ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 512
ตอนที่ 512 ตกลงที่นี่เป็นบ้านใครกันแน่ (2)
………………..
หลี่หานซงตื่นเต้นเช่นเดียวกัน หลังจากนั้น…จู่ๆ ก็เกาหัวว่า “ที่…ที่นี่…ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นยังไงไม่รู้?”
เวลานี้หลี่หานซงมองสัตว์ปีศาจเหล่านี้แล้วก็อดมองพระราชวังที่ลอยอยู่บนฟ้าพวกนั้นไม่ได้
เอ่ยอย่างลังเลว่า “เหล่าฉิน…ที่นี่ ฉันเหมือน…เหมือนเคยมาก่อน!”
ฉินเฟิ่งชิงที่เตรียมจะหนีแล้ว ได้ฟังก็ชะงักฝีเท้าทันที กลืนน้ำลายอีกครั้ง “นายเคยมา? นายเพิ่งจะมาที่นี่ครั้งแรก…หรือว่า…”
หลี่หานซงพึมพำ “สวรรค์งั้นเหรอ? ที่…ที่นี่เป็นจวนแม่ทัพทางเหนือของฉัน?”
เขามองจวนเบื้องหน้าที่ราวกับตั้งอยู่โดดเดี่ยว รู้สึกสับสนอยู่บ้าง สถานที่นี้เขารู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้างจริงๆ
แน่นอน เขามั่นใจว่าตัวเองไม่เคยมา ทั้งไม่เคยเห็นสิ่งก่อสร้างพวกนี้มาก่อน
แต่รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก!
เชื่อมโยงไปถึงเรื่องพวกนั้นที่ฟางผิงพูดกับเขา หรือว่า…ตอนนี้สิ่งที่เขากำลังมองอยู่คือจวนแม่ทัพทางเหนือ?
“จวนแม่ทัพทางเหนือ!”
ฉินเฟิ่งชิงแทบจะตกตะลึง!
อย่าล้อฉันเล่นสิ!
ที่นี่เป็นสวรรค์จริงๆ งั้นเหรอ?
นี่คือบ้านเก่าของหลี่หานซง?
“ไม่ถูก…”
จู่ๆ หลี่หานซงก็ขมวดคิ้ว กดเสียงว่า “ไม่เหมือนเท่าไหร่…ฉันรู้สึกว่า…ฉันอาจจะเคยมา แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉัน”
ฉินเฟิ่งชิงมองเขาอย่างงุนงง นายคาดเดาออกมาได้ยังไง?
อีกอย่างที่นี่ไม่ใช่บ้านนาย งั้นเป็นบ้านใคร?
ไม่ถูกสิ!
ในตอนที่ฉินเฟิ่งชิงลังเล จู่ๆ หลี่หานซงก็เอ่ยพึมพำว่า “ฉัน…ฉันเดาว่าที่นี่อาจจะเป็นจวนแม่ทัพทางใต้หรือเปล่า? จวนของเหล่าเหยา? นี่คือเทียนหนาน ทั้งเป็นทางใต้ของถ้ำใต้ดินเทียนหนานด้วย อยู่ทางใต้ทั้งหมด บางทีนี่อาจเป็นบ้านของเหล่าเหยา เมื่อก่อนฉันอาจจะเคยมาเหมือนกัน งั้นจวนแม่ทัพทางเหนือ…หรือจะอยู่ทางเหนือ?”
ระหว่างที่พูด หลี่หานซงก็มองไปทางเหนือ ทางเหนือนั่นก็คือเขาต้านสมุทรลูกนั้น
หรือหมายความว่าจวนเขาอยู่ทางเหนือ?
สวรรค์อยู่ในถ้ำใต้ดินงั้นเหรอ?
งั้นแม่ทัพทางใต้ หรือจะทำสงครามกับทะเลหวงห้ามที่อยู่ทางใต้?
แม่ทัพทางเหนือ ทำสงครามกับเขตหวงห้ามที่อยู่ทางเหนือ?
งั้นตกลงแม่ทัพทางใต้หรือแม่ทัพทางเหนือเก่งกาจกว่ากัน?
ทะเลหวงห้ามเหมือนจะอันตรายกว่าเขตหวงห้าม หรือว่าชาติก่อนหลี่หานซงไม่ได้แข็งแกร่งเท่าเหยาเฉิงจวิน?
ชั่วพริบตานี้ในหัวของหลี่หานซงก็ปรากฏความคิดที่แปลกประหลาดนี้ขึ้นมา
แม่ทัพทางเหนือและทางใต้ต้องเก่งกาจอย่างแน่นอน งั้นไม่มีแม่ทัพตะวันออกและตะวันตกหรือไง? ถ้ามี เหมือนว่าจะไม่เท่าไหร่ แค่ทำสงครามกับพื้นที่เล็กๆ ด้านข้าง?
ความสามารถนี้เหมือนจะไม่ไหว!
ใช่สิ ที่นี่คืออาณาเขตทางใต้ หรือว่า…นี่จะไม่ใช่ตำหนักสวรรค์ เป็นแค่จวนแม่ทัพทางใต้?
งั้นไม่ใช่จะหมายความว่าที่นี่ทั้งหมดเป็นบ้านเก่าของเหยาเฉิงจวินงั้นเหรอ?
หลี่หานซงผุดความสงสัยนับไม่ถ้วนขึ้นมาอีกครั้ง
หลังจากนั้นก็เอ่ยอย่างงุนงงว่า “บ้านของเหล่าเหยา พวกเราจะเข้าไปหรือเปล่า?”
ฉินเฟิ่งชิง “…”
ฉินเฟิ่งชิงแทบอยากจะด่ามารดาออกมา!
สรุปคือนายจัดแจงเองเรียบร้อยแล้ว?
คร้านจะสนใจเจ้าหมอนี้ ฉินเฟิ่งชิงมองสัตว์ปีศาจข้างหน้าพวกนั้นอย่างระมัดระวัง จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วว่า “หัวเหล็ก นายดู สัตว์ปีศาจพวกนั้นกำลังฝึกวิชากันอยู่หรือเปล่า?”
“อืม เหมือนกำแพงโปร่งใสนั้นจะมีพลังงานแทรกซึมออกมา…”
“เขตผนึก!”
เวลานี้ฉินเฟิ่งชิงมีสติขึ้นมาแล้ว คาดเดาอย่างรวดเร็ว “นี่คือเขตผนึก พวกมันไม่สามารถเข้าไปได้ หัวเหล็ก นายบอกว่าที่นี่เป็นบ้านของเหล่าเหยา งั้นเขตผนึกนี้…ไม่แน่ว่าจะเป็นพวกนายที่สร้างขึ้นมาป้องกันขโมย! ประตูกันขโมยของบ้านตัวเอง นายมีกุญแจหรือเปล่า?”
หลี่หานซงเอ่ยอย่างกลัดกลุ้มว่า “อาจไม่ใช่บ้านฉันเสมอไป ฉันรู้สึกว่าเป็นบ้านของเหล่าเหยา แม้ว่าจะมีกุญแจ เหล่าเหยาจะเอากุญแจให้ฉันหรือไง? หรือพวกเราจะลองไปทางเหนือดู บางทีนั่นอาจจะเป็นบ้านของฉัน ฉันลองไปเปิดประตูดู…”
เจ้าหมอนี้ตอนนี้คิดจะไปลองเปิดประตูจริงๆ แล้ว
ประตูกันขโมย บางทีอาจเป็นสิ่งที่ตัวเองทำขึ้นมา
เปิดประตูกันขโมย กลับบ้านเก่าไปดู บางทีบ้านเก่าอาจจะยังมีของดีอยู่ที่นั่น
ฟางผิงบอกว่าพวกเขาเป็นยอดฝีมือกลับมาเกิดใหม่ นี่เป็นเรื่องจริง
ฟางผิงพูดว่ามีการคงอยู่ของแหวนมิติ พวกเขายังทิ้งของแบบนี้ไว้…ภายในประตูแห่งชีวิตของเขาอาจจะเป็นของพวกนี้
ฟางผิงบอกว่าสวรรค์มีแม่ทัพหนึ่งร้อยแปดคน ตอนนี้คืออาณาเขตเล็กๆ หนึ่งร้อยแปดแห่ง พื้นที่ระหว่างเขตแดนหนึ่งร้อยแปดแห่ง พื้นที่เขตแดนยังมีจวนขนาดใหญ่นี้อยู่ เรื่องก็ลงตัวกันแล้ว!
ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง!
สวรรค์มีอยู่จริงๆ ด้วย!
หลี่หานซงยังกำลังตกตะลึง สับสนว้าวุ่นและสั่นสะท้านในใจ ฉินเฟิ่งชิงกลับอดไม่ไหวแล้ว ก่นด่าว่า “นายพูดว่าถ้ำใต้ดินเป็นของพวกนายก็จบละ!”
“มีโอกาสสูง!” หลี่หานซงเอ่ยด้วยใบหน้าจริงจัง มีโอกาสสูงจริงๆ!
ฉินเฟิ่งชิงแทบจะอกแตกตายอยู่รอมร่อ ก่นด่าอีกครั้ง “เลิกพูดเหลวไหลสักที นายตายไปแล้ว…ไม่สิ ชาติก่อนนายตายไปแล้ว ตายไปแล้วก็ต้องกลายเป็นของหลวง ไม่จำเป็นต้องสนใจว่าของพวกนี้เป็นของใคร ตอนนี้ใครมาก่อนคนนั้นก็เป็นคนได้ไป จะลองเข้าไปสักหน่อยหรือเปล่า?”
หลี่หานซงสองจิตสองใจ มองสัตว์ปีศาจที่อยู่รอบๆ แวบหนึ่ง ผ่านไปสักพักก็กัดฟันว่า “ไป ลองเข้าไปดู! เคลื่อนไหวเบาๆ หน่อย ปีศาจพวกนี้เหมือนจะจมดิ่งไปกับการฝึกวิชาแล้ว ไม่ต้องไปล่อออกมา จะสร้างปัญหาเพิ่มซะเปล่าๆ พวกเราลองดู…ลองดูเฉยๆ ถ้าเข้าไปไม่ได้ งั้นก็เลิกล้มไป นายอย่าฝืนเด็ดขาด ประตูกันขโมยที่พวกเราติดตั้งในเวลานั้นต้องแข็งแกร่งอยู่แล้ว…”
“หุบปาก!”
ฉินเฟิ่งชิงไม่รู้ว่าในใจเป็นความรู้สึกยังไง คำพูดนี้ สรุปแล้วเป็นบ้านของพวกนายจริงๆ?
ประตูกันขโมยที่พวกนายติดตั้ง ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้น นายคิดเป็นจริงเป็นจังแล้ว?
หลี่หานซงไม่พูดมากอีกเช่นกัน ช่างเถอะ ไม่ว่าจะเป็นบ้านของตัวเอง เหล่าเหยาหรือแม่ทัพคนอื่นๆ ลองดูก็แล้วกัน
ยังไงสถานที่นี้เขาก็รู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้างจริงๆ
ทั้งสองคนไม่พูดมากอีก เคลื่อนไปทางเขตปราการอย่างระมัดระวัง
ในรัศมีพันเมตรมีสัตว์ปีศาจระดับสูงสองตัว
ระยะแค่นี้ ทั้งพวกเขายังไม่สามารถปิดบังกลิ่นอายได้ เกรงว่าจะถูกพบไปนานแล้ว
แต่สัตว์ปีศาจพวกนี้แทบไม่ขยับเขยื้อน บางที…อาจไม่เป็นไรสินะ?
ทั้งสองคนหวาดกลัวอยู่ในใจ แต่ตากลับมองไปทางเขตปราการ พลังงานถึงขั้นแทรกซึมออกมาราวกับน้ำ ทั้งสองคนจ้องตาเป็นมัน
ถ่อมาถึงที่นี่อย่างยากลำบาก ยังไงก็ต้องลองดูสักหน่อย
ถ้าไม่สามารถเปิดประตูได้จริงๆ งั้นก็หนี ส่วนฝึกวิชา…ใกล้หูใกล้ตาสัตว์ปีศาจสองตัว ต่อให้พวกเขาใจกล้าแค่ไหนก็ไม่กล้าฝึกวิชาที่นี่หรอก
—————–
………………..
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน