระวังตัวก็ช่าง ฟางผิงไม่คิดสนใจ
ตอนนี้ฟางผิงลากเหล่าหวัง หาสถานที่ลับตาคนซ่อนตัว หวาดผวาอยู่ในใจ เห็นเหล่าหวังเลือดไหลเจ็ดทวาร ก็เอ่ยอย่างร้องไม่ออก “เหล่าหวัง บุกน้ำลุยไฟมาตั้งไกล นายคงไม่ตายเพราะฉันทำเรื่องแค่นี้หรอกนะ?”
“อย่ามาพูดเลย ฉันก็เหมือนกัน”
หวังจินหยางสีหน้าแทบดูไม่ได้ เขาถูกควันหลงหลายครั้งเหมือนกัน พลังจิตใจเขาไม่ได้แข็งแกร่ง หากเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงต้องกลายเป็นผีดิบแล้ว
“พื้นที่เขตแดนมีความลับเยอะเกินไปแล้ว! นี่เกรงว่าจะเป็นแค่รอบนอก พวกเรายังไม่ได้ถึงใจกลางอย่างแท้จริง!”
ระหว่างที่พูด ฟางผิงก็กดเสียงว่า “พักกันสักหน่อย พวกเราค่อยเข้าไปตรงใจกลาง บางทีอาจจะหาอาจารย์นายเจอ”
“อืม”
หวังจินหยางต้องการพักอยู่บ้างจริงๆ ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะตายอยู่รอมร่อแล้ว
ส่วนความลับของพื้นที่เขตแดน เขาไม่มีใจอยากจะรู้จริงๆ
จะสนใจความลับไปทำไม!
ตอนนี้ความคิดเดียวของหวังจินหยางคือ ขอแค่มั่นใจสถานการณ์ของอาจารย์ ถ้ามีโอกาสก็ลองช่วยเหลือสักตั้ง ถ้าไม่มี…มาถึงขั้นนี้ เขาก็ยอมแพ้แล้วเหมือนกัน
มีชีวิตอยู่ถึงจะมีหวังล้างแค้น ไปตายฟรีไม่ใช่วิถีของเขา
จากนั้นก็ออกจากถ้ำใต้ดินทันที!
เมื่อก่อนเขาแทบอยากจะอยู่ในถ้ำใต้ดินทุกวัน ตอนนี้เขากลับอยากจะออกไปเร็วๆ
หากอยู่ในถ้ำกับพวกบ้าอย่างฟางผิงอีก เขากลัวว่าตัวเองจะถูกทรมานตายจริงๆ แล้ว
ยอดฝีมือระดับสูงมีเยอะขนาดนั้นจริงๆ หรือไง?
พื้นที่ที่กว้างใหญ่อย่างถ้ำใต้ดิน หนึ่งเมืองมีหลายสิบคนเท่านั้น ถ้ำใต้ดินเทียนหนาน มนุษย์ถ้ำระดับสูงประมาณหนึ่งร้อยคน นี่แทบเทียบได้กับอาณาเขตครึ่งหนึ่งของประเทศจีน!
แม้รวมกับพืชปีศาจสัตว์ปีศาจ ระดับสูงทั้งถ้ำใต้ดินเทียนหนานน่าจะมีประมาณสองร้อย
อาณาเขตกว้างใหญ่ขนาดนี้ ยอดฝีมืออยู่กระจัดกระจาย จะเจอกันง่ายๆ ได้ยังไง
เขาลงถ้ำใต้ดินไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งแล้ว แต่เจอกับระดับสูง…ไม่เกินสามครั้งแน่นอน ทั้งยังรวมกับครั้งก่อนที่ลงถ้ำใต้ดินพร้อมกับฟางผิงด้วย
แต่ครั้งนี้จะเจอเยอะไปแล้ว!
ขั้นเจ็ดกองใหญ่ ขั้นแปดอีกไม่น้อย ขั้นเก้าถึงกระทั่งเยอะกว่าขั้นเจ็ดขั้นแปดซะอีก
ทั้งโลกมนุษย์ ผู้ฝึกยุทธ์ต่ำกว่าระดับสูงลงไป เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีใครเจอระดับสูงเยอะเท่ากับเขาที่เจอในสองวันนี้แล้ว
หวังจินหยางอยากกลับบ้านแล้วจริงๆ!
ในใจกลับรำพึงรำพัน อาจารย์ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากหาคุณ แต่ไม่กล้าหาต่อแล้วจริงๆ
—————-
………………..
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน